Ανδρέας Κονδύλης: «Δεν έκρυψα ποτέ τη φιλοδοξία μου ως πολιτικός και ως Δήμαρχος»

Κύριε Δήμαρχε, με χαρά σας φιλοξενούμε στο «Life». Βρίσκεστε ήδη στα μέσα της θητείας σας και μάλλον έχετε κερδίσει τη μάχη των εντυπώσεων με το έργο σας. Πώς νιώθετε;
Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία και τα καλά σας λόγια. Ο καλός λόγος ενθαρρύνει τη συνέχιση του αγώνα. Γιατί έτσι νιώθω, αγωνιζόμενος…


Και υποθέτω ότι, όπως όλοι οι αγώνες, έτσι κι ο δικός σας έχει την «αγωνία» του;
Η αγωνία μου είναι μία και συγκεκριμένη. Την έχω από μικρός, γιατί κι η αγωγή μου κι η παιδεία μου κι ό,τι τέλος πάντων αποκαλούμε αρχές και αξίες ενός ανθρώπου, μου υπαγόρευαν να μη γίνω ποτέ «άχθος αρούρης». Ξέρετε, αυτό που τυραννάει τον Αχιλλέα στον Όμηρο. Δεν ήθελα ποτέ να είμαι ένα «βάρος» της γης. Ένας άχρηστος άνθρωπος που παρασιτεί σε βάρος των άλλων. Θέλω να κάνω κάτι καλό, κάτι χρήσιμο στη συλλογική πορεία του κόσμου που βρέθηκα. Κι αυτό, βέβαια, έχει και μια διαρκή αγωνία.


Θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι διακρίνεται στα λόγια σας και μια δόση φιλοδοξίας. Εξάλλου κι ο Αχιλλέας την είχε τη φιλοδοξία του…
Ο Θεόδωρος Πάγκαλος έχει πει ότι όποιος πολιτικός ισχυρίζεται ότι δεν είναι φιλόδοξος, ψεύδεται ασυστόλως. Κι εγώ ψέματα δε λέω κι ούτε έκρυψα ποτέ τη φιλοδοξία μου.


Με τον εαυτό σας πώς τα πάτε;
Ε, πότε μου θυμώνω, πότε με αγαπάω… κλασικά, όπως όλοι οι άνθρωποι. Αλλά μου έχω βάλει και μια εσωτερική λογοκρισία: όχι σε ό,τι διατηρεί την άγνοια, την αδράνεια, τη στασιμότητα του νου, τη μιζέρια, την αποφυγή της ευθύνης.


Χαίρομαι που θίγετε το θέμα της ευθύνης, γιατί στην Ελλάδα συνηθίζουμε με μεγάλη ευκολία να μεταθέτουμε τις ευθύνες στους άλλους.
Δείτε, «ευθύνη» σημαίνει «ίσιωμα», το να επαναφέρεις κάτι στραβό στον ευθύ δρόμο του κανόνα. Γι΄ αυτό και στη δημοκρατία της Αρχαίας Αθήνας «ευθύνη» ονομαζόταν ο έλεγχος που ασκείτο σε όσους είχαν αναλάβει δημόσια αξιώματα μετά τη λήξη της θητείας τους. Ο κάθε άρχοντας λοιπόν, ήταν «υπεύθυνος», υπόλογος δηλαδή δημοσίου ελέγχου.
Αν ο καθένας μας αποφάσιζε να αναλάβει την ατομική του ευθύνη, πιστεύω ότι θα είχαμε κάνει περισσότερο από το μισό δρόμο για να τελειώσουμε οριστικά με την κρίση.


Ο Αχιλλέας, η Αρχαία Αθήνα… έχετε κάποια εμμονή με το αρχαίο ελληνικό παρελθόν;
Θεωρώ τη γνώση για το παρελθόν γενικά εξαιρετικά σημαντική. Μόνο αν ψάχνεις να γνωρίσεις το παρελθόν, είτε μέσα από την Ιστορία, είτε μέσα από την Τέχνη, μπορείς να κατανοήσεις καλύτερα το παρόν, επομένως και να αποφασίσεις πιο σωστά για το μέλλον, ενίοτε και να το προβλέψεις. Και πολλές φορές μπροστά στην αβεβαιότητα του μέλλοντος, το παρελθόν είναι το μόνο που μπορεί να σε διαφωτίσει. Άρα, ναι. Την έχω την εμμονή με τη γνώση του παρελθόντος.


Έχετε κι άλλες εμμονές; Πολλοί θεωρούν την εμμονή αρνητικό στοιχείο της προσωπικότητας.
Κάθε άνθρωπος κάνει το ταξίδι του, που διαρκεί όσο η ζωή του. Σε κάθε ταξίδι, το σκάφος, για να ρυθμίζει την ισορροπία του, έχει ανάγκη από ένα «έρμα», ένα βάρος που την ώρα της ταραχής θα το βοηθήσει να κρατήσει την πορεία του και να μην παρασυρθεί από τα κύματα σαν καρυδότσουφλο. Νομίζω ότι οι εμμονές είναι μέρος από αυτό το έρμα που έχουμε ανάγκη στο ταξίδι μας. Η σταθερή προσήλωση σε μια πεποίθηση βοηθάει τον άνθρωπο να κρατάει την ηθική του ακεραιότητα και να μην χάνει τον προσανατολισμό του. Αλλιώς, κάνεις το ταξίδι της ζωής «ανερμάτιστος».


Αν δεν απατώμαι, κοντεύετε τα 40. Είστε βέβαια, πολύ νέος και έχετε διακριθεί γρήγορα, σχετικά με τα συνήθη ελληνικά πρότυπα. Ωστόσο, σας πειράζει που περνάει ο χρόνος;
Είμαι 37 ετών και μάλλον, έχουν αλλάξει τα πράγματα στην Ελλάδα. Μην ξεχνάτε ότι έχουμε έναν πρωθυπουργό στα 41! Όσο για το χρόνο… ναι! Είναι ο μεγάλος εχθρός του Δημάρχου. Φεύγει γρήγορα και δεν φτάνει, για να γίνουν όσα πρέπει να γίνουν. Ένα έργο, για να γίνει σωστά και με προοπτική να είναι λειτουργικό και αποτελεσματικό –κακά τα ψέματα– χρειάζεται το χρόνο του. Ο κόσμος όμως, επειδή έχει περιμένει πολύ κι έχει κουραστεί, απαιτεί λύσεις εδώ και τώρα. Έτσι, διαρκώς όλοι στο Δήμο τρέχουμε να προλάβουμε…


Κύριε Κονδύλη, νομίζω αδικείτε τον εαυτό σας. Οι περισσότεροι δημότες σας αναγνωρίζουν ότι σε μια διετία λύσατε προβλήματα που εκκρεμούσαν χρόνια.
Σας ευχαριστώ, αλλά το ξαναλέω: τρέχουμε να προλάβουμε. Είμαστε διαρκώς υπό πίεση χρόνου.


Να συμπεράνω εύλογα ότι και τα περιθώρια του ελεύθερού σας χρόνου έχουν στενέψει κατά πολύ.
Ο John Stuart Mill έλεγε ότι αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα είναι η επιλογή. Από τα είκοσι τέσσερά μου μετέχω σε Δημοτικά Συμβούλια και ασχολούμαι με τα κοινά του Αλίμου. Αυτό που κάνω τώρα το επέλεξα συνειδητά. Οπότε, το να αρχίσω τα παράπονα θα ήταν τουλάχιστον ανόητο… Έχω όμως, υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή, αργότερα, θα βρω τον καιρό να στοχαστώ με φιλοσοφική διάθεση και ν’ αναλύσω σε βάθος τις εμπειρίες μου.


Ωραία! Ας πάρουμε λοιπόν, μια φιλοσοφική πρόγευση. Νεότητα-Γήρας. Ποιες σκέψεις κάνετε;
Σε κανέναν δεν αρέσει η ιδέα της φθοράς, αλλά νομίζω ότι το πράγμα έχει παραγίνει. Δεκαετίες τώρα έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα ‘δόγμα’ αιώνιας νεότητας. Και στις συζητήσεις και στα Social Media, συχνά ένας άνθρωπος αξιολογείται όχι από τα πεπραγμένα του, αλλά από το πόσο νέος καταφέρνει να δείχνει!
Παρατηρήστε τις εικόνες των διαφημίσεων. Ο θρίαμβος του ψηφιακού ρετούς και του Photoshop! Πρόσωπα ατσαλάκωτα χωρίς ίχνος χρόνου πάνω τους. Φοβόμαστε να δείξουμε τις ρυτίδες μας, φοβόμαστε να φανεί στο πρόσωπό μας αν κλάψαμε ή γελάσαμε, αν στενοχωρηθήκαμε ή αν ερωτευτήκαμε. Λες κι αν εμφανιστούν αυτά, κάποιος θα μας κατατάξει στους αποτυχημένους, αφού απωλέσαμε το λαμπερό ατσαλάκωτο.
Καταλαβαίνετε; Φοβερή ελαφρότητα. Εξαρτημένοι από μια πλαστή ομοιομορφία νεότητας, η οποία καταστροφικά αποκλείει την αυθεντικότητα και τη γοητεία. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, η γοητεία προϋποθέτει και την πατίνα του χρόνου πάνω στον άνθρωπο…


Υπάρχει, πιστεύετε, αντίδοτο σ΄ αυτή την ελαφρότητα;
Τι να σας πω;… Ελπίζω πολύ στην Τέχνη. Η πραγματική τέχνη σε οδηγεί στο νόημα, στην ουσία των πραγμάτων. Σου μαθαίνει την ομορφιά, την αρμονία, το μέτρο.
Στη φετινή έκδοση του φυλλαδίου του Θουκυδίδειου Οργανισμού Πολιτισμού και Αθλητισμού Αλίμου, στη θέση του συνήθους χαιρετισμού του Δημάρχου παρέθεσα ένα απόσπασμα συνέντευξης του Ρέντσο Πιάνο, του αρχιτέκτονα του Κέντρου «Σταύρος Νιάρχος». Το διάλεξα γιατί εκεί, ο εξαιρετικός αυτός δημιουργός, λέει ότι η Τέχνη έχει τη δύναμη ν’ αλλάξει τον κόσμο, αφού μπορεί να εισχωρήσει στη συνείδηση, να μεταμορφώσει τον άνθρωπο και να τον κάνει καλύτερο.
Ο Πιάνο πιστεύει ότι η τέχνη προσθέτει ένα μικρό φως στα μάτια των ανθρώπων που μπορείς να το αναγνωρίσεις. Κι εγώ ευχήθηκα τα μάτια μας ν’ αποκτήσουν κάποια μέρα αυτό το φωτάκι…
Γι΄ αυτό και στο Δήμο, είτε με τις εκδηλώσεις του Θ.Ο.Π.Α.Α., είτε με το πρόγραμμα «Η Ζωή Είναι Ωραία», προσπαθούμε να φέρουμε τον κόσμο σ΄ επαφή με την Τέχνη. Γιατί, πραγματικά, στην εποχή μας «περίσσεψε το άσχημο».


Η αλήθεια είναι, κύριε Δήμαρχε, ότι στην εποχή μας πολλά μας κάνουν να ανησυχούμε. Η Ελλάδα τόσον καιρό με οικονομική κρίση, αλλά και η διεθνής κατάσταση σε αστάθεια με την εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους, τον πόλεμο στη Συρία και τα τεράστια προσφυγικά ρεύματα. Πόσο σας επηρεάζουν όλα αυτά;
Καθημερινά υφιστάμεθα τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση έγιναν μεγάλες περικοπές κονδυλίων, ενώ από την άλλη οι δημότες δυσκολεύονται να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς το Δήμο. Υποβόσκει παντού η κατάθλιψη και η οργή που γέννησαν η οικονομική δυσκολία και ο φόβος για το μέλλον.
Έπειτα, είχαμε τους πρόσφυγες να στοιβάζονται στο Ελληνικό μέσα σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Ευτυχώς, αν και αργοπορημένα, άρχισε η σταδιακή εκκένωση του πρώην αεροδρομίου.
Όσο για τη διεθνή κατάσταση, αναμφισβήτητα κυριαρχεί η ρευστότητα και η αβεβαιότητα.
Αλλά κι ο φόβος και η απογοήτευση δεν οδηγούν πουθενά. Χρειάζεται πίστη, αισιοδοξία και προσπάθεια. Να μην πάψουμε ποτέ να διεκδικούμε την ειρήνη, την αξιοπρέπεια, το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα… Η παραίτηση δεν είναι η λύση. Εγώ πιστεύω ότι πάντα κερδίζουν οι δυνάμεις του Καλού. Αλλιώς, θα είχε εξαφανιστεί το ανθρώπινο είδος και δεν θα είχε δημιουργηθεί ο ανθρώπινος πολιτισμός.


Είναι παρήγορη η αισιοδοξία σας. Γι΄ αυτό ας κλείσουμε με κάτι ελπιδοφόρο. Ποιο μεγάλο βήμα βελτίωσης νομίζετε ότι έχει κάνει ο Δήμος σας κατά τη μέχρι τώρα θητεία σας;
Α, το σπουδαιότερο! Συγχωρέστε με που καμαρώνω, αλλά πραγματικά έχει συντελεστεί μια μεγάλη αλλαγή. Ως Δημοτική Αρχή κερδίσαμε τη χαμένη εμπιστοσύνη των δημοτών! Η παλιά νοοτροπία ότι «αφού ο Δήμος δεν κάνει τίποτα, αδιαφορώ κι εγώ», έχει αρχίσει να εκλείπει.
Η πλειοψηφία των κατοίκων βλέποντάς μας όλους, αιρετούς και εργαζόμενους, να φροντίζουμε την πόλη, όπως είχαμε υποσχεθεί, ξεκίνησε να συνεργάζεται και να δραστηριοποιείται. Οι περισσότεροι προσέχουν πλέον πού και πώς πετάνε τα απορρίμματα, για να μη λερώσουν τους δρόμους τους, που είναι καθαροί και περιποιημένοι.
Δεν είμαστε ως λαός ούτε αδιάφοροι, ούτε απολίτιστοι. Λίγη ενίσχυση θέλουμε, για να κατακτήσουμε αυτά που αλλού έχουν παγιωθεί ως αυτονόητα.


Φωτογράφος: Κορνήλιος Σαραντίογλου
Styling: Αλέξης Φούκος
Βοηθός styling: Αλεξία Μπελογιάννη
Make up: Βάσια Λυμπεροπούλου


dsc_3579

Πουκάμισο, ζακέτα, παντελόνι Tommy Hilfiger (Attica Department Stores), Παπούτσια Migato


dsc_3483

Κουστούμι, πουκάμισο, γραβάτα Hugo Boss (Attica Department Stores)


dsc_3540

Πουκάμισο, κασκόλ, ζώνη, παντελόνι Tommy Hilfiger (Attica Department Stores)

IN CATEFORY: COVERS