Dr. Νάνσυ Μαλλέρου: «Είμαστε φτιαγμένοι από χρυσάφι!»

Την Νάνσυ Μαλλέρου ή την ξέρεις ή δεν την ξέρεις. Την έχεις δει σίγουρα, την έχεις ακούσει κάπου. Στην τηλεόραση, στο Youtube, στα περιοδικά. Είναι εκείνος ο πάντα χαρούµενος και θετικός άνθρωπος, που δίνει συµβουλές για το πώς να αλλάξεις τη ζωή σου. Ή καλύτερα πώς να πιστέψεις στον εαυτό σου και να αλλάξεις τη ζωή σου!


Συνέντευξη στη Μαρκέλλα Ρεπανέλη 

Φωτογράφος: Βάνιας Ξύδας

Make up/hair artist: Βάσια Wolf, Styling: Σπύρος Σαββίνος


H ∆ρ. Νάνσυ Μαλλέρου είναι coach. ∆ηλαδή είναι… προπονητής. Αλλά όχι σε κάποιο άθληµα! Σε «προπονεί» για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, σύντροφος, επιχειρηµατίας, στέλεχος, επαγγελµατίας, να βελτιώσεις την υγεία σου, να πετύχεις τα όνειρά σου. Είναι ένας άνθρωπος που σε όποιο χώρο µπαίνει τον «γεµίζει» θετική ενέργεια. Το µότο της; «Κι αύριο εδώ θα είµαι! ∆εν πάω πουθενά!». Η κουβέντα µαζί της είναι σαν µάθηµα! Είναι χειµαρρώδης, διαβασµένη, ετοιµόλογη και πάνω από όλα ευγενής και χαµογελαστή. Ενδιαφέρεται βαθιά για την ποιότητα ζωής, την ευτυχία, την προσωπική ανάπτυξη και την επιτυχία. Μέσα από τα σεµινάρια, τις οµιλίες, τα άρθρα και τα βιβλία της έχει επηρεάσει θετικά τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Έχει την πατρότητα του όρου “Εσωκεντρισµός©”, ο οποίος αποτελεί τη βάση της προσέγγισής της και διέπει τη µεθοδολογία της στο coaching. Η επαγγελµατική διαδροµή της είναι γεµάτη ανατροπές! Ξεκίνησε από τη γαλλική φιλολογία, όπου πήρε το πτυχίο της, έκανε ένα πολύ σηµαντικό πέρασµα από µεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, ώσπου η πορεία της να τη φέρει στο να γίνει µια διακεκριµένη coach! «Στη γαλλική φιλολογία οι επιλογές µου όλες ήταν εξελικτική ψυχολογία. Οπότε δεν είναι ότι δεν µε ενδιέφερε. Ήταν το αντικείµενό µου πάντα. Σαν επάγγελµα, όµως, προέκυψε το 2006. Οδηγήθηκα σε αυτό µέσα από µία πολύ µεγάλη προσωπική ιστορία, που, όµως, έχει ρίζες. Είναι κάτι που το αγαπάω πολύ, το έκανα πάντα χωρίς να ξέρω την τεχνική. Το νοιάξιµο για τους ανθρώπους το είχα πάντα, το… δασκαλίστικο το είχα πάντα, δεν το γλίτωσα, οπότε έτσι µου προέκυψε το επάγγελµα. Παλιά δεν ήξερα ότι υπήρχε καν. Αν το ήξερα, θα το είχα επιλέξει από την αρχή», µας λέει. Και κάπως έτσι ξεκίνησε η µεγάλη µας συζήτηση για το coaching, την ευτυχία, τα όνειρά µας…


VXN_1119F


Χρειαστήκατε ποτέ life coaching;

Εγώ βρέθηκα αρχικά για coaching ως πελάτης. Κάποια στιγµή στη ζωή µου ζορίστηκα πάρα πολύ, έπαθα ένα κλινικό burn out και επειδή δεν µου ταίριαζε πολύ η ψυχαναλυτική προσέγγιση και η ψυχοθεραπεία που µου πρότειναν, ψάχνοντας βρήκα το coaching, βρήκα έναν coach µε τον οποίο κάναµε skype call και µε βοήθησε πολύ να βγω από… τη «µαύρη τρύπα» που είχα µπει και στην πορεία βρήκα ότι αυτό που κάνει ήθελα να το κάνω όλη µου τη ζωή!


Πόσο εύκολο είναι να βοηθήσει τον ίδιο του τον εαυτό ένας άνθρωπος που εξ επαγγέλµατος βοηθά τους άλλους;

Έχω πάρει τεχνικές από αυτό το επάγγελµα που µε έχουν βοηθήσει πάρα πολύ να διαχειρίζοµαι κρίσεις, να διαχειρίζοµαι το άγχος µου, να διαχειρίζοµαι απώλειες, να διαχειρίζοµαι διάφορα πράγµατα. Πάντα χρειάζεσαι µια βοήθεια, πιστεύω. Υπάρχουν στιγµές που θέλεις-όχι την καθοδήγηση-αλλά να συζητήσεις µε κάποιον, ο οποίος είναι ένα αντικειµενικό τρίτο µάτι, στιγµές που θέλεις να ακούσεις τον εαυτό σου. Αυτό ούτως ή άλλως το κάνουµε στο coaching. Μερικές στιγµές, όσο και να το παλεύεις στο µυαλό σου, «κολλάς» και το επάγγελµα σε βοηθάει πάρα πολύ, διότι όλες τις ασκήσεις που βάζω τους πελάτες µου να κάνουν τις έχω κάνει! Μία προς µία! ∆εν έχω προτείνει ποτέ τίποτα που δεν το έχω κάνει. Το κάνω µόνο και µόνο για να δω αν δουλεύει. Ο,τιδήποτε δουλεύει σε µένα το χρησιµοποιώ. Είναι σαν εξάσκηση που κάνεις µε τον εαυτό σου.


Τι διαφορά έχει το coaching από την ψυχανάλυση; Γιατί να επιλέξει κάποιος να κάνει coaching;

Καταρχάς το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Ο πελάτης που κάνει ψυχανάλυση µπορεί να έρθει και σε µένα. ∆ύο είναι οι διαφορές. Η µία είναι ότι εµείς δεν ασχολούµαστε µε το παρελθόν για να βρούµε τι έγινε, πώς έγινε κ.λπ. Το παρελθόν είναι µονάχα µια πηγή µαθήµατος. Που σηµαίνει: «Ωραία, µπορείς να κοσκινίσεις το µάθηµα, τι έχεις µάθει για σένα, πώς έχεις εξελιχθεί µέσα από αυτό;» Αυτό µας ενδιαφέρει! Η άλλη διαφορά είναι ότι δίνουµε βαρύτητα σε άλλα κοµµάτια του υποσυνείδητου. Στην ψυχανάλυση, το υποσυνείδητο είναι το µέρος που έχεις όλα σου τα «πράγµατα» που σε βαραίνουν, τις απώλειές σου. Εµείς ασχολούµαστε µε το κοµµάτι του υποσυνείδητου που είναι «κρυµµένες» οι δυνατότητες που δεν έχεις ακόµα ξεκλειδώσει, που είναι µέσα σου αλλά δεν τις έχεις ακόµα ακουµπήσει. Προσπαθούµε, δηλαδή, να ανοίξουµε λίγο ακόµη την «πόρτα» του υποσυνείδητου, να µπει λίγο περισσότερο φως, να πάρουµε κάτι που θα χρησιµοποιήσουµε υπέρ µας. Από την άλλη, πρέπει να τονίσω ότι το coaching δανείζεται τεχνικές και από άλλες επιστήµες.


Μέχρι τώρα γνωρίζαµε για το life coaching. Από ό,τι καταλαβαίνω υπάρχουν διαφορετικά είδη coaching. 

Το επάγγελµά µας είναι το coaching. Το life coaching πάει να πει ότι ασχολείσαι περισσότερο µε τη ζωή, το business ότι ασχολείσαι περισσότερο µε τις δουλειές. Έχω, δηλαδή, πελάτες που είναι επιχειρηµατίες, µικροί ή µεγάλοι, που ενδιαφέρονται να αναπτύξουν τη δουλειά τους, πώς θα διαχειριστούν τους συνεργάτες τους, το επόµενό τους project, την επέκτασή τους. Υπάρχει το executive coaching κάτι που κάνουµε σε εταιρείες, είτε είναι οµαδικό είτε ατοµικό, µε τα στελέχη. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν relationship coaching, δηλαδή µόνο για σχέσεις, υπάρχουν άλλοι που κάνουν wellness coaching, άλλοι που έχουν βάλει και τη διατροφή µέσα και κάνουν health coaching. Βασικά ό,τι ζητήσεις υπάρχει! Το σηµαντικό είναι-επειδή είµαι και ιδρυτικό µέλος της ∆ιεθνούς Οµοσπονδίας Coaching στην Ελλάδα και µε «πονάει» πολύ το θέµα-να ψάξεις να βρεις ποιος είναι επαγγελµατίας coach, δηλαδή διαπιστευµένος από έναν επίσηµο φορέα. Εµείς είµαστε το ICF, υπάρχει άλλος ένας φορέας. Υπάρχει τρόπος να διασφαλίσεις ότι ο άνθρωπος που κάθεται απέναντί σου κάνει τη δουλειά του σοβαρά, είτε πρόκειται για business coaching είτε για ο,τιδήποτε. Πέρα από αυτό, η αγορά ούτως ή άλλως από µόνη της-θα µου συγχωρήσεις την άσχηµη λέξη-«ξερνάει» τους ανθρώπους που δεν είναι σοβαροί, που δεν έχουν συνέπεια, ήθος.


Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να είστε coach στην Ελλάδα; Πώς σας αντιµετωπίζουν; Υπάρχει καχυποψία;

Τώρα πια, εµένα προσωπικά, όχι, διότι είµαι ίσως η πιο παλιά. Όταν ξεκίνησα, πριν από 10-11 χρόνια µε αντιµετώπιζαν µε απορία. «Τι είσαι; Τι ακριβώς κάνεις;». Φαντάζοµαι ότι υπήρχε καχυποψία αλλά δεν το έλεγαν µπροστά µου. Από πίσω µου σίγουρα θα το έλεγαν-καλά κάνανε οι άνθρωποι κι εγώ το ίδιο θα κανα!-οπότε µέχρι να εκπαιδευτεί λίγο το κοινό, ναι, υπήρχε. Τώρα υπάρχει µια καχυποψία γενικά στον κλάδο, υπό την έννοια ότι όπως σε όλα τα επαγγέλµατα, ο καθένας µπορεί να βάλει το ράσο και να πει τον εαυτό του παπά! Σε αυτή την περίπτωση πάντα λέω στους ανθρώπους «ρωτήστε πού σπούδασε ο coach, τι επαγγελµατική διαπίστευση έχει, από ποιον οργανισµό;». Υπάρχουν οργανισµοί που απαιτούν να έχεις 100 ώρες προϋπηρεσία για να πάρεις διαπίστευση ενώ άλλοι 10. Οπότε είναι στο χέρι κάθε πελάτη να ψάξει και να βρει και να ρωτήσει και να πληροφορηθεί.


Για ποιο λόγο έρχονται σε σας οι άνθρωποι; Τι ζητούν συνήθως;

Εξαρτάται. Αν πάω σε εταιρεία, οι άνθρωποι µπορεί να ζητούν να αποκτήσουν κάποια ιδιαίτερη δεξιότητα. Για παράδειγµα, µπορεί να είναι κάποιος πολύ καλός στη δουλειά του αλλά να ζορίζεται πάρα πολύ και να µη µπορεί να διαχειριστεί τον όγκο και το στρες που έχει. Ή µπορεί να είναι πολύ καλός στη δουλειά του αλλά να µην είναι πολύ καλός στην επικοινωνία του, οπότε αυτή είναι µια δεξιότητα που και η εταιρεία θέλει να επενδύσει σε αυτόν για να την αναπτύξει. Σε προσωπικό επίπεδο, οι άνθρωποι που έρχονται σε µένα µπορεί να ζητήσουν ο,τιδήποτε έχει να κάνει µε την προσωπική τους εξέλιξη. Μπορεί να ψάχνουν να βρουν την αυτοπεποίθησή τους, µπορεί να είναι όλα καλά αλλά να µη νιώθει κάποιος πολύ ευτυχισµένος, µπορεί να θέλουν να χάσουν κιλά αλλά το αναβάλλουν ή ξέρουν τι πρέπει να κάνουν αλλά δεν έχουν κίνητρο, παρακίνηση. Μπορεί να θέλουν να αλλάξει κάτι στη ζωή τους, από κάποια συνήθειά τους µέχρι το σύντροφό τους, µέχρι το πώς να διαχειριστούν τους γονείς τους που µεγαλώνουν ή κάτι άλλο. Τα συνήθη πράγµατα που απασχολούν τους ανθρώπους, κατά τη γνώµη, µου είναι… προπατορικά, αυτά που ήταν πάντα: η σχέση σου µε τον εαυτό σου, αν είσαι ή δεν είσαι καλά µε αυτόν, πόσο τον πιστεύεις, πόσο τον εµπιστεύεσαι, αν έχεις όρια, αν επιτρέπεις στους ανθρώπους να σου φέρονται ωραία ή όχι και η προσωπική σου εξέλιξη, µε την έννοια ότι έχεις τα «θέλω» σου, έχεις όνειρα και στόχους που θέλεις να πετύχεις και το πώς το κάνεις αυτό.


VXN_1470F


Ποια είναι η πρώτη συµβουλή που δίνετε σε όποιον έρχεται να κάνει coaching;

Καταρχάς δεν δίνουµε συµβουλές στο coaching. Η πρώτη ερώτηση, όµως, που του κάνω είναι «Γιατί είσαι εδώ; Ποιος είναι ο στόχος σου; Εάν δουλέψεις µαζί µου Χ χρονικό διάστηµα τι αποτέλεσµα θέλεις να φέρεις στη ζωή σου;».


Τη θέληση την έχουµε ή την αποκτούµε;

Νοµίζω ότι βρισκόµαστε σε ένα στάδιο wishful thinking, ευσεβών πόθων. Ξεκινάς κι έχεις έναν ευσεβή πόθο και όσο πιο σηµαντικός γίνεται, µεγαλώνει και η θέληση ώστε από το «πρέπει» να περάσεις στη δράση.


Είναι όλα µας τα όνειρα πραγµατοποιήσιµα; Κάνουµε… όλοι για όλα; 

Υπάρχει µια πολύ καλή οµιλία του Αλάν ντε Μποτόν στο TEDx που εξηγεί γιατί δεν µπορούµε όλοι να τα έχουµε όλα. Εγώ, πάλι, πιστεύω ότι έχουµε το δικαίωµα να τα θέλουµε όλα και έχουµε το δικαίωµα να τα διεκδικήσουµε όλα! Το αν µπορούµε ή όχι µου είναι αδιάφορο. Αυτό που δεν µπορώ να επιτρέψω σε κανέναν είναι να µου πει τι γίνεται και τι δε γίνεται, τι πρέπει να θέλω και τι όχι. Είναι εκ γενετής δικαίωµά µου να διεκδικήσω ό,τι µου κάνει κέφι, εφόσον σέβοµαι την ύπαρξη του διπλανού µου και τους κανόνες δικαίου. Πρέπει να είµαστε ελεύθεροι γι’ αυτό. Και εν πάση περιπτώσει, αν η Κέιτ έγινε πριγκίπισσα και η Kim η πιο influencial περσόνα κάνοντας absolutely nothing τότε µπορώ διεκδικήσω ό,τι θέλω! Εκτός εάν είναι κάτι που από τη φύση δε γίνεται, δηλαδή το σώµα σου δεν το επιτρέπει. Εάν εγώ θέλω να βγάλω ουρά, ε, αυτό δε γίνεται! Αν θέλω να πάω να κολλήσω µία, όµως, γίνεται!


Τελικά καλύτερα… γίνεται, όπως λέει και το βιβλίο σας; Και πόσο καλύτερα; Είναι σωστό να ποσοτικοποιούµε τους στόχους µας;

Θεωρώ ότι πάντα γίνεται καλύτερα! Λειτουργώ καλύτερα µε µετρήσιµο στόχο και µετρήσιµο αποτέλεσµα. Οποιοσδήποτε στόχος, ακόµη και ένας συναισθηµατικός, είναι µετρήσιµος και µπορεί να αποτυπωθεί µε πολλούς τρόπους. Λέµε: «Μ’ αγαπάς; Πόσο;» και το µέτρο του «πόσο» είναι το τι είσαι διατεθειµένος να κάνεις για να το έχεις, και στην αγάπη και στη δουλειά σου. «Σε αγαπάω τόσο ώστε να σε αφήσω να κοιµηθείς το βράδυ σπίτι µου ή θα σου χαρίσω τη ζωή µου». Σαφώς υπάρχει µέτρο στους στόχους µας!


Υπάρχει η άποψη ότι διανύουµε µέρες µαζικής «κατήφειας» ή µαζικής κατάθλιψης λόγω της περιρρέουσας κατάστασης. Συµφωνείτε µε αυτό και τι πρέπει να κάνουµε;

∆εν µπορώ να αγνοήσω το ότι ο κόσµος έτσι βιώνει την κατάσταση. ∆ε µου αρέσει, όµως, να λέω ότι τα πράγµατα είναι έτσι ή αλλιώς γιατί δεν πιστεύω στο αντικειµενικό. Πώς να σου το πω; Παρακολουθώ το Instagram. Ε, δεν περνάνε όλοι οι άνθρωποι άσχηµα! Την ηµέρα που θα περνάνε όλοι άσχηµα µάλλον θα γίνεται εθνική καταστροφή! Οπότε επιλέγω να είµαι σε αυτούς που δεν τα περνάνε άσχηµα. Άλλοι αυτό το κάνουν επειδή έχουν πάρα πολλά λεφτά ή επειδή τα ‘χουν παρατήσει όλα κι έχουν πάρει τα βουνά και τα… λαγκάδια, άλλοι επειδή είναι ψύχραιµοι και λένε «εδώ είµαστε, θα ‘µαστε και αύριο». Εγώ είµαι περίπου σε αυτήν την κατηγορία, «εδώ είµαι, εδώ θα µια κι αύριο, δεν υπάρχει περίπτωση, δεν πάω πουθενά!». Ότι υπάρχει µια µαζική κατήφεια, υπάρχει, όµως θεωρώ ότι χρησιµοποιείται ως µια πολύ µεγάλη δικαιολογία! Η κατήφεια του δίπλα γίνεται δικαιολογία σε µένα να µην κάνω αυτό που µπορώ για να πάω καλύτερα και να είµαι καλύτερα και να πω «έλα µωρέ αφού όλοι το κάνουν!». Είναι λίγο όπως όταν είσαι σε µια παρέα που όλοι καπνίζουν ή πίνουν ή κάνουν ναρκωτικά και σου λένε ότι όλοι το κάνουν. Ε, όχι, δεν το κάνουν όλοι! Αν δεν το έκανα ποτέ τότε πώς το κάνουν όλοι; Το ίδιο συµβαίνει και τώρα. Όλοι περνάµε χάλια! Ε, όχι, δεν περνάµε όλοι! Υπάρχει 50% ανεργία; Υπάρχει, δεν το αγνοώ. Υπάρχει όµως κι ένα 50% εργασία. Εγώ θα πάω να σταθώ στο τετραγωνάκι που έχει δουλειά και όχι σε αυτό που δεν έχει!


Άρα υπάρχουν φύσει απαισιόδοξοι και αισιόδοξοι χαρακτήρες ή η αισιοδοξία και η θετική ενέργεια είναι θέµα στάσης ζωής;

Υπάρχουν και από τα δύο. Υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται έτσι, που γεννιούνται αλλιώς, όµως, πιστεύω ότι στο τέλος είναι θέµα επιλογής. Υπάρχουν άνθρωποι που θρέφονται από την ευτυχία και άνθρωποι που θρέφονται από τη δυστυχία και τη µιζέρια. Αν επιλέξεις να είσαι το πρώτο, αυτό είσαι, αν επιλέξεις το δεύτερο πρέπει να κάνεις κάτι για να είσαι το πρώτο.


Πολλοί άνθρωποι παραπονούνται ότι είναι εγκλωβισµένοι στο τρίπτυχο «κακή εργασία-κακή διάθεση-κακή σχέση µε τους γύρω τους». Πόσο εύκολο είναι να σπάσει αυτός ο κύκλος;

Αν παραπονιέται κάποιος για ο,τιδήποτε από αυτά ή και για τα τρία το καλό είναι ότι παραπονιέται για πράγµατα που είναι στο δικό του χέρι να αλλάξουν! Ας πούµε, αν παραπονιέσαι για τον καιρό, τι να σου πω; Κλάψ’ τον, αλλά αυτός είναι ο καιρός! Τα πράγµατα που µπορείς να αλλάξεις είναι θέµα κινήτρου, θέλησης, δύναµης και σωστής παρακίνησης. Ξέρουµε ο καθένας πού θέλουµε να πάµε. ∆εν χρειάζεσαι καθοδήγηση, χρειάζεσαι κάποιον να σε κρατάει όταν πέφτεις, να σου θυµίζει γιατί ξεκίνησες να πας προς τα εκεί, διότι το ξεχνάµε. Χρειάζεσαι κάποιον να είναι ο τύπος που αντανακλάει αυτά που λες, να βλέπεις τον εαυτό σου, ένα καθρέφτισµα. Οποιουδήποτε είδους άσχηµη σχέση έχουµε στη ζωή µας υπάρχει για κάποιο λόγο και ο λόγος είναι ότι κάτι σου δίνει. Μπορεί να σου δίνει ένα είδος ασφάλειας ότι «τώρα πού να τρέχω στην ανασφάλεια του αγνώστου;», ένα είδος ευχαρίστησης. Πάντως κάτι σου δίνει! Όταν εντοπίσεις τι σου δίνει και το αξιολογήσεις και δεις αν αυτό που σου δίνει είναι σηµαντικότερο από το κόστος του να κάνεις την αλλαγή, η απάντηση είναι ξεκάθαρη.


VXN_1338F


Ο Woody Allen έχει πει ότι «ευτυχία είναι το ταλέντο να αποδέχεσαι αυτά που έχεις και όχι αυτά που δεν έχεις». Πόσο µακριά ή κοντά είναι αυτό από τους σκοπούς του coaching;

Η ευτυχία είναι το πιο πολυσυζητηµένο θέµα από αρχής του νοήµονα κόσµου! ∆ηλαδή πάντα αυτό ψάχνουµε. ∆εν ξέρω να σου πω τι είναι ευτυχία. ∆εν το έχω λυµένο! Ο κόσµος νοµίζει ότι τα έχω λυµένα όλα! Είναι κάτι που το ψάχνω. Για µένα η ευτυχία δεν είναι προορισµός, είναι όχηµα. Αν είµαι ευτυχισµένη πιστεύω ότι θα φτάσω εκεί που θέλω. Αν δεν είµαι ευτυχισµένη πιστεύω ότι ή δεν θα φτάσω ή θα καθυστερήσω. Σίγουρα, όµως, µέρος της ποιότητας ζωής και της ευτυχίας είναι να είσαι ευγνώµων για αυτά που έχεις και να αποδέχεσαι αυτά που δεν σου αρέσουν και δεν αλλάζουν. Όλα τα άλλα είναι στο χέρι µας!


Τι επιδιώκουµε στη ζωή περισσότερο: να βρούµε την πραγµατική ευτυχία ή να ξορκίσουµε το φόβο του… τέλους;

Έχω συναντήσει διαφορετικούς ανθρώπους, δεν µπορώ να σου πω ότι είναι µία ή δύο κατηγορίες. ∆εν θέλω να είµαι αφοριστική. Νοµίζω ότι οι περισσότεροι θέλουν να είναι κάτι καλύτερο από αυτό που είναι, όχι όλοι. Η αλήθεια είναι ότι η δουλειά µου είναι, όχι να σου πω τι θα έπρεπε να θέλεις, αλλά να σεβαστώ αυτό που θέλεις, ακόµα κι αν είναι εντελώς ενάντια µε αυτό που θέλω εγώ και να σε υποστηρίξω στο να το πετύχεις. Ζορίζοµαι να απαντήσω σε ερωτήσεις που είναι του στιλ «η ευτυχία είναι αυτό, θα κάνουµε εκείνο» κ.λπ. ∆εν το ξέρω! Μπορώ να σου δώσω τη δική µου εµπειρία, µπορώ να σου δώσω διαβάσµατα, επειδή λόγω επαγγέλµατος έχω διαβάσει περισσότερο από άλλους, να σου δώσω µια γενική όψη, µπορώ να σου δώσω εναλλακτικές να ανοίξεις το µυαλό σου και να ξέρεις ότι δεν υπάρχουν µόνο 1, 2, 3, υπάρχουν και 5 και 6, µετά όµως ο καθένας µόνος του θα αποφασίσει.


Στην παραδοσιακή ιαπωνική κεραµική υπάρχει µια πρακτική που ακούει στο όνοµα «Κιντσούγκι» και κατά λέξη σηµαίνει «επισκευή µε χρυσό». Πρόκειται για τον παραδοσιακό τρόπο να επισκευάζονται τα σπασµένα κεραµικά µε χρυσό ώστε να αναδεικνύεται το ελάττωµα και να απολαµβάνουν οι Ιάπωνες την οµορφιά της ατέλειας. Μπορούν οι ατέλειές µας να κρύβουν… χρυσάφι;

Νοµίζω ότι είµαστε φτιαγµένοι από χρυσάφι και απλά οι ατέλειες µπορεί να το αφήσουν να φανεί καµιά φορά! Από αυτές προκύπτει το επόµενο βήµα για εµας. Αν ποτέ, τίποτα δεν πήγαινε στραβά δεν θα εξελισσόµασταν καθόλου οπότε νοµίζω, όχι ότι µπορούν να καλυφθούν µε χρυσάφι, αλλά είναι χρυσάφι! Είναι η ρωγµή που αφήνει να φανεί το χρυσάφι που έχεις µέσα σου, είναι η δύναµή σου!


Αν θα µπορούσατε να περάσετε µια µέρα της ζωής σας µε έναν µεγάλο φιλόσοφο ή διανοητή ποιος θα ήταν αυτός και γιατί;

Τον Αριστοτέλη θέλω! ∆ιότι ήταν… educator, δηλαδή µετέδιδε γνώση. Συµπαθώ όλους τους φιλόσοφους, Στωικούς, το Σωκράτη, τους µεγάλους αλλά ο Αριστοτέλης είναι κάποιος που έδωσε αυτό που θα ήθελα να δώσω στο παιδί µου, το κίνητρο και το όραµα του κάτι µεγαλύτερου και έκανε τον Μεγαλέξανδρο να θέλει να γίνει Μέγας από… Αλέξανδρος. Θα ήθελα να κάτσω µαζί του ένα διωράκι να µου πει πώς το έκανε αυτό!


Εποµένως, ποια συµβουλή θα δίνατε στο παιδί σας για τη ζωή του;

Νοµίζω θα έδινα αυτήν που µου έδωσαν οι γονείς µου! Είναι από το Μενέλαο Λουντέµη και λέει «κοίταγε πάντα ψηλά και κάποτε µπορεί να φτάσεις εκεί που τώρα φτάνει το βλέµµα σου». ∆ηλαδή ονειρέψου, διεκδίκησε, δούλεψε και πήγαινε πάντα για το µεγαλύτερο, για το οµορφότερο!


VXN_1530F

IN CATEFORY: COVERS