Γιάννης Πλούταρχος: «Πάντα η οικογένειά μου ερχόταν πρώτη και μετά η δουλειά μου»


Τα τραγούδια του Γιάννη Πλούταρχου αποτελούν ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μου… στιγμές όμορφες, δυνατές, ερωτικές, μοναδικές, στιγμές δικές μου συνοδεύονται από αυτά.
Αχ κορίτσι μου, Φίλε, Γιατί έχεις φύγει, Υπήρχαν όρκοι, Όλα σε σένα τα βρήκα, Φυσάει πολύ, Φοβάμαι πως, Πάει λίγος καιρός… λέξεις-σταθμοί, μελωδίες αγαπημένες, συναισθήματα και αναμνήσεις.
Στη δουλειά μου έχω την τεράστια τύχη να μπορώ να γνωρίζω από κοντά εκείνους που πολλοί θεωρούν είδωλα. Ανθρώπους τους οποίους ο κόσμος ξεχωρίζει και τους αποκαλεί σταρ. Αυτό όμως είναι δίκοπο μαχαίρι γιατί κάποιες φορές η απογοήτευση είναι μεγάλη, ειδικά όταν διαπιστώνεις πως η εικόνα που είχες για κάποιον ήταν ψεύτικη.
Φοβόμουν τη συνάντηση με τον Πλούταρχο. Δεν ήθελα να απογοητευτώ. Του συστήνομαι μα νιώθω πως τον γνωρίζω χρόνια, του μιλάω στον πληθυντικό κι όμως θέλω να τον φωνάξω Γιάννη. Και μετά η συζήτηση, δεν ήταν συνέντευξη μα μια όμορφη συζήτηση… Κι είναι από κείνες τις λίγες φορές που ένιωσα ότι είναι αληθινός, χωρίς marketing και image makers, χωρίς «δήθεν» και δημόσιες σχέσεις. Ένας τραγουδιστής μοναδικός, ένας πατέρας αυθεντικός, ένας σύζυγος που, επιτέλους, δείχνει πως λατρεύει τη γυναίκα του και ένας φίλος που θα ήθελα να έχω. Μια όμορφη κουβέντα με τον τραγουδιστή που, όχι τυχαία, αγάπησε τόσο πολύ όλη η Ελλάδα, χωρίς αλλαγές, χωρίς να κοπεί τίποτα… Απολαύστε την!


 

Συνέντευξη στην Πέτια Σαληκυριάκη-Παπαδάτου

Φωτογραφίες: Βάνιας Ξύδας, Styling: Κωνσταντίνος Κουτσομίχος, Hair & make up: Μάγδα Δημητράκου

Ευχαριστούμε το Workout Hall για την φιλοξενία στους χώρους του


 

Αγαπηθήκατε όσο λίγοι καλλιτέχνες και αποτυπωθήκατε στις καρδιές μας με τον τίτλο «Το καλύτερο παιδί»! Σήμερα τολμάτε να φωτογραφηθείτε πιο σκληρός και ροκ από ποτέ, και ομολογώ ότι η εικόνα αυτή είναι εντυπωσιακή. Αλήθεια, υπάρχει κι αυτή η πλευρά στην καθημερινότητά σας;
Υπάρχει ένας συνδυασμός που θα τον ονόμαζα σκληρό ροκ. Η καθημερινότητά μου είναι πλούσια και γεμάτη στιγμές. Στιγμές δυνατές, έντονες και όμορφες. Εικόνες και συναισθήματα.


Δεν υπάρχει όμως ηρεμία. Δεν σας λείπει κάποιες στιγμές η μοναξιά, η ησυχία, η ανεμελιά;
Όχι, είμαι πλούσιος από στιγμές και από εικόνες και αυτό με γεμίζει. Δεν θα το άλλαζα ποτέ και για τίποτα.


Τελικά ποιο είναι σκληρότερο ροκ, η μοναξιά ή μια επταμελής οικογένεια;
Το πιο σκληρό ροκ είναι να αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις της ζωής μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις κι όχι μόνος σου. Ωραίο είναι να είσαι ελεύθερος, χωρίς ευθύνες, κι όπου φυσάει ο άνεμος, όμως η μαγκιά είναι να πορευτείς ομαδικά και όχι μοναχικά. Οι ανθρώπινες σχέσεις χτίζονται με πολύ κόπο, δύσκολα και υπομονετικά. Δεν είναι απλό ν’ αφιερώνεις τη ζωή σου σ’ έναν άνθρωπο. Να ζεις και να μεγαλώνεις μαζί του, να φέρνεις στον κόσμο παιδιά και να τους δίνεις τα σωστά πρότυπα για να γίνουν άνθρωποι πλούσιοι σε αγάπη και συναισθήματα με αξιοπρέπεια και εφόδια να πορευτούν.


Η δική σας πορεία στο τραγούδι πότε αρχίζει να προσελκύει το ενδιαφέρον; Τι ήταν εκείνο που σας «τράβηξε» από τις «Φιγούρες» στη Νίκαια και σας τοποθέτησε στο «Ποσειδώνιο» στο βάθρο του μεγαλύτερου λαϊκού τραγουδιστή από το 2000 και έπειτα;
Το τραγούδι που με έκανε γνωστό ήταν το «Ένας Θεός». Για ενάμιση χρόνο το έλεγα στις «Φιγούρες» και είχε πέραση στους θαμώνες, δεν είχε ακουστεί όμως σε μεγαλύτερη εμβέλεια. Είχα αρχίσει, μάλιστα, ν’ απογοητεύομαι πολύ, ωστόσο ο ιδιοκτήτης επέμενε να το λέω. «Ντρέπομαι», του έλεγα. «Αφού τόσο καιρό δεν έχει γίνει τίποτα με το δίσκο μου»… Εκείνος όμως επέμενε και μάλλον είχε αλάνθαστο κριτήριο. Η στιγμή που άλλαξε τα πάντα στη δική μου πορεία ήταν όταν με είδε η Ρούλα Χάμου σε ένα βιντεοκλίπ, ήρθε με βρήκε και μου πρότεινε να κάνουμε ένα μαγνητοσκοπημένο 5λεπτο θέμα για την εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη στον ΑΝΤ1.
Εκεί είδατε τη δύναμη της τηλεόρασης!
Πράγματι, αυτό που έζησα από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα ήταν ένα όνειρο. Όλα γίνονταν με γρήγορούς ρυθμούς, τόσο που αδυνατούσα πολλές φορές να το πιστέψω. Μετά την Ελένη Μενεγάκη, ακολούθησε η Ρούλα Κορομηλά. Άνοιξαν οι πόρτες στα ιδιωτικά κανάλια και με καλούσαν από τη μία εκπομπή στην άλλη. Κι όλο αυτό πολλαπλασιαζόταν μέρα με τη μέρα. Η καριέρα μου εκτινάχτηκε. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα.


Το επόμενο βήμα;
Σε εκείνο το χρονικό σημείο με βοήθησε πολύ το ντουέτο που έκανα με την Κωνσταντίνα, θα την ευχαριστώ πάντα, ήταν τόσο αγαπητή στον κόσμο, και αυτό ήταν ένα σημαντικό βήμα για να γίνω ακόμη πιο γνωστός.


Υπάρχει κάποια στιγμή από το ξεκίνημα της καριέρας σας που σας έχει μείνει χαραγμένη;
Όταν πρωτοεμφανίστηκα στη Ρούλα Κορομηλά, δεν θα ξεχάσω που είχαμε βγει 10 νέοι τραγουδιστές και λέει η Ρούλα: «Από εσάς τους 10, ένας θα σαρώσει την Ελλάδα. Τώρα, ποιος θα είναι αυτός, δεν ξέρουμε…». Δεν πίστεψα εκείνη τη στιγμή, όταν το είπε, ότι θα είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος. Ότι θα έπεφτε σε εμένα ο κλήρος…


Ήταν όντως θέμα «κλήρου», τύχης ή κάτι παραπάνω;
Ήταν αποτέλεσμα συγκυριών και σκληρής προσπάθειας. Σκληρή δουλειά, συνεχόμενοι αγώνες, δύναμη ψυχής. Δεν θα ξεχάσω ποτέ που γυρίζει η Ρούλα και μου λέει: «Πες μας ένα τραγούδι α καπέλα» και τραγούδησα το «Ένα πιάτο άδειο στο τραπέζι» του Καζαντζίδη. Και, ενώ τραγουδούσα, τη βλέπω που βουρκώνει, με κοιτάει και μου λέει: «Σήμερα συγκίνησες όλη την Ελλάδα, από σήμερα θα αλλάξει η ζωή σου». Εκείνη το είχε «δει», εγώ δεν είχα ακόμα καταλάβει τίποτα από αυτά που θα ακολουθούσαν, δεν μπορούσα να τα φανταστώ εκείνη τη στιγμή.


Γιατί επιλέξατε αυτό το τραγούδι;
Το έλεγα από παιδί, στα χωράφια. Δουλεύαμε με την οικογένειά μου κι εγώ τραγουδούσα. Εκεί έμαθα να τραγουδάω.
Η Ρούλα Κορομηλά το «είδε» εκείνη τη στιγμή, ο Γιάννης Πλούταρχος πότε κατάλαβε ότι έχει γίνει σταρ;
Νομίζω πως ποτέ. Ομολογώ ότι φοβόμουν να αφήσω τον εαυτό μου να γευτεί αυτή την επιτυχία, γιατί θεώρησα ότι θα ήταν αγένεια προς την τύχη μου και το Θεό. Γι’ αυτό δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου σταρ ή κάτι ξεχωριστό. Με έφτιαξε ο κόσμος και δεν έχω το δικαίωμα απέναντι στον κόσμο να το παίξω σταρ. Πάντα ήμουν άνθρωπος πολύ ντροπαλός και σεμνός και δούλευα συνέχεια. Δεν επαναπαύτηκα ποτέ στην επιτυχία.


Το τίμημα της επιτυχίας σας ποιο ήταν;
Ότι είσαι έρμαιο των ΜΜΕ. Είναι λογικό και ισχύει για κάθε «επώνυμο» άνθρωπο. Λέγονται πολλά για το πρόσωπό σου κι εσύ απλά παρακολουθείς χωρίς, πολλές φορές, να μπορείς να το ελέγξεις…Νομίζω όμως ότι δεν έχω «αδικηθεί» από τον Τύπο. Πέρα από ελάχιστες περιπτώσεις, μου έχουν φερθεί καλά και με έχουν βοηθήσει.


Τι ήταν εκείνο που τους έκανε να σας φερθούν με το γάντι και να σας αποκαλούν «το καλό παιδι»;
Το γεγονός ότι δεν προκάλεσα ποτέ.


Θυσιάσατε στιγμές από την οικογένειά σας για να τις αφιερώσετε στην καριέρα σας;
Όχι. Ποτέ δεν έβαλα πάνω από την οικογένειά μου τη δουλειά μου. Πάντα προσπαθούσα να προσαρμόσω τη δουλειά στην οικογένεια. Θεωρώ πως ήμουν και είμαι υπεύθυνος άνθρωπος και αναγνωρίζω ποιες είναι οι αληθινές προτεραιότητες στα πράγματα.


Η φράση που σας ακολουθεί;
Τις μεγάλες πόρτες τις περνάς σκυφτός.


Ποιο είναι το δυνατό χαρτί του χαρακτήρα σας;
Το γεγονός ότι αντιλαμβάνομαι, διαισθάνομαι και κατανοώ καταστάσεις… Ξέρω να τα «ξεμπερδεύω» όταν χρειάζεται.


Στις γέννες των παιδιών σας ήσασταν παρών;
Ναι, σε όλες και, μάρτυς μου ο Θεός, εκείνη τη στιγμή σεβάστηκα και αγάπησα ακόμα περισσότερο τη γυναίκα μου. Εκείνη τη στιγμή και όταν την είδα πώς φρόντιζε τον πατέρα μου λίγο πριν από το θάνατό του. Εκεί με πήρε «αιχμάλωτο». Αν ζούσα μία δεύτερη ζωή, τη Μαρία θα παντρευόμουν πάλι και θα ήθελα πάλι να κάνω 5 παιδιά.


Μιλάτε με μεγάλο θαυμασμό για τη γυναίκα σας…
Η Μαρία είναι σπουδαία γυναίκα, σπουδαία μάνα και σπουδαίος άνθρωπος. Έχει την απίστευτη ικανότητα να συνδυάζει τη φροντίδα των παιδιών μας, την αγάπη της για εμένα με τη σημαντικότερη δουλειά στον κόσμο. Δεν μ’ έχει κάνει ποτέ να αισθανθώ πως βάζει την οικογένειά μας σε δεύτερη μοίρα. Είναι τρομερά δύσκολο να είσαι μάνα, σύντροφός και παράλληλα να φέρνεις εις πέρας με επιτυχία ό,τι κι αν καταπιαστείς.


Βλέπετε στον καθρέφτη σας τους γονείς σας;
Πολύ έντονα. Ειδικά όσο μεγαλώνω. Βλέπω πολλές φορές ομοιότητες με τον πατέρα μου ακόμα και στη στάση του σώματος. Βλέπω και την κόρη μου, που τώρα είναι 17, … είναι τόσο ίδια με τη μάνα της και ταυτόχρονα ξεκλέβει και δικά μου στοιχεία. Όλη η φύση είναι μιμητική. Τα πάντα στην πλάση είναι μιμητικά. Γι’ αυτό σας είπα πως είναι μεγάλο το βάρος που κουβαλούν οι γονείς στις πλάτες τους, αποτελούν το παράδειγμα που θα ακολουθήσουν τα παιδιά τους.


Τι είναι εκείνο που σας φοβίζει;
Θέλω να παραδώσω στον κόσμο καλούς ανθρώπους. Η υπέροχη αυτή οικογένεια που έχουμε δημιουργήσει να μη «χαθεί», δηλαδή να μεγαλώσουν και να συνεχίσουν να είναι καλοί άνθρωποι και να φτιάξουν και αυτά υπέροχες οικογένειες. Κάτι αντίθετο με φοβίζει πολύ.


Πώς σας φαντάζεστε ως παππού;
Ξέρετε εμείς στην Ελλάδα έχουμε ακόμη δυνατούς οικογενειακούς δεσμούς. Ήμουν ευλογημένος που είδα τους γονείς μου να μεγαλώνουν τα παιδιά μου, που μας στήριξαν και μας έδωσαν βοήθεια όταν τη χρειαζόμασταν για να στήσουμε κι εμείς τη ζωή μας. Θέλω κι εγώ να κάνω το ίδιο με τη σειρά μου. Μακάρι να έχω ένα μεγάλο αυτοκίνητο και να βάζω μέσα όλα τα εγγόνια μου και να τα πηγαίνω βόλτα κάθε μέρα. Να ζω στην επαρχία και να γίνω ο καλύτερος παππούς!


Ο θάνατος σας τρομάζει;
Δεν το έχω σκεφτεί καθόλου γιατί το έχω σαν φυσική εξέλιξη στο μυαλό μου. Απλά αυτό που θέλω είναι, όταν φτάσει η ώρα, να μην ταλαιπωρήσω τους ανθρώπους γύρω μου.


Ποια είναι η σχέση σας με το θεό;
Πιστεύω πολύ. Μάλιστα τελευταία σκέφτομαι έντονα πως θέλω να πάω στο Άγιο Όρος μαζί με το γιο μου, τον Γιώργο. Έχω μεταδώσει την πίστη μου και στα παιδιά μου.


Ποια είναι η άποψή σας για το ρατσισμό; Αν παντρευόταν κάποιο από τα παιδιά σας έναν άνθρωπο από μία άλλη χώρα;
Είναι λυπηρό στον 21ο αιώνα να μιλάμε για ρατσιστές. Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα. Εγώ θέλω απλά να είναι ευτυχισμένα.


Αλήθεια με ποια κατηγορία ανθρώπων είστε «ρατσιστής»;
Με τον τεμπέλη. Δεν μπορώ τον τεμπέλη με τίποτα. Δεν μπορώ να αντέξω τους ανθρώπους που βαριούνται τη δουλειά.
Μου δίνετε το πάτημα να σας ρωτήσω για ένα μεγάλο πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας, που είναι φυσικά η ανεργία. Όμως, λυπάμαι που το λέω, αλλά και εγώ προσωπικά το βλέπω, ότι ενώ υπάρχουν θέσεις εργασίας, δεν υπάρχει όρεξη για δουλειά, δεν έχουν όρεξη να προσπαθήσουν.


 

Στο δικό σας κλάδο συναντάτε κάτι τέτοιο;
Δυστυχώς. Κι αυτή τη συμπεριφορά δεν την καταλαβαίνω, είμαι ένας άνθρωπος που δουλεύει από 7 χρονών παιδί στα χωράφια. Η γονείς μου μού έμαθαν να δουλεύω και να μην είμαι τεμπέλης. Από μικρός προσπαθούσα να έχω τα δικά μου χρήματα. Το ότι έμαθα να δουλεύω και να μη φοβάμαι τις δυσκολίες της δουλειάς, το οφείλω στους γονείς μου. Οι γονείς είναι αυτοί που θα μάθουν στο παιδί την αξία του να είσαι εργατικός και να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου. Οι σημερινοί γονείς, κακώς, δίνουμε στα παιδιά μας ό,τι κι αν ζητήσουν, τους τα προσφέρουμε όλα στο χέρι.


Μήπως αυτό είναι το μεγάλο λάθος; Μήπως δημιουργήθηκε μια γενιά «χαϊδεμένων» νέων;
Θεωρώ ότι και η σημερινή γενιά είναι αξιόλογη, έχουν γνώσεις, υπάρχουν μορφωμένα παιδιά που αγαπούν και ασχολούνται με τον αθλητισμό. Είναι υπέροχη γενιά, απλώς έζησαν σε μία εποχή που δεν χρειαζόταν να δουλέψουν από τα 17, 18 ή ακόμα και τα 20, και ξαφνικά καλούνται να αφήσουν όλες αυτές τις ανέσεις στην άκρη. Επενδύσαμε στα παιδιά μας, έγιναν επιστήμονες και δεν έχουν μάθει να εργάζονται στις συνθήκες που είχαν μάθει οι γονείς τους. Είναι πράγματι καλομαθημένη η νέα γενιά.


Πιστεύετε πως τα δικά σας παιδιά ευνοήθηκαν κάποιες στιγμές λόγω του μπαμπά τους;
Είμαι υπερήφανος και για τα παιδιά μου και για τη Μαρία. Δεν χρησιμοποίησαν ποτέ το γεγονός ότι εγώ είμαι αναγνωρίσιμος. Πολλοί από τους συμμαθητές ή και τους συναθλητές των παιδιών μου μπορεί να μην το γνωρίζουν καν. Βοηθάει και το γεγονός ότι το επίθετό τους δεν είναι το Πλούταρχος, που είναι το καλλιτεχνικό μου όνομα.


Ξαφνικά, τους τελευταίους μήνες, στο λεξιλόγιο του Έλληνα μπήκε και η λέξη bullying…
Όλοι μας έχουμε ζήσει τέτοιες καταστάσεις. Ποιος δεν το έχει ζήσει είτε στην ήπια είτε στην πιο ακραία μορφή του; Ειδικά εμείς οι άντρες, και μέσα στο στρατό.


Σας έχει τύχει κάποιο περιστατικό με τα παιδιά σας;
Όχι, η αλήθεια είναι. Τουλάχιστον από όσο γνωρίζω.


Αν γινόταν κάτι τέτοιο στα παιδιά σας, αλλά βλέπατε ότι οι εκπαιδευτικοί και κοινωνικοί θεσμοί δεν παίρνουν θέση, θα παίρνατε το «νόμο στα χέρια σας»;
Αυτό που νομίζω ότι θα έκανα ήταν να έπαιρνα το παιδί μου από το σχολείο και να ενημέρωνα τους αρμόδιους για το συμβάν. Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι και το άλλο παιδί είναι και η συμπεριφορά του από κάπου πηγάζει και δεν θα καταφέρουμε κάτι με το να του τραβήξουμε το αυτί. Είναι και αυτό το παιδί θύμα και στη ζωή του θα συναντήσει στην πορεία δύσκολες καταστάσεις. Θέλει αγάπη και προσοχή. Τώρα, βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει κάθε γονιός, ανάλογα και με τα επίπεδα του bullying. Αν, δηλαδή, δουν ότι το παιδί τους τρώει ξύλο, φοβάται και τον ίσκιο του… Δεν είναι εύκολο για κανένα γονιό να βλέπει το παιδί του σε τέτοια κατάσταση, τρελαίνεται.


Ποια είναι η γνώμη σας για την οικονομική και πολιτική κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα; Είστε αισιόδοξος ή απαισιόδοξος;
Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολη. Θεωρώ ότι πρέπει να κάνουμε υπομονή. Κάναμε ως Έλληνες μία επιλογή και πρέπει να αφήσουμε την κυβέρνηση να κάνει τη δουλειά της. Πιστεύω πως κάνουν ό,τι μπορούν, όπως έκαναν και οι προηγούμενοι. Η Ελλάδα περνάει από συμπληγάδες, είναι μέσα σε μία θαλασσοταραχή. Αλλά είμαι αισιόδοξος ότι θα έρθει η μπουνάτσα.


Πιστεύετε στον Αλέξη Τσίπρα;
Δεν μπορώ να πω μεγάλες κουβέντες, αλλά αυτό που μπορώ να πω είναι ότι θαυμάζω τη στάση του.


Τι έχετε να πείτε για τον υπουργό Οικονομικών, τον κ. Γιάνη Βαρουφάκη;
Νομίζω ότι κάτι έχει δει, κάτι δεν του λένε καλά, γι’ αυτό και συμπεριφέρεται έτσι. Κάτι ξέρει παραπάνω. Αλλιώς δεν έχει λογική όλο αυτό που συμβαίνει.


Από τα νέα παιδιά που έχουν βγει στον καλλιτεχνικό χώρο, ξεχωρίζετε κάποιον;
Δεν θα ήθελα να το κάνω αυτό γιατί θεωρώ ότι υπάρχουν αρκετές αξιόλογες φωνές. Απλά έχει αλλάξει το star system. Παλιά τόσο στην ελληνική όσο και στην παγκόσμια μουσική βιομηχανία φτιάχνονταν είδωλα. Πλέον δεν τους συμφέρει να δημιουργήσουν είδωλα.


Γιατί;
Διότι δεν μπορούν να τα χαλιναγωγήσουν. Μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά εγώ αυτό πιστεύω. Πλέον απευθύνονται σε ένα κοινό 10-15 χρονών, παίρνουν νέους καλλιτέχνες, τους διαμορφώνουν σε αστέρες παγκοσμίου μεγέθους, τους προωθούν για λίγα χρόνια και μετά βρίσκουν κάποιον άλλον να πάρει τη θέση τους. Η αμερικάνικη μουσική βιομηχανία είναι ειδική σε αυτόν τον τομέα. Είναι αναλώσιμοι πλέον οι καλλιτέχνες. Δεν έχει σημασία τόσο πια η φωνή όσο το μάρκετινγκ του καλλιτέχνη. Στην Ελλάδα, έχω την αίσθηση ότι φταίει λίγο και η οικονομική κατάσταση που επικρατεί. Δεν γίνονται πολλές επενδύσεις, παραγωγές. Οι δημιουργοί θεωρώ ότι δεν έχουν το οικονομικό κίνητρο και το ψυχικό σθένος. Τι να γράψει κάποιος όταν τον κυνηγάνε τόσα οικονομικά προβλήματα; Πώς να καταφέρει να εκφραστεί;


Αν ξεκινούσατε τώρα, θα πηγαίνατε σε κάποιο από τα show που ασχολούνται με το τραγούδι;
Ναι, θα πήγαινα, γιατί είναι πλέον ένας τρόπος να ακουστεί η φωνή ενός νέου καλλιτέχνη.


Τι χρειάζεται κάποιος για να ξεχωρίσει, να ανεβεί και να κρατηθεί στην κορυφή;
Σίγουρα ταλέντο. Δεν αρκεί όμως μόνο το ταλέντο. Είναι η βάση, αλλά στην επιτυχημένη καριέρα συμβάλλουν και άλλα πράγματα, όπως η παρουσία, ο σωστός τρόπος, η καλή συμπεριφορά, η δουλειά.


Ποιος είναι ο αγαπημένος Έλληνας τραγουδιστής του Γιάννη Πλούταρχου;
Είναι πολλοί, ο Αντώνης Ρέμος, ο Νότης Σφακιανάκης, η Νατάσα Θεοδωρίδου, η Πέγκυ Ζήνα, ο Νίκος Βέρτης. Και ο Κωνσταντίνος Αργυρός μου αρέσει πολύ. Υπάρχουν ακόμη και άλλοι πολλοί που θέλω να τους ακούω. Κοίτα, αυτοί που έχουν ξεχωρίσει και έχουν κάνει καριέρα, δεν είναι τυχαίο που έχουν ξεχωρίσει.


Ακούμε συνέχεια, τα τελευταία χρόνια, ότι δεν πουλάνε πια τα cd…
Ναι, τα cd δεν πουλάνε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πουλάει η μουσική. Η μουσική πουλάει, και μάλιστα πολύ, απλά άλλαξε ο τρόπος που πλέον ο κόσμος την αγοράζει. Άρα είναι λίγο άδικο να λέμε ότι δεν πουλιούνται τα cd ενός καλλιτέχνη, καθώς έχουν αλλάξει οι συνθήκες.


Επαγγελματικά, θα λέγατε ότι είστε σε μια από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας σας;
Ο νέος μου δίσκος, «Ο άνθρωπός σου», μέχρι τώρα ευτυχώς πάει πολύ καλά. Βρίσκομαι στο «Ποσειδώνιο» ξανά, εκεί όπου «γεννήθηκα» καλλιτεχνικά, περνάω πολύ όμορφα με τον κόσμο που έρχεται. Παίρνω τόση αγάπη από τον κόσμο, που πραγματικά νιώθω κάποιες φορές ότι δεν φτάνουν τα «ευχαριστώ» που λέω. Επίσης, σε λίγο καιρό, ετοιμάζω και ένα repackaging με 2 νέα τραγούδια.


 

 

Γιλέκο και παντελόνι MIRO, πουκάμισο Dash & Dot

Πουκάμισο, γιλέκο και παντελόνι Prince Erotokritos

Δερμάτινο τζάκετ Dimitris Petrou, πουκάμισο Dash & Dot

Πουκάμισο και σακάκι Dimitris Petrou, παπιγιόν Pagoni


 

 

 

 

 

IN CATEFORY: COVERS