Κατερίνα Στεφανίδη: «Αν τελείωνε αύριο η καριέρα μου είμαι απόλυτα ικανοποιημένη!»

Αν έπρεπε να συνοδέψω τη συνέντευξη αυτή µε ένα τραγούδι, τότε αυτό θα ήταν σίγουρα, το “Hall of fame”!  H Κατερίνα Στεφανίδη, χάρη στο σπουδαίο της ταλέντο και το δυναµικό της χαρακτήρα, κατάφερε να κατακτήσει  τα όνειρά της!  Έτσι, ο µόνος που θα µπορούσε να σταµατήσει την επιτυχηµένη πορεία της θα ήταν… ο ίδιος της ο εαυτός! Η  χρυσή  ολυµπιονίκης και πρωταθλήτρια Ευρώπης µας τιµά µε την πρώτη της lifestyle συνέντευξη και φωτογράφιση και µας ταξιδεύει στα χρυσά µονοπάτια των επιτυχιών της.


Συνέντευξη στην Πέτια Σαληκυριάκη

Styling: Σπύρος Σαββίνος

Make up/ Hair artist: Σοφία Κοσσάδα


Μια αθλήτρια φαινόµενο, ένα παιδί που µεγάλωσε απότοµα µπαίνοντας ταυτόχρονα και στον αθλητισµό και στον πρωταθλητισµό. Πόσο ξεκάθαρη ήταν από την πρώτη στιγµή η αθλητική σου πορεία;

Κατάγοµαι από αθλητική οικογένεια. Και οι δύο γονείς µου έκαναν στίβο και έτσι γνωρίστηκαν. Η µαµά 400 µ. και ο µπαµπάς τριπλούν. Μετά από κάποιες εξετάσεις υγείας ο πατέρας µου συνέχισε µε µπάσκετ. Εγώ µεγάλωσα µε το µπάσκετ µέσα στα γήπεδα, ανάµεσα σε αθλητές. Είχα αθλητικό κορµί από µικρή. Λέγανε του µπαµπά µου: «Από 5 χρονών το βάζεις το παιδί και κάνει βάρη;» (γελάει). Είχα πολύ έντονο µυϊκό σύστηµα από τη φύση µου και νόµιζαν ότι µε έβαζε κι έκανα προπόνηση. Έτσι, σύντοµα άρχισα να πηγαίνω στους αγώνες Mini όπου κάναµε sprint 50 µέτρα και µήκος. Πάντα έβγαινα πρώτη-δεύτερη. Θυµάµαι συγκεκριµένα έναν αγώνα, στην Κηφισιά, όπου έτρεξαν τα αγοράκια τα 50 µέτρα και ήρθε η σειρά των κοριτσιών. Aφού τερµάτισα και κέρδισα τη σειρά µου, άκουσα έναν κριτή να λέει: «Αυτό το κοριτσάκι κέρδισε και τα αγόρια!».


Κάπου εκεί στα 11 ξεκινάς επίσηµα το στίβο….

Όταν ξεκίνησα πήγαµε από την πρώτη κιόλας µέρα στο Ολυµπιακό Στάδιο. Ο µπαµπάς µου επειδή έκανε στίβο ήξερε τον οµοσπονδιακό προπονητή οπότε δεν ξεκίνησα µέσα σε σύλλογο, αλλά κατευθείαν στο ΟΑΚΑ µε τον οµοσπονδιακό. Θυµάµαι εκείνη τη µέρα ότι ήταν και η Γωγώ Τσιλιγκίρη µε το πανελλήνιο ρεκόρ και πηδούσαµε και µου έδωσαν και µένα ένα κοντάρι. Μου είπε τότε ο προπονητής: «Νοµίζω ότι µπορείς να γίνεις καλή!». Ήµουν ένα παιδάκι 10 χρονών και χάρηκα τόσο! Γρήγορα ξεχώρισα, αφού στα 11 µου ξεκίνησα να κάνω παγκόσµια ρεκόρ. 


Από την πρώτη στιγµή κάνεις ρεκόρ. Ήσουν ένα παιδί που ξεχώριζε σε παγκόσµιο επίπεδο και το βλέπατε. Πώς το κυνηγούσες; Είχες ανταγωνιστές στην Ελλάδα ή ουσιαστικά συναγωνιζόσουν επιδόσεις του εξωτερικού;

Ξέραµε τις επιδόσεις του εξωτερικού, ξέραµε ότι 11 ετών το παγκόσµιο ρεκόρ είναι τόσο, 12 ετών τόσο… ∆ηλαδή γνωρίζαµε τις επιδόσεις και τις κυνηγούσαµε στα meetings, αλλά ήµουν τυχερή επειδή ξεκίνησα κατευθείαν σε γκρουπ µε επαγγελµατίες και καλούς αθλητές. Ήταν καλό και κακό.


Ήταν κακό γιατί ήσουν παιδί, αλλά καλό γιατί βρήκες το ρυθµό του πρωταθλητή. Οπότε εκπαιδεύτηκες κατευθείαν µε αυτόν τον τρόπο. Εκείνα τα χρόνια, ονειρευόσουν τον εαυτό σου σε τόσο υψηλό επίπεδο; Το πίστευες;

Το πίστευα και έχω πει ότι περνούσα το δρόµο και έλεγα ότι πρέπει να προσέχω για να αγωνιστώ το καλοκαίρι! Αν µου τύχει κάτι, έλεγα, πώς θα κάνω παγκόσµιο ρεκόρ;


DSC_1586


Ήσουν καλή µαθήτρια; 

Ναι, ήµουν άριστη µαθήτρια. Ακόµη κι ως φοιτήτρια.


Πόσο σηµαντικό είναι για έναν αθλητή να έχει κι ένα καλό επίπεδο στα µαθήµατα;

Νοµίζω ότι είναι πολύ σηµαντικό να υπάρχει ισορροπία. Ο αθλητισµός τελειώνει κάποια στιγµή. Για κάποιους στα 25, για κάποιους στα 35, εκεί γύρω. Μετά αρχίζεις και το πιέζεις πολύ. Πρέπει όλοι να σκεφτούν τι θα κάνουν µετά τον αθλητισµό. Επιπλέον, για µένα το πανεπιστήµιο ήταν µια πάρα πολύ καλή διέξοδος γιατί έτσι δεν σκεφτόµουν το επί κοντώ όλη την ώρα! Είναι ανθυγιεινό ψυχολογικά το ίδιο πράγµα! Πήγαινα στα µαθήµατά µου, στην προπόνησή µου και το βράδυ διάβαζα και νοµίζω είχα καλή ισορροπία. 


Μου ‘λεγε από μικρή ο μπαμπάς ότι «όσο περισσότεροι σε ζηλεύουν τόσο καλύτερα πας!»


Από όσα µου περιγράφεις αισθάνοµαι πως η πορεία σου έχει να κάνει σε ένα σηµαντικό βαθµό και µε τις επιλογές των γονιών σου…

Ναι, υπήρξε µια εποχή που, ίσως, µε πίεσαν παραπάνω απ’ όσο έπρεπε µε τον αθλητισµό και µε έκαναν κάποια στιγµή να θεωρώ ότι το κάνω επειδή µε πιέζουν. Με το σχολείο γενικώς δεν είχα ποτέ ιδιαίτερο πρόβληµα. Όµως, αν δεν το είχαν κάνει δε θα είχα καταφέρει όλα αυτά. Ένα παιδάκι 7-8 χρονών δεν καταλαβαίνει τι  ταλέντο έχει και οι γονείς πρέπει να το βάζουν να δοκιµάζει πολλά πράγµατα. ∆ιότι π.χ. ένα παιδάκι από αθλητική οικογένεια µπορεί να έχει ταλέντο στη µουσική. Μετά νοµίζω ότι είναι θέµα τύχης αν θα µας αρέσει αυτό στο οποίο είµαστε καλοί.


Ένιωσες ότι ήταν πιο πολύ δικό τους όνειρο;

Ναι. Σίγουρα, αν δε µε είχαν πιέσει στα 10 µου, δε θα είχα φτάσει σε αυτό το επίπεδο. Γι’ αυτό νοµίζω ότι είναι µια δύσκολη ισορροπία το πότε και πόσο πρέπει να πιέσει ένας γονιός. Σίγουρα οι γονείς µου ήταν πολύ έξυπνοι γιατί κατάλαβαν ότι υπήρχε ένα αθλητικό ταλέντο και µε έσπρωξαν προς εκείνη την κατεύθυνση και αργότερα µε έσπρωξαν να φύγω στην Αµερική και να κάνω καλύτερες σπουδές και να µπορέσω να συνδυάσω µε πιο εύκολο τρόπο και τα δύο. Ο µπαµπάς µου µε πίεσε πολύ όταν ήµουν µικρότερη, αλλά το πιο σωστό που έκανε ήταν να ψάξει και να µε σπρώξει να πάω στην Αµερική. Αυτό µε έσωσε και αθλητικά και ως άνθρωπο. 


Πες µου µία συµβουλή από τη µαµά σου και µία από τον πατέρα σου που κρατάς και πλέον τις βρίσκεις και µπροστά σου.

Ότι όσο ξεκινάς να έχεις επιτυχίες και γίνεσαι καλός, θα υπάρχουν οι κοντινοί σου άνθρωποι που θα χαίρονται πολύ και θα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στον τοµέα σου και στο περιβάλλον σου που θα σε ζηλεύουν και θα υπάρχει φθόνος. Μου ‘λεγε από µικρή ο µπαµπάς ότι “όσο περισσότεροι σε ζηλεύουν τόσο καλύτερα πας! “Και µε την καλή και µε την κακή έννοια. 


«Στην Ελλάδα δουλεύουμε για να ζήσουμε, να πάμε τις διακοπές μας, να πάμε το τριήμερό μας, να βγούμε με την οικογένειά μας. Στην Αμερική ζούνε για να δουλεύουνε!»


Τα καλοκαίρια σου; Εκεί κράτησε περισσότερο η παιδική ηλικία;

Ναι! Επειδή κατάγοµαι από την Αθήνα και δεν είχα ποτέ χωριό, θυµάµαι τα καλοκαίρια µου στην κατασκήνωση! Πήγαιναν όλοι στο χωριό τους το καλοκαίρι κι εγώ δεν είχα! Αλλά οι γονείς µου δούλευαν σε µια κατασκήνωση και αυτό ήταν το χωριό µου! Από εκεί έχω όµορφες αναµνήσεις µε ατελείωτο παιχνίδι, µπάνιο και διασκέδαση! Γνήσια ελληνικά καλοκαίρια!


Είναι ωραία που βλέπουµε τη µία πλευρά µε τα µετάλλια και τη δόξα. Πίσω από αυτό όµως, κρύβεται ένα παιδί που είναι στη εφηβεία, σε µια περίοδο ευαίσθητη, έχοντας στερηθεί σηµαντικό µέρος των ανέµελων παιδικών χρόνων για τον αθλητισµό, που αφήνει τη χώρα του, οικογένεια και φίλους και φεύγει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού… Πώς µπήκες στη διαδικασία να φύγεις για την Αµερική;

Ήταν µια περίοδος που λόγω κιλών δεν τα πήγαινα πολύ καλά. Πολλά πανεπιστήµια, λόγω των επιδόσεων και των διακρίσεων, µου έστελναν προσκλήσεις και ένα από αυτά ήταν το Χάρβαρντ. Ο µπαµπάς ξετρελάθηκε! ∆εν ξέραµε όµως, το σύστηµα εισαγωγής. Έτσι, έκανε personal training σε κάποιον που είχε σπουδάσει στο Χάρβαρντ, τον ρώτησε, του εξήγησε το σύστηµα και βρήκαµε εκείνον που για 1,5  χρόνο µού έκανε προετοιµασία για το SAT. Ψάχνοντας αποφάσισα να πάω στο Stanford που ήταν ίδιο πανεπιστήµιο σε ακαδηµαϊκό επίπεδο και λόγω καλύτερου καιρού και καλύτερου προπονητή. 


DSC_1657


Πίσω από αυτήν την απόφαση, τι άγχος έχεις, τι πίεση, πόσα ερωτηµατικά για το «τι κάνω»; 

Είµαι σε µία φάση που λέω δεν ξέρω πού θα πάει ο αθλητισµός, αλλά τουλάχιστον µέσω του αθλητισµού έχω την ευκαιρία να κάνω κάτι καλύτερο ακαδηµαϊκά, χωρίς να είναι ο κύριος στόχος µου πλέον ο πρωταθλητισµός. Εκείνη την περίοδο ήµουν κοριτσάκι 17 χρονών, δεν ήθελα να φύγω, είχα ένα φίλο εδώ και ήταν δύσκολο. Τη στιγµή που µπήκαµε στο Stanford και περπατούσαµε σε έναν κεντρικό δρόµο στο Palo Alto, ενώ έκλαιγα, τελικά είπα: «Α, εντάξει, ωραία είναι!». Μου πήρε µια βδοµάδα να το αποδεχτώ και περισσότερο να προσαρµοστώ. Πήρε καιρό η προσαρµογή. Στην αρχή δε µιλούσα γιατί ντρεπόµουν µην κάνω λάθη. 


Οπότε ανοίγεις µια καινούρια σελίδα µόνη σου, σε µια νέα χώρα, µε βάσεις από την Ελλάδα.

Ναι. Στην αρχή, επειδή δεν ξέρεις τη γλώσσα αλλάζει η προσωπικότητά σου. Εκεί ήταν λίγο δύσκολα γιατί ενώ καταλάβαινα τι γινόταν σε µια συζήτηση και γέλαγα µε τα αστεία, ήθελα να πω κι εγώ ένα και δεν προλάβαινα! Ακαδηµαϊκά δεν είχα πρόβληµα. Αλλά επειδή είναι τέτοιο το σύστηµα που µένουµε όλοι µαζί σε ξενώνες και σου βάζουν συγκάτοικο την πρώτη χρονιά, σε αναγκάζουν να προσαρµοστείς κατά κάποιο τρόπο.


Αν τα πράγµατα στην Ελλάδα ήταν καλύτερα, διότι η χώρα περνά µια φάση πολύ άσχηµη, θεωρείς ότι είναι καλύτερη η ζωή εδώ;

Αυτό που έζησα από τους γύρω µου είναι ότι στην Ελλάδα δουλεύουµε για να ζήσουµε, βγάζουµε λεφτά για να ζήσουµε, να πάµε τις διακοπές µας, να πάµε το τριήµερό µας, να βγούµε µε την οικογένειά µας. Στην Αµερική ζούνε για να δουλεύουνε! Ακόµα και τώρα που τα πράγµατα έχουν χειροτερέψει εδώ, και λόγω χαµηλότερων µισθών και λόγω του ότι οι άνθρωποι δουλεύουν περισσότερες ώρες, ο Μιτς (ο σύζυγος και προπονητής της) όταν έρχεται στην Ελλάδα, λέει ότι οι άνθρωποι ζουν καλά εδώ. 


Έχεις µια συνεχόµενη ανοδική πορεία. Οι στόχοι σου τώρα που βρίσκεσαι σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο µε απίστευτες επιτυχίες, έχοντας δοξάσει τη χώρα σου, ποιοι είναι; Πού θα ήσουν απόλυτα ικανοποιηµένη από την πορεία σου;

Είµαι ικανοποιηµένη! Αν τελείωνε αύριο η καριέρα µου, είµαι απόλυτα ικανοποιηµένη. Παρ’ όλα αυτά επειδή συνεχίζω και είµαι υγιής, οι στόχοι είναι να συνεχίσω να το κάνω αυτό σε όσο καλύτερο επίπεδο γίνεται για πολλά χρόνια, γιατί το διασκεδάζουµε, περνάµε καλά που ταξιδεύουµε και που είµαστε µαζί µε τον Μιτς στα πάντα. Πιθανότατα αφού τελειώσει αυτό να συνεχίσω να ασχολούµαι µε κάποιο τρόπο µε το επί κοντώ. 


«Οι γονείς μου ήταν πολύ έξυπνοι γιατί κατάλαβαν ότι υπήρχε ένα αθλητικό ταλέντο και με έσπρωξαν προς εκεί. Ο μπαμπάς μου με πίεσε πολύ όταν ήμουν μικρότερη, αλλά το πιο σωστό που έκανε ήταν να ψάξει και να με σπρώξει να πάω στην Αμερική. Αυτό με έσωσε και αθλητικά και ως άνθρωπο».


Ένα παγκόσµιο ρεκόρ;

Το έχουµε στο µυαλό µας, αλλά γενικότερα εγώ και σαν παιδί πάντα είχα µεγαλύτερο κίνητρο µε τα µετάλλια. Πάντα λέµε «το µετάλλιο σου µένει, το ρεκόρ θα στο πάρει κάποια στιγµή κάποιος».


Το ρεκόρ το έχεις πιάσει ποτέ σε προπόνηση;

Όχι, στην προπόνηση πιάνω λιγότερο από τους αγώνες. Με βάση αυτά που βλέπουµε στην προπόνηση θα έπρεπε να φτάσω σύντοµα πολύ κοντά σε αυτό ή τουλάχιστον να κάνω προσπάθειες να το περάσω. Αλλά είναι και λίγο ψυχολογικό. Έχω κάνει 4.90 και το παγκόσµιο ρεκόρ είναι 5.06.


Το καλοκαίρι θα το προσπαθήσεις; Το έχεις στο µυαλό σου;

Ε, ναι! Αυτό εξαρτάται και από το πώς θα είναι οι αγώνες. Πέρσι στο Diamonds League πετύχαµε καλούς αγώνες. Φέτος έχουµε κάποιους αγώνες πιο δύσκολους, οπότε µάλλον θα έχω λίγο πιο δύσκολο καλοκαίρι. Παρ’ όλα αυτά, πάντα για µας σηµασία έχει το µεγάλο πρωτάθληµα στο Λονδίνο που πιθανότατα να έχει και εκεί κακό καιρό και που παρακαλάµε να έχει κακό καιρό (γελάει)!


Όταν πηγαίνεις σε έναν αγώνα έχεις κάποιες προκαταλήψεις, γούρια, κάτι που κάνεις;

Όχι, καθόλου. Νοµίζω ότι είναι ένας από τους λόγους που τα έχω πάει τόσο καλά. Όπου πάµε γίνεται πάντα κάτι διαφορετικό. Μπορεί να βρέχει, να ξεχάσω τις κάλτσες µου… Πρέπει να είσαι πολύ προσαρµόσιµος για να µπορείς να έχεις συνέχεια στο άθληµα.


Ποιον αθλητή θαυµάζεις; Υπάρχει κάποιος αθλητής που σου προκαλεί δέος;

∆ε θα το έλεγα! Από µικρή, ίσως επειδή µεγάλωσα κοντά σε επαγγελµατίες αθλητές, δεν είχα αυτή την αίσθηση. Έλεγα ότι θα φτιάξω τη δική µου ιστορία, δεν είπα ποτέ ότι θέλω να γίνω π.χ. σαν τον Bolt.


DSC_1688


Θα θελες να γίνεις προπονήτρια; Θα σου ταίριαζε πιστεύεις;

∆εν ξέρω. Νοµίζω ότι γνωρίζω πάρα πολύ καλά το αγώνισµα, ίσως πολύ καλύτερα από πολλούς άλλους επικοντιστές αυτή τη στιγµή. Λόγω όµως, του στρατιωτικού τρόπου που µεγάλωσα, ίσως να µην µου έβγαινε τόσο καλά από θέµα ψυχολογίας. Ενώ για παράδειγµα, ο Μιτς είναι πάρα πολύ άνθρωπος της θετικής ψυχολογίας. Σου λέει πόσο καλά έκανες κάτι, όχι τι έκανες λάθος και τι να κάνεις σωστά.  Κι εγώ το πρώτο πράγµα που περίµενα να µου πει είναι τι έκανα λάθος! Γιατί πίστευα ότι πρέπει να ξέρεις τι έκανες λάθος για να το φτιάξεις. Παρ’όλα αυτά ο Μιτς µε έχει βοηθήσει πάρα πολύ, γιατί έχει σταµατήσει να µου λέει τι κάνω λάθος και µιλάµε για το τι πρέπει να κάνω πιο σωστά και αυτή η θετική ψυχολογία έχει µεγάλη σηµασία!


Θέλω να µου πεις για τις δύσκολες στιγµές του άγχους, της αποτυχίας, του τραυµατισµού. Είναι ωραία τα µετάλλια, οι νίκες, η δόξα. Όµως, ο πρωταθλητισµός είναι κάτι πολύ σκληρό. Νοµίζω ότι ένας από τους λόγους που κατάφερα να φτάσω εδώ που είµαι, είναι ότι σε αυτές τις δύσκολες στιγµές είπα στον εαυτό µου ότι πρέπει να καταλάβει γιατί έγινε, γιατί συνέβη το λάθος σε έναν αγώνα ή γιατί παχαίνω και δεν αδυνατίζω, αλλά το προσπερνούσα µετά. Γιατί αν συνεχίζεις να σκέφτεσαι το γιατί, σου γίνεται εµµονή.


Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγµή που έχεις αντιµετωπίσει;

Στιγµές δύσκολες δεν είχα. Περιόδους όµως, όπως στην εφηβεία που πήρα κιλά, είχα. Είχα πάρει 1-2 κιλά, ο µπαµπάς µου κι ο προπονητής µου τρελάθηκαν τότε, πηγαίναµε από τον ένα διαιτολόγο στον άλλον κι τελικά έγινα βουλιµική. Έφτασα περίπου 70 κιλά και τώρα είµαι 62. Πάχυνα αρκετά. Όταν πήγα στην Αµερική που έµεινα µόνη µου, ενώ είχα αδυνατίσει, ξαναπάχυνα. Γενικώς, πήγαινα πολύ πάνω-κάτω στα κιλά και για αρκετά χρόνια. Από τα δεκάξι µου µέχρι σχεδόν πριν 3 χρόνια είχα θέµατα µε τα κιλά µου σε διαφορετικά επίπεδα, βέβαια. Αφού αρχίσαµε να ζούµε µαζί µε τον Μιτς, σιγά σιγά έκανα µικρές αλλαγές στη διατροφή µου. ∆εν µπορούσα να κάνω δίαιτα. ∆εν µπορούσα  να πω ότι τη ∆ευτέρα θα ξεκινήσω να κάνω δίαιτα γιατί την Τρίτη τη σταµατούσα. Ενώ µε το Μιτς κάναµε µικρές αλλαγές. Π.χ. ενώ εγώ έτρωγα δηµητριακά το πρωί, αρχίσαµε να τρώµε µία µέρα δηµητριακά, µία µέρα βρώµη, δύο µέρες βρώµη κ.ο.κ. Μέσα σε 3 χρόνια έχω σταθεροποιηθεί, γιατί πρέπει να το κάνεις τρόπο ζωής. ∆ε γίνεται αλλιώς! ∆εν µπορείς να πεις ξαφνικά «έρχονται οι Ολυµπιακοί Αγώνες πρέπει να χάσω 5 κιλά και θα κάνω δίαιτα». ∆ε βγαίνει έτσι!


Πέρα από τα σωµατικά σου προσόντα, το αθλητικό σου ταλέντο, ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σου σε βοήθησε να γίνεις πρωταθλήτρια; 

Είναι κάτι που δε δούλεψα ποτέ, το είχα έµφυτο από πολύ µικρή, ήµουν πολύ καλή στο να αγωνίζοµαι κάτω από πίεση, καλύτερη κι από όταν αγωνιζόµουν χωρίς πίεση ή στην προπόνηση. Είναι κάτι που δεν µπορώ να το περιγράψω. Είναι διαφορετική ενεργοποίηση. Αφού πάντα ψάχνουµε αγώνες που να έχω καλό συναγωνισµό, γιατί όταν είµαι µόνη µου δε λειτουργώ! Με το που κερδίζω σταµατάω, δεν υπάρχει κίνητρο, ενώ σε αγώνες µε µεγάλο συναγωνισµό θα συνεχίσω να πηδάω καλά µέχρι να κερδίσω κι επειδή έχω συναγωνισµό θα πάω ψηλότερα. 


Είσαι σε παγκόσµιο επίπεδο κορυφαία. Θεωρείς ότι έχεις βγάλει τα χρήµατα που θα έπρεπε να έχεις βγάλει; ∆ιότι ο αντίστοιχος αθλητής στο τένις, στη Φόρµουλα ή στο ποδόσφαιρο µπορεί να έχει αµύθητη περιουσία!

Που εµείς σίγουρα δεν έχουµε (γελάει)! Νοµίζω ότι παλιότερα πριν φτάσω σε αυτό το επίπεδο άκουγα τους περισσότερους αθλητές να παραπονιούνται και σωστά απορούσα, γιατί ο Ολυµπιονίκης να µη βγάζει όσα βγάζει ο καλύτερος στο τένις; Αλλά πλέον επειδή έχω αρχίσει να καταλαβαίνω λίγο παραπάνω, εγώ αγωνίζοµαι περίπου 20-25 φορές το χρόνο, ενώ ο αθλητής του µπέιζµπολ, π.χ., κάνει 150 αγώνες το χρόνο. Όπως και να ‘χει, αυτοί οι αθλητές βρίσκονται µακριά από τις οικογένειές τους πολύ παραπάνω από µας. Εγώ προσπαθώ να σκεφτώ το πόσο πληρώνοµαι ανά ώρα δουλειάς, ταξιδιού. Ενώ εκείνοι έχουν 11 µήνες σεζόν. Μετά πηγαίνουν 2 βδοµάδες σπίτι τους και ξεκινάνε αµέσως προπόνηση. 


«Δεν πρέπει να είσαι μόνο καλός στον αθλητισμό, πρέπει να είσαι πολύπλευρος ως άνθρωπος. Και νομίζω ότι φαίνεται η διαφορά όταν κάποιος ξέρει να μιλήσει μόνο για ένα πράγμα και όταν κάποιος μπορεί να κάνει συζητήσεις για πολλά διαφορετικά πράγματα».


Είσαι ευχαριστηµένη από τα χρήµατα που έχεις βγάλει µέχρι σήµερα;

∆εν το έχω κάνει ποτέ για χρηµατικούς λόγους, οπότε δεν είναι κάτι που µε έχει απασχολήσει πολύ. Παλιότερα, έτσι κι αλλιώς, όταν ήµουν στο Πανεπιστήµιο πληρωνόµουν γιατί δούλευα κατά τη διάρκεια του διδακτορικού, οπότε δεν είχα την ανάγκη να πηδήξω καλά για να βγάλω χρήµατα. Τώρα που πηγαίνω καλά και βγάζω κάποια χρήµατα δεν είναι ο βασικός µου στόχος. 


Η Ελλάδα σε στηρίζει έτσι όπως θα έπρεπε;

Νοµίζω για την κατάσταση που βρισκόµαστε αυτή τη στιγµή που όλοι οι µισθοί έχουν πέσει παντού, η πολιτεία κάνει ό,τι µπορεί. Υπάρχουν βέβαια και καλές ιδέες, όπως αυτή που είχε ο πρόεδρος της Ολυµπιακής Επιτροπής κ. Καπράλος, που είχε την ιδέα ενός προγράµµατος που λέγεται «Υιοθέτησε έναν αθλητή» και έφερε κάποιες εταιρείες και διάλεξαν αθλητές. Εµένα µε διάλεξε το stoiximan.gr που βοήθησε πάρα πολλούς αθλητές, βάζοντας τα περισσότερα λεφτά. Επίσης, είµαι µε τη Nike Ελλάδας. Είµαστε σαν τα άλογα, όποιος κερδίσει στους αγώνες παίρνει παραπάνω λεφτά!


Ο µεγαλύτερός σου αντίπαλος είναι οι συναθλήτριές σου ή ο κακός σου εαυτός;

Νοµίζω ο κακός µου εαυτός. Το επί κοντώ είναι ένα άθληµα που είναι ο καθένας µόνος του. ∆εν είναι µία κούρσα που προσπαθείς να κερδίσεις. Σαφώς, κάποιοι σαν κι εµένα είναι καλύτεροι όταν έχουν µια συναγωνίστρια, κάποιον να τους σπρώχνει, αλλά δεν µπορώ να ελέγχω τι κάνουν οι υπόλοιποι. 


Τι έχεις σπουδάσει ακριβώς; Αν ακολουθούσες τώρα το επάγγελµά σου τι ακριβώς θα έκανες;

Μπήκα να κάνω διδακτορικό γιατί ήθελα να ακολουθήσω ακαδηµαϊκή καριέρα, ήθελα να διδάξω. Αυτός ήταν ο στόχος µου αρχικά. ∆εν έχω τελειώσει το διδακτορικό, οπότε δε θα µπορέσω να κάνω ακαδηµαϊκή καριέρα. Σπούδασα βιολογία, αυτό είναι το πρώτο µου πτυχίο, αλλά επειδή επιλέγαµε κατευθύνσεις διάλεξα νευροψυχολογία, σπουδές εγκεφάλου ουσιαστικά και µετά όταν µπήκα στο διδακτορικό που ήταν όλα έρευνες, οι περισσότερες ήταν σχετικά µε το πώς θυµόµαστε και πώς µαθαίνουµε. Θα µπορούσα µε τη συγκεκριµένη ειδίκευση να πήγαινα προς µάρκετινγκ, δηλαδή πώς να κάνεις κάτι και να το θυµάται ο καταναλωτής. 


DSC_1744


Θα ασχοληθείς µε αυτό;

Θέλω να πιστεύω ότι έχω ακόµα 7-8 χρόνια αθλητισµού, δεν ξέρω τι πόρτες θα µου ανοίξουν και τι επιλογές.


Στο Facebook γράφεις µε αφορµή την επέτειο του γάµου σου ότι παντρεύτηκες τον καλύτερό σου φίλο. Πότε ανακάλυψες ότι ο Μιτς είναι ο άντρας της ζωής σου;

Όταν µετακόµισα από την Καλιφόρνια στο Φοίνιξ, µετακόµισα κατευθείαν στο σπίτι του Μιτς. Τότε τον είχα δει µια-δυο φορές. Θα γινόµασταν συναθλητές γιατί είχαµε τον ίδιο προπονητή και µετακόµισα στο σπίτι του σε ένα δωµάτιο που ήταν άδειο. Από την πρώτη µέρα, ξέρεις πώς είναι όταν µ’ έναν άνθρωπο σου κάνει κλικ κατευθείαν, ήµασταν οι καλύτεροι φίλοι,  λες και γνωριζόµασταν για χρόνια. Μας πήρε όµως, πάνω από ένα χρόνο να προχωρήσει κάτι και νοµίζω ήµασταν σε ένα σηµείο που πιστεύαµε ότι θα είµαστε οι καλύτεροι φίλοι για πάντα. Σιγά σιγά άλλαξε αυτό.


Γενικά µε τον άντρα σου σας επηρεάζει στην προσωπική σας ζωή που δουλεύετε µαζί;

Όχι, καθόλου. Τα διαχωρίζουµε. Ακόµα κι όταν πηγαίνουµε στην προπόνηση, ένα 95% είµαστε µια ωραία ατµόσφαιρα, περνάµε καλά. Κάποιες φορές αν εγώ κάνω βλακείες µπορεί να µου φωνάξει στην προπόνηση, αλλά όταν µπούµε στο αυτοκίνητο ξεχωρίζουµε τη µία δουλειά από την άλλη.


Παντρεύτηκες  µικρή. Θα έκανες παύση για να κάνεις παιδιά;

Έχουµε πει µετά τους επόµενους Ολυµπιακούς Αγώνες, την επόµενη χρονιά, να κάναµε ένα παιδάκι, µε τη λογική ότι ακόµα θα είµαι µικρή για να µπορέσω να γυρίσω και για τους επόµενους Ολυµπιακούς. Ακόµα όµως, δε έχει χτυπήσει το καµπανάκι µου!


σδσδσ


Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου ως µητέρα; Θα έβαζες τα παιδιά σου στην ίδια λογική του αθλητισµού;

Σίγουρα θα τα έβαζα στον αθλητισµό, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο θα τα έβαζα στο στίβο. Επειδή τον γνωρίζω τόσο καλά, δε θα ήθελα να είµαι η προπονήτριά τους, αλλά νοµίζω ότι δε θα εµπιστευόµουν και κανέναν άλλο να είναι! Γι’ αυτό ίσως, να τα έσπρωχνα σε κάποιο άλλο άθληµα, π.χ  το τένις, αν και δεν πάει καλά σε παγκόσµιο επίπεδο, ή αν είµαστε στην Αµερική το µπέιζµπολ, που αν είσαι καλός βγάζεις εκατοµµύρια. 


Στην Ελλάδα θα επέστρεφες;

Θα επέστρεφα αν άλλαζαν λίγο τα πράγµατα. Είναι δύσκολα, είναι η αλήθεια. Αν βρίσκαµε κάποιες ευκαιρίες… ∆εν είµαι µόνο εγώ, είναι και ο άντρας µου, οπότε θα έπρεπε και οι δύο να βρούµε κάτι. Η Ελλάδα του αρέσει πάρα πολύ και θέλει πιο πολύ από µένα να µετακοµίσουµε εδώ, αλλά νοµίζω δεν καταλαβαίνει την οικονοµική κατάσταση.


Τι θα συµβούλευες ένα νέο παιδί που ξεκινάει τώρα και έχει στόχους στο αθλητισµό;

Να περιβάλλει τον εαυτό του µε τους σωστούς ανθρώπους και αυτό συµπεριλαµβάνει τα πάντα, από τον προπονητή, (όχι µόνο για τα σωµατικά και τα τεχνικά, αλλά και από ψυχολογικής άποψης), έως το να είναι µακριά από τα κακά του αθλητισµού και από ανθρώπους που τον σπρώχνουν µόνο προς µία κατεύθυνση. ∆εν πρέπει να είσαι µόνο καλός στον αθλητισµό, πρέπει να είσαι πολύπλευρος ως άνθρωπος. Και νοµίζω ότι φαίνεται η διαφορά και στους αθλητές και σε οποιονδήποτε άλλο τοµέα όταν κάποιος ξέρει να µιλήσει µόνο για ένα πράγµα και όταν κάποιος µπορεί να κάνει συζητήσεις για πολλά διαφορετικά πράγµατα. Νοµίζω ότι φαίνεται η διαφορά επιπέδου και το καταλαβαίνει και ο κόσµος.


Κλείνοντας, θα ήθελα να σου πω πως είναι τιµή µου που σε φιλοξενήσαµε στο περιοδικό µας, τιµή όλης της οµάδας µας που µια σπουδαία Ελληνίδα, µια κορυφαία αθλήτρια µάς εµπιστεύτηκε για την πρώτη της lifestyle φωτογράφιση και συνέντευξη. Σ’ ευχαριστούµε για όλα όσα έχεις κάνει µέχρι σήµερα για τη χώρα µας, για τον αθλητισµό µας, για τα παιδιά µας, που σε βλέπουν κι έχουν ένα σωστό πρότυπο! Να ξέρεις πως την επόµενη φορά που θα κερδίζεις και θα πανηγυρίζω, θα φωνάζω: «Την ξέρω, την ξέρω! Κι είναι τόσο γλυκιά και όµορφη από κοντά!». Είµαι περήφανη που σε γνώρισα! Είµαι περήφανη που σε φιλοξενήσαµε στις σελίδες µας! Σε ευχαριστώ!

Εγώ σας ευχαριστώ πραγµατικά! Και για την ωραία συνεργασία και για τα τόσο όµορφα λόγια! 

Και κάπως έτσι, πήρα τρία αυτόγραφα για τα παιδιά µου και αποχαιρέτησα την Κατερίνα Στεφανίδη!


IN CATEFORY: COVERS