Μάτια ερμητικά κλειστά… γι’ αυτούς που ζουν  την  κόλαση…

Ζούμε δύσκολους καιρούς.
Γωνιές του πλανήτη γύρω μας έχουν κυριολεκτικά παραδοθεί στις φλόγες και στο χάος. Ένα συνεχές παιχνίδι ζωής και θανάτου παίζεται κάθε βράδυ σαν ταινία στις οθόνες μας. Όσοι επιζούν εκλιπαρούν τη διεθνή κοινότητα να παρέμβει δυναμικά. Δυστυχώς, μάταια προς το παρόν…

Από τον Βασίλειο Ταμπουρατζή


Ο τίτλος της πρώτης σελίδας του Κυριακάτικου Βήματος στις αρχές του περασμένου Αυγούστου, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια εφησυχασμού: «Ο κόσμος αλλάζει με αίμα και χρήμα». Και όντως έτσι είναι. Ο πλανήτης μας έχει μπει για τα καλά στη δίνη του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας. Μια ματιά στα διεθνή του δελτίου των οκτώ και θα σας πείσει: Πρωτοφανής αστάθεια από τη Νιγηρία μέχρι τη Ρωσία. Το Ιράκ διαλύεται, η Γάζα για πολλοστή φορά είχε ραντεβού με τις ισραηλινές βόμβες. Οι Αμερικανοί βομβαρδίζουν τους τζιχαντιστές, οι οποίοι με τη σειρά τους γυρνούν τον πλανήτη στο Μεσαίωνα. Η Ουκρανία ζει ένα βουβό εμφύλιο. Η Αραβική Άνοιξη οδήγησε τους λαούς της περιοχής σε ένα βαθύ χειμώνα. Η Τουρκία μπαίνει στο παιχνίδι, ενώ οι Κούρδοι προσπαθούν να επωφεληθούν και να δημιουργήσουν ανεξάρτητο κράτος. Και όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε ένα σκηνικό ανείπωτης φρίκης. Απαγωγές, αποκεφαλισμοί ομήρων, εκτελέσεις αμάχων, παιδιών, ανυπεράσπιστων γυναικών, βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών, προσφυγιά και βαθύς πόνος.


Όποιος πιστεύει ότι τα παραπάνω δεν μας αφορούν, ας αλλάξει θέμα. Δυστυχώς όμως, δεν είναι έτσι. Δεν μπορούμε να υψώσουμε τείχη και να κλειστούμε στον κόσμο μας. Σε ένα παγκόσμιο χωριό, οι εξελίξεις αφορούν και επηρεάζουν τους πάντες, πόσο μάλλον τη χώρα μας που τα σύνορά της είναι και τα εγγύτερα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις ταραγμένες περιοχές. Εξάλλου, ήδη αντιμετωπίζουμε τα πρώτα απόνερα της κρίσης: Χιλιάδες απελπισμένοι και κυνηγημένοι πρόσφυγες συνωστίζονται στην πόρτα μας, δοκιμάζοντας τις αντοχές του κρατικού μηχανισμού αλλά και φέρνοντας την Ευρώπη αντιμέτωπη με νέες μεγάλες προκλήσεις.
Στη συνέχεια θα παρουσιάσουμε με απλές αναφορές μια μικρή εξιστόρηση της κρίσης, ανά περιοχή. Ίσως στο τέλος συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι η ανθρωπιστική κρίση δεν εξελίσσεται στη χώρα μας, αλλά αλλού. Όχι όμως και πολύ μακριά μας.

Ισραήλ εναντίον Παλαιστίνης: μια σύγκρουση χωρίς τέλος
Δύο έθνη που μισούνται θανάσιμα. Ένας λαός κυριολεκτικά ανάδελφος, περιτριγυρισμένος από διαχρονικούς εχθρούς. Ένας άλλος λαός χωρίς πατρίδα. Δύο αντίθετοι εθνικισμοί που ο ένας συντηρεί και τροφοδοτεί τον άλλο και οι δύο μαζί οδηγούν Παλαιστίνιους και Ισραηλινούς σε μια ατέλειωτη σύγκρουση, με την ειρηνική και κοινή συνύπαρξη να φαντάζει όνειρο απατηλό.
Η ισραηλινοπαλαιστινιακή διένεξη χρονολογείται από τα τέλη του 19ου αιώνα, με την άνοδο των εθνικών κινημάτων, του σιωνισμού και του αραβικού εθνικισμού. Η επιστροφή στη Γη του Ισραήλ (Παλαιστίνη) αποτελούσε πάντα τον μεγάλο πόθο του εβραϊκού λαού. Εκείνη την εποχή, η περιοχή της Μέσης Ανατολής, συμπεριλαμβανομένης της Παλαιστίνης, αποτελούσε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην Παλαιστίνη κατοικούσαν κυρίως Άραβες Μουσουλμάνοι, φελάχοι και βεδουίνοι, κι ένας μικρός αριθμός Χριστιανών Αράβων, Δρούζων, Τσερκέσιων και Εβραίων. Οι περισσότεροι Εβραίοι ζούσαν τότε στη διασπορά.
Η προοπτική κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε την πλειονότητα των Εβραίων και των Αράβων της Παλαιστίνης στην εκπλήρωση των διαχρονικών τους εθνικών στόχων. Η Παλαιστίνη περνά από το 1920 έως το 1948 σε βρετανικό έλεγχο, με τις διαμάχες μεταξύ των δύο λαών να είναι συνεχείς.
Στις 14 Μαΐου 1948, ο πολιτικός Νταβίντ Μπεν Γκουριόν ανακήρυξε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Την ίδια μέρα, η Αίγυπτος, η Συρία, η Ιορδανία, ο Λίβανος και το Ιράκ κήρυξαν τον πόλεμο στο νεοσύστατο κράτος. Ο πόλεμος έληξε με νίκη του Ισραήλ, το οποίο προσάρτησε ακόμα περισσότερα εδάφη. Εδάφη που το Ισραήλ δεν κατέλαβε, όπως η περιοχή της Δυτικής Όχθης και η Λωρίδα της Γάζας, πέρασαν στην κυριαρχία της Ιορδανίας και της Αιγύπτου, αντίστοιχα. Το Ισραήλ κατέλαβε τη Δυτική Ιερουσαλήμ, ενώ η παλιά πόλη και συνοικίες της Ανατολικής Ιερουσαλήμ πέρασαν στην κυριαρχία της Ιορδανίας.
Με την ίδρυση του κράτους, εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, πρόσφυγες και επιζώντες του Ολοκαυτώματος άρχισαν να καταφθάνουν στο Ισραήλ, δημιουργώντας ένα εθνικά συμπαγές κράτος. Το 1964 ιδρύθηκε η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) με αρχηγό τον Γιασέρ Αραφάτ. Στόχος της Οργάνωσης το αποκλειστικό δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού σε όλη την Παλαιστίνη (συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ). Το 1967 με τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, όπου το Ισραήλ νίκησε σχεδόν όλο τον Αραβικό κόσμο, καταλαμβάνονται από τις ισραηλινές δυνάμεις η Λωρίδα της Γάζας και η Δυτική Όχθη. Η ήττα των αραβικών κρατών στον Πόλεμο των Έξι Ημερών ενίσχυσε τον παλαιστινιακό εθνικισμό και τις οργανώσεις «ένοπλης αντίστασης». Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι παλαιστινιακές οργανώσεις διεύρυναν την τρομοκρατική δραστηριότητά τους με αεροπειρατείες και επιθέσεις σε εβραϊκούς στόχους στο εξωτερικό. Η παλαιστινιακή τρομοκρατία κορυφώθηκε το 1972, με τη σφαγή των Ισραηλινών αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου. Μέχρι να επικρατήσουν λογικότερες φωνές, περάσαμε από πολλά στάδια έντασης και πολεμικών συγκρούσεων. Από τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ τον Οκτώβριο του 1983, σε συνεχείς επιθέσεις και συγκρούσεις ακόμα και στα εδάφη Ιορδανίας και Λιβάνου, όπου είχαν καταφύγει εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι πρόσφυγες. Από την πρώτη Ιντιφάντα του 1987, κατά την οποία νεαροί Παλαιστίνιοι πετροβολούσαν Ισραηλινούς στρατιώτες στην ίδρυση της Χαμάς, οργάνωσης με ριζοσπαστικό λόγο και εξτρεμιστική λογική. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1995 έγιναν τα πρώτα βήματα αμοιβαίων συμβιβασμών. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν και ο Αραφάτ υπέγραψαν τη συμφωνία Όσλο 2, που έδινε στους Παλαιστίνιους αυτονομία στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Ως αντάλλαγμα, η Παλαιστινιακή Αρχή δεσμεύτηκε να σταματήσει την τρομοκρατία. Δυστυχώς, από την πρώτη στιγμή τα βήματα ειρήνης έγινα δεκτά με καχυποψία και από τις δύο πλευρές. Στις 4 Νοεμβρίου 1995, ο Ιτσχάκ Ράμπιν δολοφονήθηκε από τον ακροδεξιό φοιτητή Γιγκάλ Αμίρ. Το 1996, πρωθυπουργός στο Ισραήλ έγινε ο ηγέτης του δεξιού κόμματος Λικούντ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος είχε εκφράσει τη διαφωνία του με τη διαδικασία του Όσλο.
Το 2000 ξέσπασε η δεύτερη Ιντιφάντα, με την αιτιολογία ότι η επίσκεψη του Αριέλ Σαρόν στο Όρος του Ναού απειλούσε τους ιερούς τόπους των Μουσουλμάνων. Η αποτυχία της διαδικασίας του Όσλο, η δεύτερη Ιντιφάντα και η αύξηση της παλαιστινιακής τρομοκρατίας έκαναν μεγάλο μέρος των Ισραηλινών και των πολιτικών ηγεσιών τους να χάσουν κάθε εμπιστοσύνη προς την Παλαιστινιακή Αρχή ως αξιόπιστο εταίρο για την ειρήνη. Εξαιτίας της αυξανόμενης τρομοκρατίας της Χαμάς, ο ισραηλινός στρατός άρχισε να κάνει επιδρομές, συλλήψεις και εστιασμένες εξοντώσεις αρχηγών της οργάνωσης. Η πολιτική αυτή προκάλεσε μεγάλες αντιπαραθέσεις στο Ισραήλ και στη διεθνή κοινή γνώμη. Στη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα, έγιναν το 2001 στο Ισραήλ εκλογές τις οποίες κέρδισε ο Αριέλ Σαρόν, ο οποίος δεν χαρακτηριζόταν για τη μετριοπάθειά του. Το Ισραήλ άρχισε να χτίζει το διαχωριστικό φράχτη κατά μήκος των συνόρων της «πράσινης γραμμής» με τη Δυτική Όχθη, με αποτέλεσμα οι παλαιστινιακές επιθέσεις να μειωθούν κατά 90%. Τη νίκη της Χαμάς στις εκλογές του 2006, ακολούθησε η ένοπλη αντιπαράθεσή της με τη Φατάχ στη Λωρίδα της Γάζας (Ιούνιος 2007), η οποία οδήγησε στη διχοτόμηση της Παλαιστινιακής Αρχής: η Λωρίδα της Γάζας πέρασε στην κυριαρχία της Χαμάς και η Δυτική Όχθη παρέμεινε στην κυριαρχία της Φατάχ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι ευρωπαϊκές χώρες κάλεσαν τη Χαμάς να αναγνωρίσει το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ, να εγκαταλείψει τη βία και να αποδεχθεί τις ειρηνευτικές συμφωνίες. Η Χαμάς αρνήθηκε. Από το 2006 και μετά η ένταση συνεχίζεται. Η Χαμάς ασκεί ασφυκτικό έλεγχο στη Λωρίδα της Γάζας, εκτοξεύοντας ρουκέτες στα ισραηλινά σύνορα. Το Ισραήλ απαντά με ασύμμετρη βία. Βομβαρδίζει την πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του κόσμου σκορπώντας το θάνατο σε αμάχους. Ένα τέτοιο σκηνικό ζήσαμε και τον προηγούμενο Ιούνιο. Η λύση στο πρόβλημα φαντάζει προς το παρόν απίθανη, καθώς έχουν κυριαρχήσει οι ακραίες φωνές. Και οι δύο λαοί δεν υπηρετούν το στόχο της κοινής συνύπαρξης, της δημιουργίας δύο ανεξάρτητων κρατών. Ο ένας βλέπει την επιβίωσή του μέσα από την οριστική επικράτηση επί του αντιπάλου. Έτσι η κατάπαυση του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ακόμα διάλειμμα μέχρι την επόμενη πολεμική σύγκρουση.


 

Αφγανιστάν: μακροχρόνια κρίση
Το Αφγανιστάν αποτελεί τη σταθερή παράμετρο στις χώρες που αποτελούν πηγή παγκόσμιας κρίσης τα τελευταία χρόνια. Αποδείχθηκε το Βιετνάμ των Σοβιετικών που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Αποδεικνύεται και το Βιετνάμ των Αμερικανών, που ταλαιπωρούνται για πάνω από μία δεκαετία.
Η αποχώρηση των Ρώσων το 1989, μία ακόμη «μαύρη σελίδα» στην ιστορία του Αφγανιστάν, καθώς ξέσπασε εμφύλιος μεταξύ της κυβέρνησης και των ανταρτών. Τελικώς, το 1992 η εξουσία πέρασε στα χέρια των ανταρτών. Οι εσωτερικές διαμάχες όμως για επιρροή και δύναμη κατέστησαν την ειρήνη και τη σταθερότητα μακρινό όνειρο για την πολύπαθη χώρα, καθώς οι συνεχείς αντιπαραθέσεις είχαν ως αποτέλεσμα να οδηγηθεί το Αφγανιστάν σε οικονομικό και πολιτικό χάος. Με την πτώση της κομμουνιστικής κυβέρνησης, το κράτος φάνηκε να οδεύει στον πλήρη εξισλαμισμό του. Οι Ταλιμπάν εμφανίστηκαν το 1994, όταν το Ισλαμαμπάντ τους ανέθεσε την προστασία συνεργείου που προσπαθούσε να ανοίξει δρόμο μεταξύ του Πακιστάν και της Κεντρικής Ασίας. Η ομάδα των Ταλιμπάν αποτελείται από Αφγανούς με αυστηρή θρησκευτική εκπαίδευση και φιλοδοξίες για ηγετικό ρόλο στη χώρα. Κατέλαβαν την Καμπούλ το Σεπτέμβριο του 1996 και έφτασαν στο σημείο να ελέγχουν το 90% του κράτους. Η αιφνίδια υποστήριξη που ο αφγανικός λαός παρείχε αρχικώς στους Ταλιμπάν ανησύχησε ιδιαίτερα τις υπόλοιπες φατρίες των μουτζαχεντίν. Ως έθνος με καταβολές από το Παστούν, ένα μεγάλο μέρος αυτής της υποστήριξης προήλθε από την κοινότητα των Παστούν στο Αφγανιστάν, αν και στην πραγματικότητα η δημοτικότητα του νέου καθεστώτος δεν οφειλόταν σε εθνικιστικούς λόγους. Οι Αφγανοί, κουρασμένοι από το μακροχρόνιο αγώνα, είδαν με ανακούφιση τις προσπάθειες των Ταλιμπάν να αποκαταστήσουν την ειρήνη στην περιοχή, να προωθήσουν το εμπόριο και να καταπολεμήσουν τη διαφθορά. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι επιθυμούν να αναδείξουν το Αφγανιστάν σε ισλαμικό κράτος-πρότυπο και γι’ αυτό το λόγο εισάγουν τον ισλαμικό νόμο που επιτρέπει δημόσιες εκτελέσεις και διαπομπεύσεις. Απαγορεύτηκε οποιαδήποτε πρόσβαση σε τηλεόραση ή ραδιόφωνο που θεωρήθηκαν απειλή για την ισλαμική «αγνότητα» των κατοίκων, ενώ οι Ταλιμπάν δεσμεύτηκαν να διακόψουν την καλλιέργεια οπίου και την παρασκευή ηρωίνης, σημαντικές πηγές εσόδων του κράτους. Το μεγάλο «θύμα» του καθεστώτος των Ταλιμπάν όμως είναι οι γυναίκες. Τυλιγμένες επί ποινή θανάτου στην «μπούργκα», υποχρεώνονται να εγκαταλείπουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, ενώ δεν έχουν δικαίωμα ούτε καν στην ιατρική περίθαλψη.
Μετά την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων και την αναπόφευκτη επέμβαση των Αμερικανών, τα γεγονότα μάς είναι πλέον πιο οικεία. Μετά από πολύχρονες αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ Ταλιμπάν, κυβερνητικών δυνάμεων και της πολυεθνικής στρατιωτικής δύναμης, η κατάσταση φαίνεται να ομαλοποιείται μετά και από τη δημιουργία κυβέρνησης το φετινό καλοκαίρι. Η επικείμενη απόσυρση του αμερικανικού στρατού και των συμμάχων τους στο τέλος του 2014 μπορεί να αποτελέσει την αρχή για σταθερότητα. Μπορεί και όχι. Το μέλλον είναι αβέβαιο, καθιστώντας το Αφγανιστάν μόνιμη πηγή αναταραχής στο διεθνές σκηνικό.

Συρία και Ιράκ: δύο κράτη σε διάλυση
Μαύρα λάβαρα, αίμα και καταστροφή. Η οργάνωση ISIS (Ισλαμικό κράτος στο Ιράκ και στη Συρία) έχοντας ήδη αλώσει περιοχές στο Νοτιοδυτικό Ιράκ (Μοσούλη), επελαύνει και στη Συρία. Εκμεταλλευόμενοι το ιστορικό ρήγμα μεταξύ Σουνιτών (πλειοψηφικό ισλαμικό δόγμα) και των Σιιτών (κλάδος του Ισλάμ στο Ιράκ και σε άλλες αραβικές χώρες), οι μαχητές της ISIS εκφράζοντας το σουνίτικο εξτρεμισμό στοχεύουν στην αναβίωση και την εγκαθίδρυση του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Το Ισλαμικό Χαλιφάτο αποτελεί μακροχρόνια φαντασίωση του σουνιτικού εξτρεμισμού. Οι πολεμιστές της ISIS έχοντας ασπαστεί μια δικής τους κοπής αντίληψη του τζιχάντ (ιερός πόλεμος κατά των απίστων), έχουν εξαπολύσει πόλεμο κατά πάντων. Όχι μόνο εναντίον της Δύσης και των Χριστιανών αλλά και εναντίον τμημάτων του Ισλάμ που αντιστέκονται στους στόχους τους.
Σύμμαχοί τους σε αυτό τον πόλεμο, η κατάσταση στο εσωτερικό των δύο χωρών. Το Ιράκ, μετά από μακροχρόνια αμερικανική κατοχή, έναν εμφύλιο πόλεμο και παράδοση καταπίεσης ετών των Σουνιτών από την ιρακινή ελίτ, αποτελεί πρόσφορο έδαφος σε κάθε φονταμεταλιστική έκφραση. Η Συρία, μετά από δεκαετίες στυγνού δικτατορικού καθεστώτος, οδηγήθηκε σε ένα στυγνό εμφύλιο, με τις κυβερνητικές δυνάμεις να καταστέλλουν με βία και ωμότητα τις εξεγέρσεις. Οι μαχητές στης ISIS ενισχύουν τη σουνιτική αντιπολίτευση καταλαμβάνοντας πόλεις και χωριά, κυριολεκτικά σφάζοντας και λεηλατώντας. Απέναντί τους έχουν τις κυβερνητικές δυνάμεις των δύο χωρών αλλά και του Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι βλέπουν μια χρυσή ευκαιρία να δημιουργήσουν το δικό τους κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος.
Με λίγα λόγια μύλος. Η Δύση δεν μπορεί να μείνει απαθής σε αυτή την κατάσταση. Ηδη οι πρώτοι βομβαρδισμοί έχουν αρχίσει. Από την άλλη, η οποιαδήποτε γενικευμένη επέμβαση ενέχει τεράστιους κινδύνους για την περιοχή, η οποία μοιάζει με ένα καζάνι που βράζει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι αξίες του Δυτικού Πολιτισμού απειλούνται ανοικτά από τμήματα ενός ακραίου κομματικού του Ισλάμ, που με τις πρακτικές του γυρνά την ανθρωπότητα στο Μεσαίωνα.

Ουκρανία: μία χώρα, στην ουσία δύο
Η Ουκρανία αποτελεί μια ειδική περίπτωση χώρας. Με ισχυρούς οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία. Με μια μεγάλη ρωσόφωνη μειονότητα που αναζητά τη στήριξη της Ρωσίας. Με την ουκρανική πλειοψηφία να θεωρεί τη ρωσική παρουσία κίνδυνο για τη χώρα. Και με την Κριμαία μήλο της έριδος, η Ουκρανία ήταν από την αρχή μια διχασμένη χώρα.
Όλα ξεκίνησαν το Νοέμβριο του 2013, όταν ο τότε πρόεδρος της Ουκρανίας αρνήθηκε να υπογράψει τη συμφωνία σύνδεσης της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή την άρνηση ακολούθησε ένα κύμα διαδηλώσεων, το οποίο βρήκε υποστήριξη από τα κόμματα της ουκρανικής αντιπολίτευσης και χώρες της Δύσης. Υπό την απειλή κατά της ζωής του, ο πρόεδρος Γιανουκόβιτς αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από το Κίεβο, κάτι που είχε αποτέλεσμα η βουλή να τον κηρύξει έκπτωτο και να τοποθετήσει νέο πρόεδρο και νέα κυβέρνηση η οποία ήταν φιλοδυτική. Η νέα κυβέρνηση, στην οποία λαμβάνει μέρος και το ακροδεξιό κόμμα, υπέγραψε τη σύνδεση της χώρας με την Ε.Ε. και προσπάθησε να λάβει μέτρα καταπίεσης των μειονοτήτων. Μερικά από αυτά ήταν η προσπάθεια απαγόρευσης της ρωσικής γλώσσας από επίσημη γλώσσα σε περιφερειακό επίπεδο, και η προσπάθεια απαγόρευσης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας. Οι κάτοικοι των ανατολικών νοτίων επαρχιών της Ουκρανίας, που είναι σε μεγάλο μέρος τους ρωσόφωνοι, αντέδρασαν στην επιβολή της νέας κυβέρνησης και στα μέτρα τα οποία αυτή προσπάθησε να επιβάλει. Έντονες διαδηλώσεις ξέσπασαν σε αυτές τις περιοχές για αλλαγή πολιτικής υπέρ της Ρωσίας. Οι αρχές της αυτόνομης τότε Κριμαίας θα οργανώσουν δημοψήφισμα για την ένωση της περιοχής με τη Ρωσία ή την παραμονή στην Ουκρανία. Το αποτέλεσμα θα είναι συντριπτικό υπέρ της ένωσης με τη Ρωσία, κάτι που θα επικυρωθεί τις αμέσως επόμενες ημέρες από τη Ρωσική Ομοσπονδία, κάνοντας έτσι την Κριμαία μέρος της ρωσικής επικράτειας. Παράλληλα, ρωσόφωνοι διαδηλωτές συνέχισαν τις διαδηλώσεις τους και ζητούσαν πλέον και αυτοί δημοψήφισμα για τον καθορισμό της τύχης της περιοχής τους. Ενώ οι συμπλοκές με τις δυνάμεις ασφαλείας της Ουκρανίας και με ομάδες του Δεξιού Τομέα συνεχίζονταν, ρωσόφωνοι διαδηλωτές στα Ανατολικά και Νότια της χώρας άρχισαν να καταλαμβάνουν κυβερνητικά και περιφερειακά δημόσια κτίρια, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση της κυβέρνησης του Κιέβου με στρατιωτικά μέσα στις περιοχές αυτές, έχοντας τη στήριξη των Αμερικανών και της Ε.Ε. Ρωσόφωνοι αυτονομιστές καταλαμβάνουν ζωτικής σημασίας πόλεις για την οικονομία της χώρας, όπως το Χάρκοβο και το Ντόνεσκ, ανακηρύσσοντας την περιοχή αυτόνομη επικράτεια, την οποία η Ε.Ε. και η κεντρική κυβέρνηση δεν αναγνωρίζουν. Η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. Η εκεχειρία μεταξύ των αντιμαχόμενων κυβερνητικών δυνάμεων και των αυτονομιστών στηρίζεται σε τεντωμένο σχοινί. Τα οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή είναι τεράστια, καθώς η Ουκρανία μετέχει ενεργά στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη. Το διακύβευμα για την Ε.Ε. είναι τεράστιο.
Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Η οικονομική κρίση που βιώνει η χώρα μας είναι ένα φθινοπωρινό ψιλόβροχο σε σχέση με την αστάθεια που επικρατεί στη γειτονιά μας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρά τις αδυναμίες της, τα αρνητικά της, είναι παράγοντας σταθερότητας και ασφάλειας. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μας πρέπει να τη διασφαλίσουμε και να την ενισχύσουμε, μακριά από τις σειρήνες του λαϊκισμού της εθνικά υπερήφανης απομόνωσης.


Οι 15 πληγές του κόσμου…

Τουρκία: Πιθανή στρατιωτική συμμετοχή στις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της ISIS, στο πλευρό των Κούρδων της Συρίας.
Συρία: Εμφύλιος πόλεμος, επέλαση της ISIS, πολιτική αστάθεια οδηγούν τη χώρα στο διαμελισμό.
Παλαιστίνη – Λωρίδα της Γάζας: Μόνιμη πηγή πολεμικών συγκρούσεων.

Ουκρανία: Χώρα σε πλήρη διάσπαση.
Συνεχείς συγκρούσεις Ρώσων αυτονομιστών και κυβερνητικών δυνάμεων, παρά την επίσημη εκεχειρία.

Κίνα/ Χονγκ Κονγκ: Ένταση και αντικυβερνητικές αναταραχές.
Βόρειος Κορέα / Βιετνάμ: Διαρκής ένταση με απρόβλεπτες διαστάσεις

Νιγηρία / Κεντρική και Βόρεια Αφρική: Τζιχαντιστές ελέγχουν όλο και περισσότερες περιοχές στο Μάλι, στη Νιγηρία και στον Νίγηρα.

Αίγυπτος: Αστάθεια και πολιτική αναταραχή, με την κυβέρνηση του προέδρου Σίσι να ευελπιστεί σε περαιτέρω διεθνή βοήθεια.
Λιβύη: Κράτος σε πλήρη διάλυση, εξάγει εξτρεμισμό σε όλη την Αφρική.

Ιράκ: Το ίδιο σκηνικό με τη Συρία. Ο διαμελισμός της χώρας πολύ πιθανός.
Αφγανιστάν: Εκεχειρία με ασταθή κυβέρνηση. Απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων στο τέλος του 2014.
Ιράν: Συνεχής ένταση στις σχέσεις του με τη διεθνή κοινότητα, λόγω του πυρηνικού προγράμματος της χώρας.


Μπόκο Χαράμ

Η απαγωγή διακοσίων και πλέον μαθητριών τον περασμένο Απρίλιο από χωριά της βορειοανατολικής Νιγηρίας από την αίρεση Μπόκο Χαράμ, ξεσήκωσε την οργή της διεθνούς κοινότητας. Μέχρι και η Μισέλ Ομπάμα ευαισθητοποιήθηκε για τη διάσωση των παιδιών. Η Μπόκο Χαράμ, μια εξτρεμιστική ισλαμική οργάνωση, επιδιώκει να εγκαθιδρύσει τον ισλαμικό νόμο. Η ίδρυση Ισλαμικού Χαλιφάτου τον περασμένο Αύγουστο στα βόρεια σύνορα της Νιγηρίας είναι μόνο η αρχή. Η δράση της επεκτείνεται και σε γειτονικές χώρες, όπως το Τσαντ, το Μάλι, ο Νίγηρας, όπου επικρατεί χάος.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IN CATEFORY: CULTURE