Οίνος δεν ευφραίνει µόνο καρδίαν, αλλά και ουρανίσκο, ειδικά αν είναι γλυκύς! ∆ιότι µπορεί τα ξηρά κρασιά να έχουν την πρωτοκαθεδρία στις προτιµήσεις µας, ωστόσο τα λεγόµενα «επιδόρπια» ή «γλυκά» κρασιά κατέχουν µια ξεχωριστή θέση στην ιεροτελεστία ενός καλού γεύµατος!
Από το Γιώργο Λ. Παπαχατζή
Το ημερολόγιο έγραφε 1969 όταν ο θεμέλιος λίθος για τα γλυκά κρασιά μπήκε οριστικά στο κεφάλαιο της ελληνικής οινοπαραγωγής. Συγκεκριμένα τότε δημιουργήθηκε, σύμφωνα με το γαλλικό πρότυπο, το πρώτο ελληνικό σύστημα κατάταξης. Σύμφωνα με αυτό, τα μοναδικά κρασιά που θεωρήθηκαν άξια για να αποκτήσουν την «Ονομασία Προέλευσης Ελεγχόμενη» (ΟΠΕ), ήταν 8 ιστορικά γλυκά κρασιά της Ελλάδας: η Μαυροδάφνη Πάτρας και Κεφαλληνίας και 6 κρασιά με βάση διάφορους κλώνους Μοσχάτου (Σάμος, Λήμνος, Πάτρα, Ρίο Πατρών, Κεφαλληνία, Ρόδος). Τελικά μόνο τυχαίο δεν είναι ότι τα πιο διάσημα κρασιά της Ελλάδας στο εξωτερικό μέχρι σήμερα παραμένουν τα γλυκά (Μαυροδάφνη Πατρών, Μοσχάτο Σάμου κ.ά.), ούτε βέβαια και το γεγονός ότι οι σύγχρονοι παραγωγοί έχουν βάλει τα δυνατά τους για να διευρύνουν τη γκάμα τους με νέες γλυκές ετικέτες. Μάλιστα, στην πορεία ο πήχης ανέβηκε ακόμα ψηλότερα και μέσα στην κατηγορία Ονομασιών Προέλευσης Ανώτερης Ποιότητας (ΟΠΑΠ), περιλαμβάνεται και μια ομάδα γλυκών κρασιών περιωπής, όπως το Vinsanto της Σαντορίνης, τα οποία ήρθαν να επισφραγίσουν την «γλυκιά» διαδρομή των ελληνικών κρασιών. Έχουν κάθε λόγο να υπερηφανεύονται για την πολυδιάστατη γευστική προσωπικότητά τους και τα χρώματά τους, από χρυσοκίτρινο μέχρι ρουμπινί, που οφείλουν στις πολλές ποικιλίες από τις οποίες προέρχονται, έναντι των ξένων. Ναι, τα «δικά μας» επιδόρπια κρασιά υπόσχονται μεγάλες after dinner απολαύσεις για κάθε γούστο και τέρπουν καρδιά και ουρανίσκο!
Στα άδυτα της οινοπαραγωγής
Για να παραχθούν αυτά τα κρασιά ακολουθούνται συγκεκριμένες μέθοδοι οινοποίησης, ενώ οι παραγωγοί σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια πειραματίζονται αξιοποιώντας διάφορες ποικιλίες και φυσικές, τεχνητές μεθόδους ή συνδυασμούς αυτών. Στην πραγματικότητα η διαδικασία οινοποίησής τους, είναι όμοια με της λευκής και ερυθρής μέχρι τη φάση της διακοπής ζύμωσης. Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της οινοποίησής τους είναι ότι επιδιώκεται η παραμονή αζύμωτων σακχάρων που πραγματοποιείται με τη διακοπή της αλκοολικής ζύμωσης. Συγκεκριμένα οι διαδεδομένες μέθοδοι είναι: Το λιάσιμο των κομμένων σταφυλιών για να επιτευχθεί η συμπύκνωση και να έχουμε φυσικώς γλυκά κρασιά (τη συναντάμε συχνά στην παραγωγή των γλυκών κρασιών της Σαντορίνης και Σάμου), ο όψιμος τρύγος για συγκεκριμένες ποικιλίες αμπέλου, η ευγενής σήψη που πραγματοποιείται με το μύκητα βοτρύτη, η προσθήκη αλκοόλης που σταματά τη ζύμωση και χαρίζει κρασιά φυσικά γλυκά, η προσθήκη υψηλόβαθμης αλκοόλης που χαρίζει κρασιά τεχνητώς γλυκά.
Το κάθε γλυκό έχει το «σωστό» κρασί
Τα επιδόρπια κρασιά δεν πάνε αγκαζέ μόνο με συγκεκριμένα πιάτα που ξεχωρίζουν για την κυρίαρχη προσωπικότητά τους, αλμυρά και στιβαρά τυριά (γκοργκοντζόλα κ.α.) αλλά και ως after dinner απόλαυση που μπορείτε να δοκιμάσετε είτε σκέτη σε δροσερή θερμοκρασία (ειδικά τα λευκά Μοσχάτα), είτε ακόμα καλύτερα συνοδευμένη με το «δικό της» γλυκό!
Για γλυκά ανατολίτικα σιροπιαστά
➔ Προτιμήστε ισορροπημένα γλυκά λευκά κρασιά όπως τα Μοσχάτα της Λήμνου και της Σάμου ή ένα Vinsanto Σαντορίνης.
Για γλυκά με βάση τη σοκολάτα
➔ Προτιμήστε τα γλυκά κόκκινα κρασιά, όπως το Vinsanto ή ένα Port, και ειδικά για αυτά που συνδυάζουν τη μαύρη σοκολάτα προτιμήστε τη Μαυροδάφνη Πατρών. Επίσης, τα σουφλέ σοκολάτας και τα brownies δεν έχουν καλύτερο συνοδευτικό από τη Μαυροδάφνη!
Για κρεμώδη γλυκά και τάρτες
➔ Προτιμήστε γλυκά αφρώδη κρασιά όπως ένα Moscato d’ Asti ή πιο ήπια γλυκά λευκά.
DO & DONTS
✓ Υποδεχτείτε τις γιορτές ή σε επίσημα δείπνα τους καλεσμένους σας με ένα ελαφρύ αφρώδες κρασί!
✖ Μη συνδυάζετε ποτέ σαμπάνιες με γλυκά!
