Ποιος από εµάς δεν έχει γράψει έστω και µια φορά γράµµα στον Άγιο Βασίλη; Πόσα βράδια περιµέναµε, όταν ήµασταν παιδιά, να βρούµε τα δώρα του κάτω από το δέντρο και να ζήσουµε έστω και λίγο τη µαγεία των Χριστουγέννων…
Ξέρετε, τα παραµύθια δεν είναι µόνο για τους µικρούς… Είναι και για εκείνους που παραµένουν για πάντα παιδιά. Που πιστεύουν στη µαγεία, στις εκπλήξεις και στα θαύµατα! Εκείνους που επιλέγουν να είναι αισιόδοξοι και το χαµόγελό τους είναι µεταδοτικό και λαµπερό! Κι αν σήµερα ο αγαπηµένος µας Αϊ Βασίλης, µας έστελνε ένα γράµµα πίσω ως δώρο-συµβουλή, τι θα έγραφε άραγε; Ποιο µήνυµα θα περνούσε στα µεγάλα παιδιά; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ; Στα χέρια µου τυχαία έπεσε το παρακάτω γράµµα του, που απευθύνεται στους µεγάλους του φίλους. Ήταν µέσα σε ένα παµπάλαιο σκονισµένο βιβλίο και η αλήθεια είναι πως ούτε ξέρω ποιος το έγραψε, ούτε και πως βρέθηκε εκεί…
Γράμμα από τον Άγιο Βασίλη…
«Τη ζωή μας στην ουσία καθορίζουν η οικογένεια μέσα στην οποία θα μεγαλώσουμε, αλλά και αυτή που θα δημιουργήσουμε, οι αρχές που μας δίδαξαν κι εκείνες που θα διδάξουμε, η παιδεία και η κουλτούρα που αποκτά κάθε άνθρωπος μεγαλώνοντας και η αγάπη και η πίστη που πηγάζει μέσα από την ψυχή του και την καρδιά του. Εμείς οι άνθρωποι πρέπει να εξελισσόμαστε. Να μη μένουμε στάσιμοι…
Το πιο σπουδαίο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε όμως, ξέρετε ποιο είναι; Είναι να κάνουμε τους άλλους ευτυχισμένους! Είναι σημαντικό να βοηθάς και να σκέφτεσαι τους συνανθρώπους σου. Να δίνει δηλαδή αυτός που έχει και κάτι σ’ εκείνον που δεν έχει. Να έχεις μεγάλη καρδιά, αυτός είναι ο πραγματικός πλούτος. Να χαρίζεις το χαμόγελο και την ευτυχία σ’ εκείνον που τη χρειάζεται.
Εγώ στα νιάτα μου φρόντισα να χτιστούν νοσοκομεία, φτωχοκομεία, ορφανοτροφεία και γηροκομεία και να βοηθηθούν όσοι έχουν πραγματική ανάγκη. Η φιλανθρωπία είναι ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια μιας κοινωνίας μας.
Τώρα πια, εγώ και η Αγιοβασιλίτσα, έχουμε ένα όμορφο ξύλινο σπιτάκι μέσα στο δάσος, μ’ ένα τεράστιο τζάκι για να μας κρατάει ζεστούς! Δίπλα έχω τα σπιτάκια των ξωτικών μου και των δεκάδων βοηθών με τους οποίους μαζί διαβάζουμε τα γράμματα που μου στέλνετε και μετά κατασκευάζουμε στα εργαστήρια τα παιχνίδια!
Έχω κι ένα μεγάλο τηλεσκόπιο και κάθε φορά που παίρνω ένα γράμμα ή ακούω μια ευχή κοιτάζω μέσα από αυτό και βλέπω τα σπίτια σας, αν ακούτε, αν κάνετε αταξίες, αν είστε σωστοί με τους γύρω σας. Ναι, τα ίδια ισχύουν ακόμα, με τότε που ήσασταν παιδιά. Μόνο που τώρα ο κύκλος μεγάλωσε και αποκτήσατε οικογένεια, φίλους και συνεργάτες.
Και να σας πω ένα μυστικό; Όταν βλέπω να κάνετε «αταξίες» χαίρομαι… Με τις αταξίες γελάω!!! Πολύ γελάω και φωνάζω και τα ξωτικά και ξεκαρδιζόμαστε από τα γέλια!!!
Ξέρετε πότε θυμώνω; Όταν δεν μιλάτε καλά στους γονείς σας, στα αδέλφια σας, στα παιδιά σας. Όταν βρίζετε ή προσβάλετε ή ακόμη χειρότερα όταν δεν σέβεστε τους ηλικιωμένους, τις γιαγιάδες και τους παππούδες σαν κι εμένα… Τότε θυμώνω. Κι επειδή εμένα οι τάρανδοι είναι οι αγαπημένοι μου συνεργάτες, αγαπώ πολύ και τα ζωάκια. Θυμώνω πολύ λοιπόν κι όταν κάποιος βασανίζει ή πειράζει τα ζωάκια!
Αυτά δε θέλω να κάνετε! Εντάξει;;;
Κι εγώ θα συνεχίζω να σας εκπλήσσω… Αρκεί να το πιστεύετε. Γιατί τα δωράκια που σας φέρνω κάθε χρόνο είναι η μεγαλύτερη μου ευτυχία. Το έλκηθρο γεμίζει χιλιάδες ευχές και πετάμε ψηλά για να φτάσουμε σε κάθε έναν από εσάς που περιμένει λίγη χρυσόσκονη στη ζωή του. Κι όταν πλησιάζουμε τις πόλεις, βλέπω από μακριά τα φωτάκια και από τη χαρά μου φωνάζω δυνατά ΧΟ ΧΟ ΧΟ!!!»
Από την Πέτια Σαληκυριάκη-Παπαδάτου
