Η Αλεπού κοίταξε το Μικρό Πρίγκηπα, για πολύ ώρα.
-Σε παρακαλώ εξηµέρωσέ µε! είπε.
-Το θέλω, απάντησε ο µικρός πρίγκιπας, αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. Έχω να ανακαλύψω φίλους και πολλά πράγµατα να γνωρίσω.
-Γνωρίζουµε µονάχα τα πράγµατα που εξηµερώνουµε, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίζουν τίποτα. Τ’ αγοράζουν όλα έτοιµα απ’ τους εµπόρους. Επειδή όµως δεν υπάρχουν έµποροι που να πουλάν φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξηµέρωσέ µε.
-Τι πρέπει να κάνω; Είπε ο µικρός πρίγκιπας.
-Χρειάζεται µεγάλη υποµονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως µακριά µου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω µε την άκρη του µατιού κι εσύ δε θα λες τίποτα. Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε µέρα, όµως, θα µπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά…
Την επόµενη µέρα ο µικρός πρίγκιπας ξαναήρθε.
-Θα ήταν καλύτερα αν ερχόσουν την ίδια πάντα ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι, για παράδειγµα, στις τέσσερις τ’ απόγευµα από τις τρεις θ’ αρχίζω να είµαι ευτυχισµένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισµένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια θα κάθοµαι σε αναµµένα κάρβουνα και θ’ ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όµως όποτε λάχει, δε θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά µου τα γιορτινά της… Χρειάζεται κάποια τελετή.
-Τι πάει να πει τελετή; Είπε ο µικρός πρίγκιπας.
-Είναι κι αυτό κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει µια µέρα να µη µοιάζει µε τις άλλες, µια ώρα µε τις άλλες ώρες. Υπάρχει, για παράδειγµα, µια τελετή στους κυνηγούς. Χορεύουν την Πέµπτη µε τα κορίτσια του χωριού. Η Πέµπτη λοιπόν είναι υπέροχη µέρα. Πάω και κάνω βόλτα ίσαµε τ’ αµπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν οποτεδήποτε, οι µέρες θα έµοιαζαν σαν όλες, κι εγώ δε θα είχα ποτέ διακοπές.
Έτσι ο µικρός πρίγκιπας εξηµέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίασε η ώρα του αποχωρισµού:
-Αχ, είπε η αλεπού… Θα κλάψω.
-Εσύ φταις, είπε ο µικρός πρίγκιπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, εσύ θέλησες να σε εξηµερώσω…
-Σωστά, είπε η αλεπού.
-Όµως θα κλάψεις, είπε ο µικρός πρίγκιπας.
-Σωστά, είπε η αλεπού.
-Τι κέρδισες λοιπόν;
-Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώµα του σταριού.
Έπειτα πρόσθεσε.
-Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι µοναδικό στον κόσµο. Θα ξανάρθεις να µε αποχαιρετήσεις και θα σου χαρίσω ένα µυστικό.
Ο µικρός πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα.
-∆ε µοιάζετε καθόλου µε το δικό µου τριαντάφυλλο, δεν είσαστε τίποτα ακόµα, τους είπε. Κανείς δε σας έχει εξηµερώσει και δεν έχετε εξηµερώσει κανέναν. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού µου. Μια αλεπού ίδια µ’ άλλες εκατό χιλιάδες. Γίναµε όµως φίλοι και τώρα είναι µοναδική στον κόσµο.
Και τα τριαντάφυλλα στέκονταν θιγµένα.
-Είσαστε όµορφα, όµως είσαστε άδεια, τους είπε ακόµα. ∆εν πεθαίνει κανείς για σας. Βέβαια, το δικό µου τριαντάφυλλο ένας απλός περαστικός θα έλεγε πως σας µοιάζει. Όµως εκείνο µόνο του έχει περισσότερη σηµασία απ’ όλα εσάς, αφού εκείνο είναι που πότισα. Αφού εκείνο έβαλα κάτω απ’ τη γυάλα. Αφού εκείνο προστάτεψα µε το παραβάν. Αφού σ’ εκείνο σκότωσα τις κάµπιες (εκτός από δύο τρεις για να γίνουν πεταλούδες). Αφού εκείνο άκουσα να παραπονιέται ή να κοµπάζει ή κάποιες φορές ακόµα να σωπαίνει. Αφού είναι το τριαντάφυλλό µου.
Και ξαναγύρισε στην αλεπού:
-Αντίο, είπε…
-Αντίο, είπε η αλεπού. Να το µυστικό µου. Είναι πολύ απλό: µόνο µε την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα µάτια δεν τη βλέπουν.
-Την ουσία τα µάτια δεν τη βλέπουν, επανέλαβε ο µικρός πρίγκιπας για να το θυµάται.
-Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει τόσο σηµαντικό.
-Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλό µου… είπε ο µικρός πρίγκιπας, για να το θυµάται.
-Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού.
-Μα εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος για ό,τι έχεις εξηµερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…
-Είµαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό µου…
Ξανάπε ο µικρός πρίγκιπας, για να το θυµάται…
