Όταν είπα στους φίλους μου ότι θα μιλούσα με το Γιώργο Χατζηπαύλου όλοι μου ζήτησαν να τον ρωτήσω εάν θα ξανακάνει τα τηλεοπτικά «Σφηνάκια».

«Ποτέ και για κανένα λόγο έτσι όπως είναι αυτή τη στιγμή η τηλεόραση» ήταν η αποστομωτική του απάντηση! «Ήταν φιλότιμη δουλειά, απλώς δεν υπάρχει χώρος στην τηλεόραση για τέτοια πράγματα» μου εξήγησε. Και από μια άποψη καλύτερα, διότι ο Γιώργος Χατζηπαύλου τα τελευταία χρόνια μας χαρίζει άφθονο γέλιο από τη σκηνή της stand up κωμωδίας, ενός είδους που το κατέχει πολύ καλά, μιας και είναι από τους πρωτοπόρους στην Ελλάδα σε αυτό.

Συνέντευξη στη Μαρκέλλα Ρεπανέλη

«Σχεδόν σαράντα». Σχεδόν έχεις καταφέρει αυτά που θέλεις ή είσαι σχεδόν σε… πανικό;

Μέχρι στιγµής αυτά που δεν έκανα ή αυτά που δεν έγιναν δεν µε στεναχώρησαν. Αυτά που δεν έκανα µάλλον δεν τα ήθελα πολύ, αυτά που δεν έγιναν τα προσπάθησα, οπότε µάλλον δεν ήταν στις δυνάµεις µου. Αλλά δεν τελειώνει η προσπάθεια εδώ! Υπάρχουν πράγµατα που ακόµη θέλω να κάνω, αλλά συνολικά είµαι πολύ ευχαριστηµένος από το θέµα της δουλειάς. Το stand up έχει πάρει ένα δρόµο εξέλιξης και αγάπης από τον κόσµο που δύσκολα θα σταµατήσει και είµαι πάρα πολύ χαρούµενος που είµαι σε ένα πολύ ωραίο περιβάλλον και µπορώ να αναπτύξω τη δουλειά µου. Και αυτό είναι χαρά.

Είσαι ένας κωµικός µε περιοδείες και στο εξωτερικό. Το κοινό έξω τι διαφορά έχει µε το εδώ;

Καµία. Πουθενά στην Ελλάδα και στις πόλεις που έχω παίξει στο εξωτερικό δεν έχω δει διαφορά στους θεατές. Αφενός γιατί η παράσταση είναι ίδια µε κάποιες διαφορετικές αναφορές ανά τόπο, αναγκαστικά. Είναι µία εσφαλµένη αίσθηση που έχουµε ότι ο κόσµος κάπου είναι αλλιώς. Ίσα-ίσα που εκτός Αθήνας βλέπω µία ευγνωµοσύνη και µία ιδιαίτερη χαρά που βρίσκοµαι εκεί, διότι, κακά τα ψέµατα, ειδικά στις επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας δεν πάνε πολύ συχνά παραστάσεις. Όποτε πάνε εγώ αισθάνοµαι ότι ο κόσµος το υποστηρίζει και το αγκαλιάζει. Γι’ αυτό είµαι συνέχεια µε µια βαλίτσα στο χέρι και πηγαίνω σε πόλεις που δεν έχει πατήσει άνθρωπος, όχι µόνο από το χώρο του stand up, αλλά γενικά από το χώρο του θεάµατος. ∆ε βλέπω διαφορά. Η Ελλάδα δεν είναι καµιά τεράστια χώρα, παρότι έχει αντιθέσεις στο θέαµα και αυτό επειδή όλοι µπαίνουµε στο ίντερνετ. ∆εν υπάρχει περίπτωση να βρεθείς σε µια µικρή πόλη στην Ελλάδα και στα πολύ βασικά πράγµατα που σου αρέσουν να µη βρεις άλλους ανθρώπους να τους αρέσουν εξίσου. Το ίντερνετ έχει ανατρέψει αυτή την αποµόνωση που υπήρχε στην επαρχία και το λέω όντας µεγαλωµένος σε επαρχία και ξέροντας πολύ καλά την καλλιτεχνική αποµόνωση που βίωσα για πολλά χρόνια.

Ποιο θέµα βγάζει περισσότερο γέλιο και για ποιο δε σηκώνει κουβέντα ο Έλληνας;

∆εν υπάρχει κάποιο θέµα που να δουλεύει καλύτερα από κάποιο άλλο. ∆ε θα διάλεγα ποτέ ένα θέµα µε την υποψία ότι θα δουλέψει καλύτερα στο κοινό. ∆ιαλέγω τα θέµατα µε σκοπό να γράψω καλά αστεία και τα παρουσιάζω στη σκηνή. ∆εν µου έχει τύχει να αντιδράσει κάποιος ακόµα και σε θέµατα λίγο πιο ακραία. Αλλά όταν ο στόχος είναι ξεκάθαρος, δηλαδή να εντοπίσεις το αστείο και όχι να πάρεις θέση ή να αλλάξεις γνώµη σε έναν θεατή, ο θεατής το δέχεται ως τέτοιο και το αξιολογεί ως αστείο και όχι ως κοινωνική και πολιτική θέση.

Με αφορµή την παιδική σου παράσταση stand up, τα παιδιά γελάνε πιο εύκολα ή πιο δύσκολα σε σχέση µε τους µεγάλους;

Το ίδιο περίπου. Επειδή η παράσταση είναι φτιαγµένη για να καταλαβαίνουν και να γελάνε και οι µεγάλοι και τα παιδιά δεν µπορώ να τους βάλω σε αξιολογική κλίµακα και να πω ότι οι µεγάλοι περισσότερο ή οι µικροί λιγότερο γιατί είναι φτιαγµένο το παιδικό stand up να δουλεύει και στους δύο. Μέσα από το παιχνίδι που γίνεται µε τα κείµενα το οποίο εµπλέκει και τους µεγάλους προκύπτει η κωµωδία. Άρα και οι δύο το απολαµβάνουν εξίσου.

Υπάρχουν στιγµές που δεν µπορείς να δεις τα πράγµατα από την αστεία τους πλευρά;

Α, βέβαια! Κι όσο µεγαλώνω µου συµβαίνει όλο και πιο συχνά! Αλλά είναι θέµα χρόνου και προσωπικής συζήτησης µε τον εαυτό µου. Επειδή κάποια πράγµατα από τα κακώς κείµενα τα βλέπω ξανά και ξανά και συνειδητοποιώ ότι επειδή τα χω δει τόσες φορές δε θ’ αλλάξουν ποτέ, πολλές φορές η πρώτη µου αντίδραση είναι να θυµώσω ή να στεναχωρηθώ. Ο τρόπος να µου φύγει ο θυµός κι η στενοχώρια είναι η κωµωδία. Οπότε, δεν λύνω κάτι, αλλά το κάνω πιο υποφερτό για µένα και για άλλους.

Πιο δύσκολος ο γάµος ή το παιδικό κοινό;

Είναι δύο τελείως διαφορετικά µεγέθη. ∆εν µπορώ να τα συγκρίνω. Η µόνη σχέση που έχουν είναι ότι το παιδικό το έκανα πέρσι πολύ νωρίτερα από ό,τι είχα σχεδιάσει όταν γεννήθηκε ο γιος µου και ήθελα να δει τη δουλειά µου στο θέατρο πριν φτάσει 15-16, που κατά τη γνώµη µου είναι η κατάλληλη ηλικία για να πάει κάποιο παιδί να δει stand up. Οπότε αποφάσισα να φτιάξω το project για να µε δει όταν θα φτάσει 5-6. Αυτή είναι η µόνη σχέση που έχει ο γάµος, το ότι έφερε το παιδί. Τώρα το ποιο είναι το πιο δύσκολο, δεν ξέρω! Ο γάµος έχει διάρκεια και δεν παίρνει και χειροκρότηµα νοµίζω! (γελάει) Γέλιο έχει. Είναι µια full time εργασία ειδικά όταν έχεις και παιδί. ∆εν έχει ωράρια, αργίες, άδειες, δεν έχει επιδόµατα!

Δούλευες κάποτε σε διαφηµιστική.

Ναι είµαι «καθαρός» 10 χρόνια τώρα!

Συγχαρητήρια! (γέλια) Αν δούλευες, όµως, ακόµα και σου έλεγαν «δώσε µας ένα σλόγκαν για να διαφηµίσουµε την παράστασή σου», τι θα έγραφες;

Έχω πραγµατικά 10 χρόνια να µπω στη διαδικασία να γράψω σλόγκαν γιατί µου το χουν ζητήσει και φίλοι µου που έχουν διάφορες εταιρείες, αλλά έχω αρνηθεί σταθερά. ∆ε θα γραφα κάποιο σλόγκαν. Γενικά αυτή η δουλειά που κάνω-και αυτό είναι που µου αρέσει πιο πολύ-ως ένα βαθµό δε χρειάζεται κάποιο σλόγκαν γιατί είναι τόσο περιεκτικό κάθε κοµµάτι του κειµένου, είναι τόσα τα θέµατα που δεν υπάρχει περίπτωση να το περιγράψεις. Ο τίτλος το κάνει αυτό. Αν γράψεις «Σχεδόν σαράντα-Stand up comedy» είναι κατανοητό περί τίνος πρόκειται. Αλλιώς δεν ξέρω τι θα έβαζα. Κάτι πρωτότυπο τύπου «ελάτε χωρίς προκατάληψη» ή κάτι που ισχύει γενικώς για όλο το stand up. Αν µου ζητούσαν να βάλω γενικά στο stand up τίτλο ή σλογκαν θα έβαζα «Το πιο δυνατό είδος θεατρικής κωµωδίας» ή «Αν δεν έχεις δει αξίζει να το ανακαλύψεις γιατί θα περάσεις πραγµατικά πάρα πολύ καλά». Από τα λίγα θεατρικά είδη που δίνουν αυτό που υπόσχονται, καθαρό γέλιο. Ειδικά όσοι έχουν δει ξανά και ξανά παραστάσεις καταλαβαίνουν ακριβώς τι εννοώ.

Είσαι στο ίδιο αεροπλάνο µε έναν πολιτικό, µία ηλικιωµένη κυρία, ένα παιδάκι και έναν παπά. Με ποιον θα διάλεγες να κάτσεις;

Γενικά στα ταξίδια κάθοµαι µόνος µου! (γελάει) Εντελώς! Ακόµη και µε συνεργάτες που ταξιδεύουµε µαζί ή δε µου µιλάνε ή καθόµαστε αλλού γιατί ακούω µουσική, διαβάζω κ.λπ. Το ταξίδι για µένα είναι οι ώρες που δε θα µε ενοχλήσει κανείς. Οπότε εάν αναγκαστικά µε έβαζαν να κάτσω µε έναν από όλους θα διάλεγα τον παπά αν όµως είχε χιούµορ και διάθεση αυτοσαρκασµού. Από την άλλη µπορεί µε τον πολιτικό αν µου µετέφερε in house πληροφορίες αλλιώς αν είναι από αυτούς που κυβερνάνε τα τελευταία 20-30 χρόνια πολύ δύσκολα, δε θα την πάλευα! Εκτός αν ήταν ο Παπανδρέου για να κάνω practice τα αγγλικά µου! Ή ο Τσίπρας για να κάνει practice τα ελληνικά του! Με τη γιαγιά δύσκολα γιατί δεν µπαίνουν εύκολα στα αεροπλάνα. Θα διάλεγα το παιδάκι, µάλλον, για να το ρωτήσω κάποιες καινούριες ιδέες που έχω για το παιδικό stand up να µου πει τη γνώµη του.

Σου προτείνουν ή να συµµετέχεις στο Survivor ή  να παρουσιάσεις τα Όσκαρ. Τι διαλέγεις;

Survivor µε τίποτα! Με τίποτα όµως! Μου φαίνεται αστείο κάποιος να βάζει τον εαυτό του σε αυτή τη δοκιµασία και µετά το αντιµετωπίζει σε φάση «κοίτα τι περάσαµε εκεί»! Μα µόνος σου πήγες! Επίσης είναι λίγο περίεργο. Θα σκάσει καµιά ανθρωπιστική κρίση κι εµείς θα χουµε κανα τρίµηνο που θα χουµε επιβιώσει και οι παίκτες του Survivor θα χουν µείνει 3 µήνες µείον και θα υποφέρουν περισσότερο!

Αν σου χάριζαν ένα 24ωρο έξτρα σε µια µέρα τι θα έκανες;

Θα το πέρναγα µε το γιο µου.

Ο Γούντι Άλλεν είπε ότι «η ζωή δεν µιµείται την τέχνη, µιµείται την κακή τηλεόραση». Πόση αλήθεια κρύβει αυτή η φράση για τα ελληνικά δεδοµένα;

Αν κρίνουµε από τα ριάλιτι που χουµε δει η τηλεόραση όντως το πήρε τοις µετρητοίς αυτό που χει πει ο Γούντι Άλλεν και προσπαθεί να το αποδείξει! Εντάξει, το χει πει κι αυτός καθ’ υπερβολήν!

Έχει πει άλλωστε και ότι «στο Χόλιγουντ τα σκουπίδια τα κάνουν τηλεόραση»!

Εντάξει, τότε ήταν πιο νέος και πιο οργισµένος. Εγώ διάβασα κάτι τελευταία που δεν θυµάµαι καν ποιος το είπε, ότι η ζωή είναι ένα τεράστιο µονοπλάνο. Οπότε µέσα σε αυτό-προσθέτω εγώ!- αξίζει να τη γεµίσεις µε εικόνες που ακόµη κι αν δεν είναι οι καλύτερες ας επιδιώκουµε να έχουν µια ουσία. Εγώ έτσι το βλέπω. Όντως η ζωή δεν µπορεί να είναι ευχάριστη, µάλλον το µεγαλύτερο κοµµάτι της είναι δυσάρεστο και δύσκολο να το διαχειριστείς, αλλά σίγουρα δεν µπορείς να εξαιρέσεις τις καλές στιγµές. Οπότε αν πούµε ότι συµφωνώ µε το Γούντι Άλλεν ως ένα βαθµό καλό είναι να προσπαθούµε να τη βελτιώνουµε. Προτείνω να το δούµε σαν κι αυτό που είπε αυτός ο τύπος που δε θυµάµαι καν ποιος, σαν ένα µονοπλάνο!

Ο Γιώργος Χατζηπαύλου παρουσιάζει για τρίτη χρονιά στο  Ίδρυµα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, τηλ. 210 3418550) κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:30 την stand up κωµωδία «Σχεδόν Σαράντα» ενώ για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Χυτήριο (Ιερά Οδός 44, Γκάζι, τηλ.: 211 0124401) ανεβάζει την παράσταση «Comedy club για παιδιά», κάθε Κυριακή στις 15:00.