Θα σας διηγηθώ μια ιστορία, αληθινή και πρόσφατη. Μικρή, πολύ σύντομη. Θλιβερή και τόσο μα τόσο αντιπροσωπευτική της κοινωνίας στην οποία ζούμε!
Ένα απόγευμα, στα μέσα Γενάρη, βρήκαμε στη γειτονιά μας ένα όμορφο Λαμπραντόρ να περιφέρεται στους δρόμους. Φιλικό και πανέμορφο, δεν είχε ιδέα τι σημαίνει να είσαι αδέσποτος. Πρέπει να βρισκόταν κοντά στο σπίτι του και αν τον αφήναμε να περιφέρεται άλλα δέκα λεπτά δεν είχε καμία ελπίδα να επιβιώσει από τα αυτοκίνητα.
Τον φέραμε στο γραφείο και αρχίσαμε όλοι μαζί έναν μαραθώνιο αναζήτησης των ιδιοκτητών του. Η ώρα περνούσε μα κανείς δεν έδειχνε να αναζητά τον Τζακ, (έτσι τον βαφτίσαμε, γιατί το γεγονός ότι τον μαζέψαμε σε κλάσματα δευτερολέπτου πριν τον πατήσει αυτοκίνητο ήταν σα να έπιασε το τζακ-ποτ!) Μέχρι αργά το βράδυ ο ιδιοκτήτης δεν βρέθηκε και έτσι έπρεπε να τον πάρω μαζί μου! Στο σπίτι μου τον υποδέχτηκαν 3 παιδιά και το δικό μου Λαμπραντόρ, ο Τζόρνταν. Ο Τζακ, αν και δεν άκουγε στο όνομα αυτό, είχε ξεμείνει. Κι εγώ μη ξέροντας τι να κάνω, αλλά χωρίς να θέλω να τον εγκαταλείψω, αποφάσισα να τον πάω στον κτηνίατρο. Η μεγάλη μου ελπίδα ήταν ο Λάζαρος (Καρανάσιος) να βρει το τσιπ του και κατά συνέπεια και το σπίτι του… Για άλλη μια φορά, όμως, οι προσπάθειές μας κατέληξαν σε αδιέξοδο! Χωρίς καμία χρέωση, προς μεγάλη του τιμή, εμβολίασε το σκυλί, το εξέτασε για Καλαζάρ, του έκανε όλες τις απαραίτητες αντιπαρασιτικές θεραπείες και το περιποιήθηκε έτσι ώστε να μπορώ να τον βάλω στο σπίτι μου και να τον φέρω σε επαφή με τα παιδιά μου. Η ώρα είχε πάει 9 και το σκυλί έλειπε από το σπίτι του πάνω από μισή μέρα. Αποφασίσαμε με τα παιδιά μου να βγούμε στο δρόμο και να περάσουμε από όλα τα ψιλικατζίδικα και μαγαζάκια της γειτονιάς μήπως και βρούμε τον ιδιοκτήτη του, μήπως και κάποιος είχε αφήσει κάποιο μήνυμα. Πήγαμε στο πάρκο σκύλων, μιλήσαμε με τη Φιλοζωική αλλά… τίποτα. Έτσι ο Τζακ πέρασε τη νύχτα δίπλα στο αναμμένο τζάκι, συντροφιά με την οικογένειά μου και με την ελπίδα ξυπνώντας να επιστρέψει στη δική του, που πίστευα πως τον ψάχνει με αγωνία…
Την επόμενη μέρα, πηγαίνοντας στο γραφείο παρέα με το νέο μου “φίλο”, άκουσα την ευχάριστη είδηση πως βρέθηκε ο ιδιοκτήτης. Τον πήραμε τηλέφωνο γεμάτοι χαρά, μα το χαμόγελό μας κόπηκε απότομα… “Πολικό ψύχος” με διαπέρασε μέσα από την τηλεφωνική γραμμή… «Ά, τον βρήκατε! Μπράβο. Μήπως μπορείτε να τον κρατήσετε άλλες τρεις μέρες γιατί λείπω στο νησί…;». «Δεν μπορεί να το ακούω αυτό», σκέφτηκα. Δεν μας ρώτησε ούτε αν είναι καλά, ούτε πού βρέθηκε, ούτε πού πέρασε τη νύχτα… τίποτα! Η μόνη αγωνία ήταν αν μπορούμε να το κρατήσουμε άλλες τρεις… ίσως δεκατρείς… μπορεί και τριαντατρείς μέρες! Όχι, δεν μπορούσα και δεν ήθελα, βασικά, διότι ο σκύλος δεν είναι έπιπλο, έχει ευθύνες, έχει ζωή και χρειάζεται αγάπη. «Μα η μαμά μου, που της έφυγε, δεν μπορεί να έρθει να τον πάρει», μου είπε και τότε έδωσα την αυτονόητη λύση… να το πάμε εμείς.
Η έπαυλη από την οποία κατά πάσα πιθανότητα “δραπέτευσε” ο σκύλος ήταν πολύ κοντά μας, τρία λεπτά με τα πόδια, ακόμα και δεκάχρονο παιδί θα μπορούσε να έρθει να τον πάρει. Πήγαμε για να τον παραδώσουμε περιμένοντας να δούμε μια αντίδραση χαράς. Η τεράστια αυλόπορτα άνοιξε και η γιαγιά παρέλαβε το σκυλί το οποίο μπήκε διστακτικά μέσα στο σπίτι του. Πήγε στη θέση του δίπλα στην πισίνα και ξάπλωσε, καθώς κανένα από τα δύο παιδιά του σπιτιού δεν έχασε τον χρόνο του να του χαρίσει ένα χάδι, δεν χάρηκαν, δεν αντέδρασαν- καθρέφτης προφανώς των μεγάλων της οικογένειας- και ποτέ δεν είπαν έστω ένα “ευχαριστώ”… Και έτσι, το “προνομιούχο” σκυλί στο σπίτι των εκατομμυρίων ζηλεύει τόσο εκείνο το βρώμικο, αδύνατο σκυλάκι που κρατάει με λατρεία στην αγκαλιά του ο άστεγος έξω από το σουπερμάρκετ…
