«Στον άνθρωπο µε κακή αγωγή, το θάρρος γίνεται θράσος, η σοφία σχολαστικότητα, η ευφυΐα κοροϊδία, η απλότητα βαναυσότητα και η καλοσύνη γίνεται κολακεία», έλεγε σοφά ο Τζων Λοκ. Μια φράση που δυστυχώς, καθρεπτίζει τόσο έντονα την κοινωνία στην οποία ζούµε, όπως ακριβώς αποτυπώνεται.
Οι διαφορές των δύο αυτών όρων είναι τόσο βασικές, ώστε όπου υπάρχει το θάρρος λείπει τελείως το θράσος και όπου κυριαρχεί το θράσος δεν µπορεί να υπάρξει θάρρος.
Το θάρρος αποτελεί µια από τις βασικές δυνάµεις της εξέλιξης, είναι η κινητήρια δύναµη κάθε αλλαγής, η βασική αιτία κάθε µεγάλης κατάκτησης του ανθρώπου στον κόσµο. Αντίθετα, ο θρασύς άνθρωπος είναι δειλός, κατά βάση ανήθικος και τον χαρακτηρίζει η υποκρισία, η εµπάθεια και η ατολµία. Μπορεί µια πράξη που κάνει ο θρασύς άνθρωπος να µην τη διανοείται ο θαρρετός άνθρωπος, αλλά πράξεις θαρραλέες είναι για το θρασύ ακατόρθωτες, γιατί δε διαθέτει την ανάλογη ψυχική δύναµη, εσωτερική ισορροπία, κουράγιο και ηθική.
Στα σταυροδρόµια της ζωής έχουµε έρθει πολλές φορές αντιµέτωποι µε την επιλογή ανάµεσα στο θράσος και το θάρρος. ∆υστυχώς, ζούµε σε µια εποχή που οι θρασείς µοιάζουν να έχουν αξία και οι θαρραλέοι σπανίζουν. Θρασείς µε άγνοια κινδύνου, άγνοια της πραγµατικότητας, της εικόνας τους. Τόσο µεγάλη άγνοια που αν αντίκριζαν τον εαυτό τους µε τα µάτια των άλλων… θα τρόµαζαν! “Άνθρωποι βρώµικοι σε ψυχή και σώµα. Με χνότα γεµάτα δηλητήριο. Καµένοι από τη φωτιά που έπεσε πάνω τους…” Άνθρωποι ετερόφωτοι και στεγνοί από ιδέες και πρωτοβουλίες. Κλέφτες που φεύγουν νύχτα, δειλοί και τροµαγµένοι µε µεγάλα όνειρα, µα χωρίς αποθέµατα. Χωρίς φίλους και αληθινή αγάπη. Χωρίς τη δύναµη να κοιτάξουν κατάµατα.
Κι όταν οι ετερόφωτοι αυτοί άνθρωποι αποχωρούν για να βρουν αλλού φως, νιώθεις όµορφα. Πιο δυνατός και καθαρός. Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς πως τελικά η ευτυχία είναι απλή. Κι εκείνος που την έχει, είναι εκείνος που είναι γεµάτος από αγάπη και έχει τη δύναµη να δώσει αγάπη και να αγωνιστεί θαρραλέα. Εκείνος που είναι γεµάτος αγάπη δε διψά για εκδίκηση και προπαντός δεν µετανιώνει που έδωσε το φως του! Γυρίζει σελίδα, χαµογελά και προχωρά!
Υ.Γ. Αφιερωµένο σ’ εκείνους που ήρθαν κι έφυγαν, µα σε κανέναν δεν έλειψαν… Κι είναι πράγµατι πολύ σκληρό, η απουσία σου να προκαλεί ανακούφιση και όχι θλίψη…
Από την Πέτια Σαληκυριάκη-Παπαδάτου
