Αν μου ζητούσαν να περιγράψω με μία λέξη το Μάρκο, θα έλεγα…αυθεντικός. Αυτό που βλέπετε, αυτό είναι και νομίζω ότι γι’ αυτό είναι τόσο αγαπητός στον κόσμο.
Ακόμα και αν δεν τον ξέρεις προσωπικά, από την πρώτη στιγμή που θα τον γνωρίσεις θα τον αισθανθείς κολλητό σου φίλο. Και αυτό είναι που τον κάνει να ξεχωρίζει. Εμείς του ζητήσαμε να «φυσήξουμε» παρέα τα κεράκια των 5 χρόνων Life Magazine, αυτός δέχτηκε με χαρά και το αποτέλεσμα ήταν ό,τι καλύτερο! Ευχαριστούμε Μάρκο!
Φωτογραφίες: Βάνιας Ξύδας, Ενδυματολόγος: Αλέξης Φούκος, Βοηθός ενδυματολόγος: Χάρης Άνθης, Make-up: Βάσια Λυμπεροπούλου
Ποια είναι η απόφαση για την οποία χαίρεστε που την πήρατε και ποια η απόφαση για την οποία μετανιώνετε σε επαγγελματικό επίπεδο;
Δεν έχω μετανιώσει για καμία απόφασή μου! Όπως και χαίρομαι για όλες τις αποφάσεις που έχω πάρει. Δεν με ανάγκασε κανείς με το πιστόλι στον κρόταφο. Είναι αποφάσεις που έχω πάρει με το χέρι στην καρδιά, όποιο και να ήταν το ρίσκο!
Ποια είναι η πιο χαρούμενη ανάμνηση από την προσωπική σας ζωή;
Μα φυσικά, η γέννηση του Χάρη, που επισφράγισε την σχέση μου με την Έλενα κι έτσι δημιουργήθηκε αυτή η ευτυχισμένη οικογένεια που έχουμε σήμερα.
Ποια είναι η φράση που ακούσατε από τα χείλη του γιού σας και θα σας μείνει για πάντα χαραγμένη;
Είναι μια φράση που δεν την άκουσα με τα ίδια μου τ’ αυτιά, αλλά μου τη μετέφερε η μητέρα ενός συμμαθητή του Χάρη. Όταν του είπαν: «Ο μπαμπάς σου είναι πολύ καλός ηθοποιός», εκείνος απάντησε: «Δεν είναι πολύ καλός ηθοποιός. Είναι πολύ καλός μπαμπάς!» Και μιλάμε ότι αυτό έγινε όταν ο Χάρης ήταν 6 ετών. Στην πρώτη Δημοτικού!!!
Ποια ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση που ζήσατε;
Δεν απογοητεύομαι εύκολα. Έχω μάθει να παλεύω και να πετυχαίνω τον στόχο που βάζω κάθε φορά, πάντα με τίμια μέσα και βέβαια με πολλή δουλειά. Γενικά είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος. Αγαπώ τους ανθρώπους γύρω μου και δεν πιστεύω ότι θέλουν να με βλάψουν. Μέχρι ν’ αποδειχτεί το αντίθετο φυσικά. Αλλά και τότε δεν μπορώ να πω ότι απογοητεύομαι. Γιατί στη ζωή όλα είναι πιθανά. Απλά πικραίνομαι κι αναρωτιέμαι «γιατί»;
Ποια ήταν η μεγαλύτερη χαρά που πήρατε;
Είναι τόσες πολλές οι χαρές που παίρνω καθημερινά από τη γυναίκα μου, το γιο μου και τον κόσμο που με αγαπάει όλα αυτά τα χρόνια και είναι δίπλα μου, που δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια απ’ αυτές. Είναι ωραίο να βλέπουμε τη ζωή πάντα από τη θετική της πλευρά και ακόμα και την πιο «μικρή» χαρά να την κάνουμε να φαίνεται «μεγάλη»!
Έχω διαβάσει σε μία συνέντευξή σας ότι πολλοί άνθρωποι που θεωρούσατε ότι ήταν φίλοι σας, όταν αναλάβατε την παρουσίαση της πρωινής εκπομπής όχι μόνο δεν σας στήριξαν, αλλά συμπεριφέρθηκαν σαν εχθροί, γράφοντας για εσάς πολύ άσχημα πράγματα και ψευδή δημοσιεύματα. Γιατί πιστεύετε ότι έγινε αυτό; Ήταν ζήλια για την επιτυχία σας ή απλά έκαναν τη δουλειά τους; Μπορείτε να συγχωρήσετε τέτοιου είδους συμπεριφορές;
Γενικά συγχωρώ τους ανθρώπους, όπως ξέρω και να ζητάω «συγνώμη» όταν καταλάβω ότι έχω κάνει κάποιο λάθος. Από την άλλη, είμαι στο χώρο αυτό 25 χρόνια και αντιλαμβάνομαι για ποιο λόγο γίνονται κάποια πράγματα. Απλά, πλέον δε δίνω βάση σε όλα αυτά που γράφονται – επειδή «πρέπει» να γραφτούν και όχι για να με κάνουν καλύτερο στη δουλειά μου – και συνεχίζω τον δρόμο που έχω χαράξει έτσι όπως εγώ νομίζω, εμπιστευόμενος το ένστικτό μου, αλλά και ακούγοντας τους ανθρώπους που ξέρω ότι πραγματικά με αγαπάνε. Είτε είναι πολύ κοντινά μου πρόσωπα, είτε απλοί θαυμαστές.
Θυμάστε κάποιο δημοσίευμα που πραγματικά δεν πιστεύατε στα μάτια σας ότι το διαβάζατε;
Και βέβαια θυμάμαι. Ότι είχα πάθει εγκεφαλικό και με τρέχανε στα νοσοκομεία. Εδώ δεν πρόκειται για απλή κακοήθεια, αλλά για πλήρη ασυνειδησία, αφού φαίνεται καθαρά ότι στην προσπάθειά τους να πουλήσουν κάποια φύλλα, δεν σκέφτονται ότι υπάρχει γυναίκα, παιδί, μάνα, φίλοι, συγγενείς που θ’ ανησυχήσουν, διαβάζοντας μια τέτοια είδηση.
Γενικά φαίνεσθε και είστε έστω και λίγο αν σας γνωρίσει κάποιος, μία πολύ ευγενική φυσιογνωμία, με χαμόγελο και θετική αύρα. Τι είναι αυτό που μπορεί να σας κάνει έξω φρενών; Γενικά εκνευρίζεστε εύκολα;
Γενικά δεν εκνευρίζομαι εύκολα. Στη δουλειά, εκνευρίζομαι μόνο αν ένα λάθος γίνεται επανειλημμένα από κάποιον ηθοποιό ή όταν κάτι που ζητάω δεν μπορεί να κατανοηθεί και να γίνει σωστά, ενώ το έχω δείξει αρκετές φορές. Στην προσωπική μου ζωή γίνομαι έξω φρενών με κάποιες συμπεριφορές ανθρώπων, όπως είναι η αχαριστία, η αδικία, η ψευτιά και η υποκρισία!
Διάβασα στην επίσημη σελίδα ένα κομμάτι του βιογραφικού σας που λέει «Από το 2004 και μετά, εκτός από Ηθοποιός, έχει την ευθύνη όλης της παράστασης, όπως τα κείμενα, το casting, τη σκηνοθεσία, καθώς και την παραγωγή»… Είναι η ανάγκη να νιώθετε ότι έχετε τον έλεγχο και ότι κανένας δεν μπορεί να τα κάνει καλύτερα από εσάς, από την στιγμή που είστε αυτός που ξέρει καλύτερα από τον καθένα τι θέλει ή απλά σας γοητεύει κάθε διαδικασία και κάθε ρόλος ξεχωριστά και θέλετε να τον αναλαμβάνετε;
Κατ’ αρχήν δεν έχω τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου, ώστε να νομίζω ότι κανένας δεν μπορεί να κάνει το καθετί καλύτερα από μένα. Γι’ αυτό κι έχω τόσα χρόνια πιστούς συνεργάτες σε όλους τους τομείς, που τους εμπιστεύομαι με κλειστά μάτια. Απλά, όταν έχω στο μυαλό μου όλο αυτό που θέλω να κάνω – το οποίο βέβαια πάντα είναι δύσκολο και λίγο διαφορετικό από τα καθιερωμένα – πρέπει να καταφέρω να τους το μεταδώσω, αλλά και να είμαι από πάνω μην τυχόν δεν έχει γίνει απολύτως κατανοητό και γίνει κάποιο λάθος. Μόλις πειστώ ότι κάνουν αυτό που είχα φανταστεί απ’ την αρχή, αφήνω τους συνεργάτες μου να δουλέψουν όπως νομίζουν και τη φαντασία τους να οργιάσει!
Τηλεόραση ή θέατρο; Πού νιώθετε ότι «ταιριάζετε» περισσότερο;
Και τα δύο είναι είδη που υπηρετώ με πίστη και πολύ μεράκι 25 χρόνια τώρα και τα αγαπώ το ίδιο. Είναι όμως, δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Ευχαριστώ την τηλεόραση, γιατί εκείνη μ’ έκανε γνωστό και εξαιτίας της «έβαλα» κόσμο στο θέατρο. Επίσης, εξαιτίας της μπαίνω όλα αυτά τα χρόνια στο σπίτι καθενός, χωρίς να τον ρωτήσω. Το θέατρο απ’ την άλλη, είναι πολύ πιο επικοινωνιακό, πιο άμεσο. Λες ένα αστείο και ακούς το γέλιο του θεατή. Κάτι που δε συμβαίνει στην τηλέοραση. Και το κυριότερο; Στο θέατρο έρχεται ο θεατής να σε δει. Σε επιλέγει ανάμεσα σε πολλούς άλλους κι αυτό είναι πολύ σημαντικό!
Έχετε κάνει μόνο κωμικούς ρόλους και τα έργα που αναλαμβάνετε να μεταφέρετε στο θεατρικό σανίδι είναι κωμωδίες. Φοβάστε τους δραματικούς ρόλους;
Καθόλου! Οι δραματικοί ρόλοι φοβούνται εμένα. Μην τους διακωμωδήσω! Πλάκα κάνω! Απλά, δε νομίζω ότι χρειάζεται να παίξω κι εγώ δραματικούς ρόλους. Υπάρχουν τόσοι καλοί συνάδελφοι που υπηρετούν το δράμα πάρα πολύ καλά! Γιατί ένας ακόμα; Νομίζω ότι ο καθένας πρέπει να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλά και να είναι πιστός σ’ αυτό που ο κόσμος θέλει να τον βλέπει.
Ο χαρούμενος Μάρκος, ο αστείος Μάρκος, ο Μάρκος που πάντα είναι χαμογελαστός και πειράζει τον κόσμο… Υπάρχουν φορές που «φοράτε» αυτά τα προσωπεία, γιατί ο κόσμος το απαιτεί πλέον από εσάς, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να θέλετε να καθίσετε κάπου αμίλητος και σκεφτικός ή απλά να μην είστε σε καλή διάθεση και αυτό να φαίνεται σε μία έξοδό σας;
Δεν πρόκειται για «προσωπείο». Απλά, τώρα πια είναι τρόπος ζωής. Για την ακρίβεια πάντα ήταν. Από τα παιδικά μου χρόνια. Προσπαθούσα να κάνω τους άλλους να γελούν κι ας με απασχολούσε εμένα οτιδήποτε. Ίσως λειτουργούσε και σαν ψυχοθεραπεία δική μου. Κι ακόμα λειτουργεί. Για να καταλάβεις. Πριν από έντεκα χρόνια πέθανε ο πατέρας μου. Κι εγώ το ίδιο βράδυ έπρεπε να πάω και να παίξω στο θέατρο. Πήγα. Και το έκανα, όπως κάθε φορά. Χωρίς ο κόσμος να καταλάβει το παραμικρό! Είχα ιερό σκοπό να κάνω τους θεατές να γελάσουν και τον εκπλήρωσα. Αλλά κι εγώ ανακουφίστηκα, ξεχάστηκα. Και το κυριότερο; Πήρα τόσο αγάπη απ’ τον κόσμο γι’ αυτό που τους προσέφερα, που ήταν σα να με συλλυπήθηκαν χίλιες φορές.
Είστε και καλλιτέχνης και επιχειρηματίας. Δεν έρχονται αυτοί οι δύο ρόλοι κάποιες φορές σε κόντρα;
Θα έπρεπε να έρχονται, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν καν συναντηθεί μεταξύ τους. Σε οτιδήποτε κάνω, λειτουργώ μόνο σαν καλλιτέχνης, σκεπτόμενος πάντα το άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα και όχι το πόσο θα μου στοιχίσει. Αυτό νομίζω το έχει αντιληφθεί ο κόσμος, γι’ αυτό και με τιμά με την παρουσία του κάθε φορά.
Έχετε κολλητούς φίλους από το χώρο;
Έχω. Αν και οι περισσότεροι, τώρα πια δεν είναι απλά φίλοι. Είναι και κουμπάροι μου. Εγώ έτσι επισφραγίζω τη φιλία μου. Με την κουμπαριά. Παντρεύω, βαφτίζω, με πάντρεψαν φίλοι, οι οποίοι βάφτισαν και το Χάρη… Απλά, ξεκινάμε σαν φίλοι και κατά κάποιο τρόπο γινόμαστε συγγενείς. Είναι πολύ ωραίο να μεγαλώνεις την «οικογένειά σου» με ανθρώπους που βρέθηκαν στη ζωή σου και που δεν ήταν απ’ την αρχή βιολογικοί σου συγγενείς.
Όταν πρωτογνωρίσατε την Έλενα, είπατε μέσα σας ότι αυτή τη γυναίκα θα την παντρευτώ;
Όχι! Γιατί τότε ήμουν παντρεμένος, όπως και η Έλενα. Απλά περνώντας ο καιρός, τα πράγματα στην προσωπική ζωή και των δύο άλλαξαν, αρχίσαμε να ερχόμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλον – σαν φίλοι – και στη συνέχεια ήρθαμε ακόμα πιο κοντά. Τόσο πολύ κοντά, που εννιά μήνες μετά έσκασε μύτη ο Χάρης και ολοκλήρωσε την ευτυχία μας!
Αν σας ζητούσαμε να περιγράψετε τη γυναίκα σας Έλενα με 5 λέξεις ποιες θα ήταν αυτές;
Όμορφη, έξυπνη, προσγειωμένη, δίκαιη, καλή μαμά. Και συνεχίζω με άλλες πέντε: Ταλαντούχα, προσιτή, διαβασμένη, αξιοκρατική, μεθοδική. Επίσης: Υπερπροστατευτική (με το γιο μας, αλλά και μ’ εμένα), τρυφερή, πιστή στο καθημερινό ραντεβού της με τη γυμναστική, χιουμορίστρια, τακτική. Και άλλα πολλά!!!
Πώς είναι ο Χάρης ως παιδί; Τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει;
Είναι ένα πολύ καλό παιδί. Άριστος μαθητής, με σεβασμό στους γύρω του – μεγάλους και μικρούς – ντροπαλός και πολύ προσγειωμένος. Έχει μια τάση στο να ερωτεύεται συνέχεια, αλλά νομίζω του κάνει καλό. Γιατί έχει συνέχεια την ενέργεια, τη χαρά και την προσμονή για ένα θετικό σινιάλο από την άλλη πλευρά – όπως όλοι οι ερωτευμένοι – που εμένα μ’ αρέσει. Όταν μεγαλώσει, θέλει να γίνει ποδοσφαιριστής. Πάνε οι εποχές που τα παιδιά ήθελαν να γίνουν πιλότοι, αστροναύτες ή γιατροί. Τώρα τα περισσότερα παιδιά θέλουν να γίνουν ποδοσφαιριστές, έχοντας όλα αυτά τα πρότυπα μεγάλων ποδοσφαιριστών και θαυμάζοντας τη λαμπρή καριέρα τους!
Στο σπίτι σας με την οικογένεια ή με την παρέα σας, είστε αυτό που λέμε η ψυχή της παρέας ή πιο σκεφτικός και ήρεμος;
Είμαι η πιο σκεφτική και ήρεμη ψυχή της παρέας. Εννοώ και τα δύο. Είμαι αυτός που θα τους κάνω να γελάσουν και να περάσουν καλά και θα τους παρακινήσω να με κάνουν κι εμένα να γελάσω και να περάσω καλά, αλλά είμαι και ο πιο ήρεμος της οικογένειας, αφού παρακολουθώ τις άγριες κόντρες μεταξύ μάνας και γιού κι επεμβαίνω όταν έρθει η ώρα, για να σώσω το Χάρη, όπως εκείνος συνηθίζει να λέει. Μου ζητάει να του βγάζω τις τιμωρίες και υπόσχεται να μου το ανταποδώσει όταν με βάλει κι εμένα τιμωρία η μαμά!
