Ένας άνθρωπος µε τεράστια αποθέµατα θάρρους και πείσµατος, αυτός είναι ο Αντώνης Τσαπατάκης! Ο πρωταθλητής και Παραολυµπιονίκης της κολύµβησης µας δίνει «µαθήµατα» ζωής!
Συνέντευξη στη Μαρκέλλα Ρεπανέλη, Φωτογραφίες: Ελισσαίος Κόντης, (www.elisseoskontis.com)
Ο Αντώνης Τσαπατάκης είναι από µόνος του ένα «κεφάλαιο» όχι µόνο στον αθλητικό στίβο, αλλά και στο «στίβο» της ζωής! ∆εν το βάζει κάτω, φέρνει τη µία επιτυχία µετά την άλλη στην κολύµβηση και παρόλο που ένα ατύχηµα µε τη µηχανή του στέρησε την κίνηση στα πόδια είναι ο πιο αεικίνητος άνθρωπος που θα συναντήσετε ποτέ. Έξω καρδιά, µε κρητικό πείσµα και λεβεντιά, ο Χανιώτης πρωταθλητής µας και Παραολυµπιονίκης, Αντώνης Τσαπατάκης µας έδωσε µια συνέντευξη από τη Θεσσαλονίκη όπου ζει και προπονείται. Και τι µας είπε; Μας έκανε ένα «µάθηµα» θάρρους και δύναµης, µας απέδειξε ότι τελικά όλα είναι µέσα στο µυαλό µας αλλά και πόση σηµασία έχει να έχεις γύρω σου ανθρώπους να σε αγαπούν!
Η τελευταία σου επιτυχία, για να ξεκινήσουµε από τα αθλητικά, είναι το χάλκινο στο παγκόσµιο του Μεξικού στα 100 µέτρα πρόσθιο. Ποια είναι τα επόµενα αθλητικά σου σχέδια και σε τι φάση σε βρίσκουµε τώρα αθλητικά;
Κάνω προετοιµασία για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθληµα “World Para Swimming European Championships” στο ∆ουβλίνο, τον Αύγουστο του 2018.
Πόσα µετάλλια έχεις συγκεντρώσει µέχρι σήµερα; Πώς αισθάνεσαι για αυτό;
8 µετάλλια, ασηµένια και χάλκινα και 2 τέταρτες θέσεις στην Ολυµπιάδα αλλά και κατάρριψη του πανευρωπαϊκού ρεκόρ στα 50 µέτρα πρόσθιο και αντίστοιχα στα 100 µέτρα πρόσθιο. Αισθάνοµαι όπως κάθε νικητής προερχόµενος από µάχη! Λαβωµένος µεν, έφιππος δε!
Τι νιώθεις όταν βρίσκεσαι στο νερό;
Νιώθω ζωντανός. Το ‘χω δηλώσει πάρα πολλές φορές ότι νιώθω παραπάνω ζωντανός µέσα στο νερό από ό,τι τις υπόλοιπες µέρες στην καθηµερινότητά µου.
Σου περνάει η σκέψη να ασχοληθείς ενδεχοµένως µε την προπονητική;
Έχει περάσει από το µυαλό µου αλλά θα περιµένω την κατάλληλη στιγµή για να ‘ρθει. ∆εν είναι κακό σενάριο, είναι κάτι, όµως, που έχει ιδιαίτερη βαρύτητα και σηµασία, διότι το να προπονείς δεν είναι απλά να προετοιµάζεις τον αθλητή για κάτι. Γαλουχείς το χαρακτήρα κάποιου, όπως όταν µεγαλώνει ο γονιός ένα παιδί. Οπότε είναι µια µεγάλη ευθύνη και δεν πρέπει να πάρω µια επιπόλαια απόφαση. Ναι µεν θέλω, αλλά θα πρέπει να θεωρήσω ότι τη συγκεκριµένη στιγµή θα είµαι έτοιµος να µπορέσω να γαλουχήσω και να «µεγαλώσω» έναν άνθρωπο.
Είσαι ένας άνθρωπος που δεν βγάζεις προς τα έξω ηττοπάθεια ή παραίτηση. Ήσουν έτσι από µικρός ή το ατύχηµά σου σε χαλύβδωσε;
Οι γενναίοι άνδρες βγαίνουν µέσα από δύσκολες καταστάσεις, εποµένως-δυστυχώς!- ο άνθρωπος πρέπει να φτάσει στο σηµείο «µηδέν» για να ανακαλύψει τις δυνατότητές του αλλά και να τις εξελίξει. Κάτι παρόµοιο συνέβη και σε µένα (µετά το ατύχηµα), αφού ανακάλυψα κάποιες δυνάµεις µου που ίσως δεν ήξερα ότι υπήρχαν και εξέλιξα τον Αντώνη σε ένα καλύτερο επίπεδο.
Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε από το να µπεις σε µια δίνη κατάθλιψης και παραίτησης όταν κατάλαβες ότι δεν µπορείς να περπατήσεις; Η οικογένεια, το περιβάλλον, κάποια φαρµακευτική αγωγή ή ίσως όλα αυτά µαζί;
Σαφώς και παίζουν ρόλο η οικογένεια, το περιβάλλον, οι φίλοι σου. Σε πρώτη φάση να ξεκαθαρίσω ότι δεν νοσηλεύτηκα ούτε παρακολουθήθηκα ιατρικά από κάποιον ψυχολόγο έπειτα από κάποια αγωγή. Όλα έγιναν αυτόµατα, χωρίς καν να σκεφτώ να προσέξω να µην πέσω σε κάποια «παγίδα» κατάθλιψης ή άλλης «κακής» κατάστασης. Εποµένως, είναι κάτι που λειτούργησε εντελώς αυτόµατα, σαν να επικράτησε το ένστικτο της επιβίωσης, η θέληση να συνεχίσω να ζω. Και όπως έχω πει και σε οµιλίες µου, η «µανία» µου για να ζήσω µε κράτησε «όρθιο».
Ο τρόπος που αντιµετωπίζεις τη ζωή είναι η απόδειξη ότι µε τη θέληση όλα γίνονται.
Όταν λέµε θέληση δεν εννοούµε κάτι υπέρµετρο! Εννοούµε να ανοίξουµε τα µάτια µας, να πάρουµε ανάσα. Αυτό!
Εν τούτοις υπάρχει κάτι που σου στέρησε η αναπηρία;
(παύση). Είδες πόση ώρα κάνω να σου απαντήσω; Αυτό είναι η απάντησή µου! ∆ηλαδή τίποτα!
Υπήρξαν στιγµές µετά το ατύχηµα που είπες «γιατί σε µένα»;
Υπήρξαν στιγµές που είπα όχι «γιατί σε µένα» αλλά «γιατί να µην το κάνω;»! ∆εν υπάρχει λόγος να µην το κάνω! Αυτό είναι που λέω κάθε φορά όταν σκέφτοµαι κάτι που θέλω να κάνω. Όχι γιατί δεν µπορώ να το κάνω, όχι «γαµώτο δεν µπορώ να το κάνω» αλλά «γιατί όχι;».
Παρακολουθώ τις συνεντεύξεις σου και µου βγάζεις αυτό που λένε κρητική λεβεντιά. Η Κρήτη πόσο σε έχει διαµορφώσει σαν χαρακτήρα;
Εννοείται ότι κάθε άνθρωπος όπου και να βρίσκεται η δύναµη είναι η ίδια. Αν είµαστε από την Κρήτη ή από την Πελοπόννησο ή τα… Πετράλωνα το ίδιο κάνει, δεν αλλάζει κάτι. Σίγουρα µεγαλώνοντας στην Κρήτη µε πρότυπα επαναστατικά που ορίζουν την ιστορία µας, εν µέρει µας γαλουχούν µε τα πρότυπα του ανθρώπου «επαναστάτη», που πολεµάει να κατακτήσει αυτό που θέλει.
Οι γενναίοι άνδρες βγαίνουν μέσα από δύσκολες καταστάσεις, επομένως ο άνθρωπος πρέπει να φτάσει στο σημείο «μηδέν» για να ανακαλύψει τις δυνατότητές του!
Είσαι ένας άνθρωπος πολύ ενεργητικός, συµµετέχεις σε σποτάκια, µιλάς σε σχολεία, βγαίνεις έξω, κάνεις πλάκες. Ποιο µήνυµα, λοιπόν, θέλεις να περάσεις όχι µόνο σε ανθρώπους µε αναπηρία αλλά και σε όσους περνούν δύσκολα;
Αγαπήστε τον εαυτό σας, συνεχίστε να ζείτε µε την ίδια µανία για ζωή που είχατε και πριν! Είναι πολύ απλά τα πράγµατα. ∆εν χρειάζονται ούτε υπεραναλύσεις ούτε ρητά αρχαία και φιλοσοφικές ρήσεις για τη θεωρία της σχετικότητας! Τα πράγµατα είναι απλά: Θες να ζήσεις; Αν ναι, όλα είναι υπέρ σου! Αν δεν θες να ζήσεις, όλα βαραίνουν υπέρ αυτής της απόφασης! ∆εν υπάρχει κάτι εναντίον µας, όλα θα κλίνουν υπέρ αυτού που θέλουµε. Εποµένως ό,τι πάθαίνουµε το θέλουµε!
Είχα παρακολουθήσει το απίθανο ρεπορτάζ που έκανες µε το Θανάση Πασσιά (για την εκποµπή «Ό,τι ‘ναι»), όπου µε πολύ χιούµορ οµολογουµένως έδειξες τι Γολγοθά περνάει ένας άνθρωπος µε κινητικά προβλήµατα σε µια αφιλόξενη πόλη όπως η Αθήνα.
Και µάλιστα πήγαµε στην πρωτεύουσα! Φαντάσου σε άλλη πόλη! Το βασικό πρόβληµα είναι ότι δεν υπάρχει µέριµνα για ανθρώπους µε κινητικά προβλήµατα! Μάλιστα σε ένα προτελευταίο µου post έχω γράψει: «Περπατώντας στα καθόλου δοµηµένα για ανθρώπους µε αναπηρία πεζοδρόµια της πρωτεύουσας». Προσπαθώ κι εγώ να θίγω τα προβλήµατα µε όποιο µέσο διαθέτω.
Από την εµπειρία σου στο εξωτερικό, τα πράγµατα εκεί πώς είναι σε σχέση µε εδώ;
Ρητορικό το ερώτηµα! ∆υστυχώς δεν γίνεται να είµαστε ευρωπαϊκή χώρα και να µην έχουµε τα βασικά! ∆εν είπαµε να έχει αιωρούµενες διαβάσεις και τελευταίας τεχνολογίας προσβάσεις αλλά να υπάρχουν τα βασικά! Εγώ, ΟΚ, τα καταφέρνω επειδή είµαι νέος ακόµα. Ένας άνθρωπος µεγάλης ηλικίας; Τον καταδικάζεις και τον κλείνεις µέσα στο σπίτι;
Γενικά διαβάζω ότι δεν έχεις δεχτεί ρατσιστικές συµπεριφορές. Τι απαντάς, όµως, σε αυτούς που φέρονται ρατσιστικά στα ΑΜΕΑ;
Το µεγαλύτερο ποσοστό για να πέσεις θύµα ρατσισµού οφείλεται καθαρά σε σένα. Αφήνεις τον άλλον να δει την επιφάνειά σου και να σε «κατηγοριοποιήσει». Και αυτό πιστεύω-όχι πάντα!-τις περισσότερες φορές το αφήνουµε εµείς να γίνει. ∆εν είναι κανείς διαφορετικός. ∆εν µιλάω φυσικά για το δικαίωµα της διαφορετικότητας. Για µένα δεν υφίσταται καν. Αυτοί που βλέπουν τη «διαφορά» είναι όσοι δεν είναι ικανοί να καταλάβουν την ισότητα. Οπότε είναι όλα θέµα αντίληψης. Αν εσύ τον αφήνεις να σε δει στραβό, κουτσό, τυφλό είναι εξαιτίας σου. Τις περισσότερες φορές, δεν θέλω να µιλάω απόλυτα! Και όταν µας συµβαίνει, θα πρέπει να κρατηθούµε όρθιοι εκείνη τη στιγµή και να δείξουµε το ψυχικό µας ανάστηµα, όχι µόνο το σωµατικό. Όλοι είµαστε µαύροι, µπλε, κόκκινοι, δεν έχουµε διαφορά.
Πρόσφατα έγινες δεκτός στην Αστυνοµία µετά από πολλά χρόνια αγώνων, κάτι που ήταν το όνειρό σου. Τι άλλο ονειρεύεται ο Αντώνης Τσαπατάκης;
Ο Αντώνης Τσαπατάκης ονειρεύεται ένα χρυσό µετάλλιο στην Ολυµπιάδα και να συνεχίσει και να εξελίξει τις κοινωνικές του δράσεις, να αλλάξει ίσως ένα µικρό ποσοστό της λάθος αντιµετώπισης, να εξελίξει το µήνυµά του έτσι ώστε να αντιληφθούµε όλοι τις δυνάµεις που έχουµε µέσα µας και να µη χρειάζεται να φτάσουµε στο σηµείο «µηδέν» για να καταλάβουµε τη δύναµή µας. Αυτές τις δράσεις µου θέλω να εξελίξω, ώστε το µήνυµα να περάσει όσο το δυνατόν σε περισσότερο κόσµο.
Είναι πολύ απλά τα πράγματα: Αγαπήστε τον εαυτό σας, συνεχίστε να ζείτε με την ίδια μανία για ζωή που είχατε και πριν!
Ονειρεύεσαι το δικό σου σπιτικό και πού θα ήθελες να είναι αυτό; Στα Χανιά ή όπου χρειαστεί να είσαι;
Ο ιδανικός τόπος για µένα δεν είναι άλλος από την Κρήτη και θα ήθελα τα επόµενα χρόνια να αποκτήσω δική µου οικογένεια, να µεγαλώσω τα δικά µου παιδιά όπως µεγάλωσα κι εγώ, µε τα ίδια ήθη και πιστεύω, συνεχίζοντας την παράδοση και µεγαλώνοντας ανθρώπους που θα είναι ικανοί και θα αξίζει να λέγονται «άνθρωποι». ∆εν θέλω να κάνω τίποτα άλλο από το να µεγαλώσω δυο παιδιά που να γίνουν άνθρωποι. ∆ιότι δυστυχώς εκλείπει αυτή η «κατηγορία» από τα σηµερινά δεδοµένα.
Η ιδανική γυναίκα για τον Αντώνη τι πρέπει να έχει για να σταθεί δίπλα του;
Θέλω να είναι «άνθρωπος» και να αγαπάει την οικογένειά της και πάνω από όλα τον εαυτό της. Αν αγαπάει τον εαυτό της, τότε και τα παιδιά της και ο άντρας της θα είναι κάτω από τη «σκεπή» της.
Ποιο τραγούδι σε εκφράζει αυτή τη στιγµή;
Συνήθως ακούω κρητική µουσική που µιλάει για τον έρωτα, την αγάπη.
Αν µπορούσες να περπατήσεις για µια µέρα, τι θα έκανες πρώτο;
Θα έκανα τα ίδια πράγµατα που κάνω και τώρα. Ίσως αυτό να χάριζε ένα παραπάνω χαµόγελο στους δικούς µου ανθρώπους, οι οποίοι όµως το έχουν και τώρα!
Λείπει κάτι από τη ζωή σου;
Αφού έχω ανθρώπους δίπλα µου που µε αγαπάνε όλα τα άλλα περιττεύουν! Το να έχεις ανθρώπους δίπλα σου που σε αγαπάνε καλύπτει όλες τις ανάγκες σου.
