Η Αλεξάνδρα Σταματοπούλου είναι βγαλμένη από μία άλλη εποχή, που δεν έχει ακόμα υπάρξει και είναι γεννημένη σ’ έναν τόπο που μάλλον δεν έχει όνομα, αλλά σίγουρα το πρόσωπό της όταν μιλάει είναι ήρεμο κι αυτό μαρτυρά ότι προέρχεται από κάπου με πολύ φως.

Η Αλεξάνδρα είναι από τους ανθρώπους που σου δημιουργούν την αίσθηση ότι τα πράγματα πάνε, αν όχι προς κάτι καλύτερο, τουλάχιστον προς κάτι ωραίο. Είναι από τους ανθρώπους εκείνους που σηκώνονται για να αναζητήσουν τις συνθήκες, κι αν δεν τις βρουν, τις πλάθουν μόνοι τους, όπως εκείνοι θέλουν.

Αλεξάνδρα, είσαι πρωταθλήτρια κολύμβησης στην κατηγορία ΑμεΑ με πολλές και σημαντικές διακρίσεις. Γνώρισέ μας πώς μπήκε η κολύμβηση στη ζωή σου.
Το 2010 προς 2011, όταν η πάθηση μου, το σύνδρομο Stiff Person, άρχισε να χειροτερεύει, να παίρνει την κάτω βόλτα (που λέμε), θέλησα να κάνω θεραπευτική κολύμβηση, ώστε ενδεχομένως να προλάβω άλλα προβλήματα που θα μπορούσαν να προκύψουν στη ζωή μου από αυτό. Το πιο σημαντικό, βέβαια, είναι ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσα να κάνω ενδιαφέροντα πράγματα και να είμαι αυτόνομη. Τον πρώτο χρόνο προπόνησής μου έβλεπα τους μύες μου, οι οποίοι είχαν αδρανήσει και ατροφήσει λόγω αυτού, να επανέρχονται.  Έτσι ξεκίνησε για μένα το πρώτο πανελλήνιο, το οποίο υπήρξε μια πρόκληση ώστε να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου. Ο προπονητής μου, ως θεραπευτής μου, με είχε ενθαρρύνει πολύ και μου έλεγε χαρακτηριστικά ότι «πάμε να τα σαρώσουμε όλα». Εγώ όμως δεν είχα το άγχος ενός επαγγελματία αθλητή, ήμουν πολύ χαλαρή, με αποτέλεσμα να τα πάω απροσδόκητα καλά. Μετά ακολούθησαν τα Πανευρωπαϊκά κι ύστερα τα Παγκόσμια πρωταθλήματα.

Θέλω να μου μιλήσεις για τις συνθήκες και, εν γένει, το σύστημα των Παραολυμπιακών αγώνων. Είναι τα πράγματα πιο «αγνά» εκεί, όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς ως θεατές;
Κοίτα, όταν σαν αθλητής ή σαν προπονητής αποστασιοποιείσαι και ο στόχος σου είναι πολύ συγκεκριμένος, με συγκεκριμένους όρους, δεν έχεις επαφή και με τα διάφορα προβλήματα. Γενικότερα πιστεύω ότι για παράδειγμα σε μια ομάδα, το να συμβιβαστείς με όλους τους χαρακτήρες ή να συμφωνείς με όλους τους ανθρώπους δεν είναι εύκολο. Το τέλειο δεν υπάρχει κι εγώ νιώθω καλά με αυτό. Όσον αφορά στα διαφόρων ειδών συμπληρώματα, πιο πολύ αυτά θα τα πετύχεις στα Βαλκάνια. Ευτυχώς στην Ελλάδα ή στην Ιταλία ,παραδείγματος χάρη, και στο σύνολό τους στις Βόρειες χώρες όπως η Γερμανία, δε θα τα συναντήσεις τόσο εύκολα.

Αναζητώντας σε όμως κάποιος, θα ανακαλύψει ότι έχεις κι άλλη μία πολύ ενδιαφέρουσα ασχολία: τον χορό.
Από πολύ μικρή ασχολούμουν με τη ρυθμική γυμναστική, οπότε είχα μέσα μου τον ρυθμό και γενικότερα το στοιχείο του χορού. Δεν είχα ποτέ ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτόν τον τομέα, αλλά αναζητούσα έναν τρόπο να εκφραστώ. Οι σχολές που με δέχτηκαν, είδα ότι έχουν πράγματι επενδύσει στον τομέα «άτομα με αναπηρία», κάτι που με χαροποίησε και με ώθησε να ασχοληθώ πιο σοβαρά μ’ αυτό. Συνδυαστικά, λοιπόν, με την κολύμβηση προκύπτει ένα ωραίο αποτέλεσμα, διότι η πρώτη ενδυναμώνει το σώμα, ενώ ο χορός το λύνει, το χαλαρώνει.

Είναι η Αθήνα, η πόλη στην οποία ζεις, και κατ’ επέκταση η Ελλάδα, ένας τόπος φιλικός για άτομα με αναπηρία, από άποψη εγκαταστάσεων;
Η αλήθεια είναι ότι η δομή της χώρας έχει φτιαχτεί με έναν περίεργο τρόπο, θα έλεγα. Εγκαταστάσεις δεν έχουμε και οι ανάγκες των ΑμεΑ μάθαμε ότι υπάρχουν τα τελευταία δέκα χρόνια, ενώ υπήρχαν από πάντα. Δεν ξέρω τί πάει στραβά και δεν μπορούν να υπάρξουν οι σωστές υποδομές στην πόλη και κατ’ επέκταση – μιλώντας για την περίπτωση μου- σε ένα κολυμβητήριο. Όταν, πάλι, θέλω να πάω για έναν καφέ, για παράδειγμα, όλο και κάποιος θα έχει κλείσει τη ράμπα (αν υπάρχει) ή το πεζοδρόμιο.

Είχα διαβάσει που είχες πει ότι η αδιαφορία απέναντι στην αναπηρία είναι εξίσου ενοχλητική με την υπερβολή. Θέλω να μου το εξηγήσεις.
Το να αντιμετωπίζεις με αδιαφορία την κάθε αναπηρία δείχνει είτε ότι δεν έχεις έρθει ποτέ αντιμέτωπος με κάτι παρόμοιο, είτε ότι έχεις συνηθίσει τόσο πολύ στην εικόνα που σου προκαλείται απάθεια. Η άλλη πλευρά είναι ότι ακριβώς επειδή κάποιος δεν έχει συναντήσει κάτι τέτοιο, εστιάζει όλη του την ενέργεια και την προσοχή σ’ αυτό το άτομο, κάτι που προκαλεί αμηχανία, γιατί δε βοηθάει με αυτόν τον τρόπο και ουσιαστικά δεν ξέρει πώς να βοηθήσει. Πιστεύω, λοιπόν, πως ποτέ τα άκρα δεν είναι ωραία, σεβόμενη πάντοτε και τις δύο πλευρές.

Όταν η θέληση είναι μεγάλη, οι δυσκολίες δεν μπορεί να είναι μεγάλες, γράφει ο Μακιαβέλι. Τι σε πεισμώνει εσένα;
Όταν είσαι ένας δυνατός άνθρωπος και βλέπεις σιγά-σιγά τις δυνατότητες σου να μειώνονται, είτε που θα πέσεις στην αδράνεια είτε που θα προσπαθήσεις παραπάνω από τα όριά σου. Πόσο μάλλον όταν βλέπεις ότι η κοινωνία δεν μπορεί να συνεργαστεί ώστε να είναι πιο εύκολη η ζωή σου, τότε είναι που γυρνάς και λες «οκ, θα το κάνω εγώ». Έτσι, παραμερίζεις τον θυμό και πεισμώνεις θετικά. Τα ζυγίζεις. Εγώ αντλώ δύναμη από πράγματα που μπορεί να θεωρούμε δεδομένα και στην πραγματικότητα δεν αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της συνεισφοράς τους. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας. Θέλω να κάνω περήφανη την οικογένεια μου, τους φίλους μου, τον προπονητή μου Μιχάλη Νικόπουλο, τον σύντροφό μου Νίκο Πανούση καθώς και τον χορηγό μου PWC, οι οποίοι πίστεψαν εξ’ αρχής σε μένα και με στήριξαν.

Ποιες είναι οι μελλοντικές σου βλέψεις, είτε επαγγελματικά, είτε προσωπικά;
Χμμ.. Το να κάνεις βλέψεις για το μέλλον, δεν είναι πάντα επιτυχημένο. Σκέφτομαι τον εαυτό μου όπως είναι τώρα, κάνοντας αυτό που αγαπάει και φέρνοντας επιτυχίες στη χώρα του. Βέβαια, είμαι 31 χρονών και το επάγγελμα μου ,καθώς είναι απαιτητικό, δεν ξέρω κατά πόσο ακόμα θα μου επιτρέψει να το κάνω. Το μόνο, όμως, που ξέρω είναι ότι ως Αλεξάνδρα, θα ήθελα να έχω σταθεροποιηθεί σαν προσωπικότητα και το πιο σημαντικό, να παραμείνω ένας αξιοπρεπής άνθρωπος. Σίγουρα όλα αυτά δεν είναι εύκολα.. αλλά τι είναι εύκολο εν τέλει;

Διαβάστε επίσης:

Η Κατερίνα Ντούσκα γράφει τραγούδια για να… βρει τον εαυτό της!