Από τις πλέον χαρισµατικές ηθοποιούς της γενιάς της, η Λένα Παπαληγούρα «ανοίγει» τα χαρτιά της για το θέατρο που τόσο αγαπά, αλλά και για τον τρόπο µε τον οποίο «φιλτράρει» όσα συµβαίνουν στη ζωή της.
Συνέντευξη στο Γιώργο Λ. Παπαχατζή
Η αλήθεια είναι ότι το να βρει κανείς διαθέσιμη τη Λένα Παπαληγούρα αυτή την περίοδο δεν είναι το ευκολότερο πράγμα! Στον απόηχο των διθυραμβικών κριτικών που απέσπασε για την παράσταση «Μικρός Πρίγκιπας», σκηνοθεσίας Δημήτρη Μπογδάνου, αλλά και για την παράσταση της πολυσυζητημένης «Κατερίνας» και ενόψει του ταξιδιού της για τη Θεσσαλονίκη, τελικά τα καταφέραμε! Κυρίως γιατί η Λένα ξέρει να αξιοποιεί όχι μόνο κάθε κύτταρο του εαυτού της στην τέχνη της υποκριτικής, αλλά και κάθε λεπτό του χρόνου της στη ζωή της. Απολαύστε περισσότερη Λένα Παπαληγούρα στη συνέντευξη που ακολουθεί!
To κοινό παραδέχεται ότι είστε από τις πιο χαρισματικές ηθοποιούς της γενιάς σας. Τι είναι αυτό που σας δίνει τη μεγαλύτερη δύναμη για να φεύγετε μπροστά;
Η αγάπη που έχω για την ίδια τη δουλειά. Ξεκίνησα να την κάνω από το πάθος που έχω για τα κείμενα και την σκηνική συνύπαρξη. Αυτά ακριβώς τα δύο είναι που μου δίνουν ακόμα τη δύναμη και τη χαρά να εμπιστεύομαι και να «βουτάω» βαθιά στα πράγματα.
H υποκριτική τέχνη σε τι υπερέχει έναντι των άλλων τεχνών;
Για μένα είναι η τέχνη που εμπεριέχει όλες τις τέχνες μαζί. Αλλά κυρίως την επέλεξα γιατί εμπεριέχει κομμάτια του εαυτού μου. Είναι η ελευθερία μου, η απόδρασή μου, η επικοινωνία μου με τους ανθρώπους.
Πόσο επώδυνο είναι αυτό το «μακροβούτι» σας στις ζωές, τις τραγωδίες, τα συναισθήματα ηρώων που βιώνετε στo πλαίσιo κάθε ρόλου;
Κατά τη διαδικασία των προβών, όπου όλα τα πράγματα είναι ανοιχτά και προς έρευνα, είναι πράγματι αρκετά επίπονο. Γιατί απαιτεί πολύ μεγάλο ψυχικό άνοιγμα, αλλά παράλληλα είναι και η πιο δημιουργική φάση γιατί τότε σου αποκαλύπτονται τα μεγάλα μυστικά σε σχέση με το ρόλο, το έργο, τους συναδέλφους, τη ματιά του σκηνοθέτη. Όπως συνέβη, δηλαδή, και με την παράσταση της Κατερίνας, μια γόνιμη αλλά και δύσκολη διαδικασία. Ευτυχώς, όταν ανεβαίνω στην παράσταση συμβαίνει κάτι λυτρωτικό.
Επικίνδυνο για έναν ηθοποιό να χάσει τον εαυτό του ή ακόμα και την επαφή του με την πραγματικότητα σε αυτό το επάγγελμα;
Στιγμιαία τον χάνεις τον εαυτό σου όμως γρήγορα η ίδια η φύση της δουλειάς, οι συνάδελφοι, τα κείμενα που εκ των πραγμάτων μας υπερβαίνουν, αλλά και η αδυσώπητη καθημερινότητα, είναι παράγοντες που μας προσγειώνουν.
Είστε εγγονή πρωθυπουργού και κόρη υπουργού. Το γεγονός αυτό τι ρόλο έπαιξε στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς σας;
Σίγουρα έπαιξε το δικό του ρόλο, αν και η οικογένειά μου φρόντιζε να κρατά τα επαγγελματικά θέματα έξω από το σπίτι. Το σημαντικότερο ρόλο σπίτι μας, όμως, έπαιξε το διάβασμα, η στοργική αγάπη και η πειθαρχία.
Όταν κάποιος γκουγκλάρει το όνομά σας, από τα πρώτα που εμφανίζονται στη λίστα είναι το «Λένα Παπαληγούρα σχέση». Σας ενοχλεί που τα media και ο κόσμος ενδιαφέρονται και για αυτό το κομμάτι της ζωής σας;
Κοιτάξτε, το θεωρώ λογικό γιατί το «κουτσομπολιό» είναι μέρος της καθημερινότητάς μας. Σίγουρα δε μου είναι ευχάριστο, ειδικά όταν γράφονται πράγματα που δεν υφίστανται και σίγουρα δεν αισθάνομαι ότι προκαλώ. Άλλωστε, όποιος θέλει να με γνωρίσει με γνωρίζει μέσα από τη δουλειά μου. Από την άλλη δε θα μπω σε διαδικασία να κρυφτώ.
Φέτος σε ποιες παραστάσεις θα απολαύσουμε τη Λένα Παπαληγούρα;
Τελειώνει ο «Μικρός Πρίγκιπας» και συνεχίζουμε για λίγες ακόμα (έως μέσα Νοεμβρίου) παραστάσεις την «Κατερίνα». Έπειτα ανεβαίνει «Ο Γάμος της Μαρίας Μπράουν», αυτή η αριστουργηματική ταινία του Φασμπίντερ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα, στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων- Λευτέρης Βογιατζής. Και μετά το Πάσχα ανεβαίνει η παράσταση «Ηλίθιος» του Ντοστογιέφσκι από το Νίκο Διαμαντή, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Έχουμε δύο λέξεις, το «πάντα» και το «ποτέ». Τι θα θέλατε να έχετε για πάντα και τι εύχεστε να μην σας συμβεί ποτέ;
«Για πάντα» θα ήθελα να έχω δίπλα μου τους ανθρώπους που αγαπώ. Και «ποτέ» να μην χάσω κάποιον που αγαπώ.
Πόσο μεγάλη είναι η μοναξιά ενός ηθοποιού όταν πέφτει η αυλαία;
Εγώ δε θα το έλεγα μοναξιά, θα το πω «γείωση». Ως εκ τούτου, μετά την παράσταση αισθάνομαι την ανάγκη να επιστρέφω στους ανθρώπους μου και σε μια κανονικότητα που με κρατά ισορροπημένη.
Ας υποθέσουμε ότι φτάνετε στη Χώρα των Επιθυμιών όπου αφενός θα εκπληρωθούν όλα σας τα θέλω, αφετέρου κανείς δε θα μπορούσε να σας εγγυηθεί ότι θα μπορούσατε να επιστρέψετε. Τι θα επιλέγατε;
Αφού θα μπορούσαν να εκπληρωθούν όλα μου τα θέλω θα σημαίνει ότι αν θα ήθελα θα μπορούσα και να επιστρέψω, άρα δε θα έχανα την πρόκληση!
