O Κωνσταντίνος Δημηνάκης, Μαέστρος και Καλλιτεχνικός Διευθυντής της “Orpheus Kammerorchester Wien” μας μιλά για τους μεγάλους σταθμούς στην καριέρα του, τη διεθνή διάκρισή του αλλά και για την “αθεράπευτη” αγάπη του, την όπερα!
Συνέντευξη στον Γιώργο Λ. Παπαχατζή
Κύριε ∆ηµηνάκη, το βιογραφικό σας σε σχέση µε την ηλικία σας (33) είναι «δυσανάλογο», µε τόσες σπουδές, διακρίσεις και ορχήστρες που έχετε διευθύνει. Οι πιο σηµαντικοί σταθµοί στη µέχρι τώρα διαδροµή σας;
∆ε θα το χαρακτήριζα δυσανάλογο µε την έννοια που το θέτετε. Όσο κι αν η πορεία ενός µαέστρου µοιάζει µε ένα καλό µπουκάλι κόκκινο κρασί που µε το πέρασµα του χρόνου ωριµάζει και γίνεται καλύτερο, είναι σηµαντικό να έχει κανείς στο ξεκίνηµα της καριέρας του σηµαντικές παραστάσεις και δίψα για µάθηση. Οι σταθµοί µέχρι τώρα υπήρξαν αξιοσηµείωτοι, χωρίς να θέλω να ξεχωρίσω κάποιον και αποτελούν κοµµάτι ενός πολύ όµορφου ταξιδιού. Μέσα από το επάγγελµά µου έχω την χαρά και την τύχη να γνωρίζω συνεχώς καινούριους ανθρώπους και νέους τόπους, όλα υπό την στέγη της όµορφης µουσικής.
Η Συµφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου σας συµπεριέλαβε, σε ηλικία µόλις 28 ετών, ανάµεσα στους 20 πιο ταλαντούχους νέους µαέστρους της Ευρώπης. Πόσο καθοριστικό ήταν αυτό για την εξέλιξή σας;
Αυτή η διάκριση ήρθε σε ένα πολύ κρίσιµο σηµείο της πορείας µου, ακριβώς µε το τέλος των σπουδών µου. Είναι εκείνη η κρίσιµη φάση, που από µαθητής κανείς αναζητά δειλά τα πρώτα του βήµατα στην πραγµατικότητα της µουσικής βιοµηχανίας. Ήταν µία προσωπική ώθηση λοιπόν και µία σηµαντική επιβεβαίωση.
Είστε κι εσείς ένας από τους Έλληνες που διαπρέπει στο εξωτερικό. Η Ελλάδα «τρώει» τα παιδιά της και στο πεδίο της µουσικής;
Όσο περίεργο κι αν ακουστεί, στην Ελλάδα βρίσκοµαι πλέον µόνο για διακοπές. Πέρα από κάποιες συνεργασίες µε τη Λυρική Σκηνή, δεν εµφανίζοµαι συχνά µουσικά στην Ελλάδα. Ο χώρος της κλασικής µουσικής στη χώρα µας είναι δυστυχώς περιορισµένος και δυσανάλογος σε σχέση µε τους πολυάριθµους και ταλαντούχους Έλληνες µουσικούς. Όµως η Ελλάδα για µένα είναι αυτό που κουβαλώ µέσα µου και νιώθω περήφανος που έχω τη δυνατότητα να την µεταφέρω παντού µαζί µου όπου ταξιδεύω.
Πώς ένας µαέστρος καταφέρνει παράλληλα να µελετά, να εµφανίζεται στις ανά τον κόσµο όπερες και να ταξιδεύει;
∆ε σταµατά ποτέ να µελετά και να µαθαίνει. Οι µουσικές προκλήσεις είναι συνεχείς και απαιτητικές. Όπως ακριβώς ένας αθλητής στίβου που κάνει πρωταθλητισµό, ο µαέστρος µελετά και προετοιµάζει τα έργα του κατά τη διάρκεια µίας πτήσης ή κάνοντας έναν περίπατο στην πόλη. ∆εν περνά µέρα χωρίς µουσική. Μου τυχαίνει συχνά να σηκώνοµαι µέσα στη νύχτα γιατί µε απασχολεί µία συγκεκριµένη µουσική φράση.
Πόσο έχει αλλάξει η κοσµοθεωρία σας από τα χρόνια σπουδών σας στη Θεσσαλονίκη µέχρι το Πανεπιστήµιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών της Βιέννης (ως υπότροφος της Ακαδηµίας Αθηνών) και την ίδρυση της δικής σας ορχήστρας “Orpheus Kammerorchester Wien”;
Η “κοσµοθεωρία” µου, όπως λέτε, είναι κάτι που αλλάζει συνεχώς, εξελίσσεται θα έλεγα. Έφυγα από την Ελλάδα αναζητώντας το όνειρο και τώρα πλέον, ζω µέσα σε αυτό ως πραγµατικότητα. Η Θεσσαλονίκη µου έθεσε τις βάσεις, η Βιέννη µου άνοιξε τα µάτια και τους ορίζοντες και τώρα ως πολίτης του κόσµου έχω αυτές τις δύο πόλεις στην καρδιά µου. Κάθε µέρα γίνοµαι ελάχιστα σοφότερος.
Τι συναισθήµατα σας προκαλούν όπερες όπως για παράδειγµα η «Σταχτοπούτα», «Ο Κουρέας της Σεβίλλης» ή «Οι γάµοι του Φίγκαρο»;
Είναι οι όπερες που διηύθυνα το τελευταίο διάστηµα. Κάθε φορά που αναλαµβάνω µία καινούρια παραγωγή όπερας, είναι µια καινούρια αρχή. Από τη στιγµή που θα ανοίξω την παρτιτούρα για πρώτη φορά, την πρώτη µουσική πρόβα, µέχρι τη γενική πρόβα, την πρεµιέρα και την τελευταία παράσταση, είναι µία όµορφη συνύπαρξη πολλών καλλιτεχνών πάνω και πίσω από τη σκηνή. Ένας ολοζώντανος, παραγωγικός οργανισµός Τέχνης. Λατρεύω τη δουλειά στο θέατρο! Συνεχίζω φέτος µε καινούργες παραγωγές (Τραβιάτα, Ριγκολέτο) σε Αυστρία, Αγγλία και Γαλλία.
Η µεγαλύτερη ανταµοιβή για έναν µουσικό του βεληνεκούς σας;
Η στιγµή που έχει ακουστεί η τελευταία νότα από την ορχήστρα και κατεβάζω τα χέρια µου. Σε αυτά τα δύο-τρία δευτερόλεπτα που µεσολαβούν µέχρι το πρώτο χειροκρότηµα, θα χαµογελάσω από ικανοποίηση για το έργο που µόλις ολοκληρώθηκε. Προσωπικά, αυτή είναι η µεγαλύτερη ανταµοιβή. Είναι το τέλος µιας συλλογικής προσπάθειας, δικής µου και της ορχήστρας, να αποδώσουµε το εκάστοτε µουσικό έργο όπως το είχα φανταστεί όταν το έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια µου.
Τι ονειρεύεστε να σας φέρει το µέλλον;
Τα όνειρα δεν έχουν όρια. Έχω µάθει στη ζωή µου µέχρι στιγµής να µη σταµατώ να ονειρεύοµαι όλο και πιο ψηλά. Πάντα µε σκληρή δουλειά, πίστη στους στόχους µας, επιµονή και υποµονή, δεν υπάρχει τίποτα που µπορεί να µας στερήσει την πραγµατοποίηση των ονείρων µας. Το µόνο λοιπόν που εύχοµαι είναι η υγεία. Για όλα τα άλλα, έχω πίστη στον εαυτό µου.
Διαβάστε ακόμα:
