Ένας µεγάλος Έλληνας ηθοποιός, ο Γιάννης Βούρος, µας µιλάει για τη νέα του παράσταση, την «Ελλαδογραφία».
Συνέντευξη στη Μαρκέλλα Ρεπανέλη
Η «Ελλαδογραφία» είναι ένα κείμενο-φόρος τιμής του Γιάννη Βούρου σε όλους εκείνους, γνωστούς και άγνωστους, που έζησαν κάτω από αυτόν τον ήλιο, με σεβασμό και με μόνη πρόθεση να βαδίσουν πάνω στην έννοια της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας. Σε καιρούς με πολλές αμφισβητήσεις και έντονο προβληματισμό, ζητήσαμε την άποψή του για το ζοφερό μας παρόν, με αφορμή την παράσταση που έγραψε και στην οποία πρωταγωνιστεί.
Η παράστασή σας ονομάζεται «Ελλαδογραφία» και βασίζεται πάνω σε κείμενο που έχετε γράψει εσείς. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε στο κοινό σας;
Είναι μια χρονική περίοδος τέτοια που ο καθένας μας οφείλει τα καταθέσει το δικό του «οβολό», τη δική του άποψη προκειμένου να συνδεθούμε με κομμάτια της Ιστορίας μας, με κομμάτια του παρελθόντος και να τα χρησιμοποιήσουμε για αυτή την επανεκκίνηση του έθνους, να αποτελέσουν ένα πολύ σημαντικό εργαλείο! Έχει λεχθεί πολλές φορές από εγκεκριμένους διανοητές ότι «αν ένα έθνος δεν έχει μνήμη δε μπορεί να έχει μέλλον». Η δική μου άποψη που κατατίθεται μέσα από αυτό το κείμενο είναι να ξανασυστηθούμε με το παρελθόν μας.
«Η Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα». Διαβάζω τη φράση σας και αναρωτιέμαι: η ελληνική επιβίωση είναι ευχή ή κατάρα; Μήπως τελικά πρέπει κάτι να… πεθάνει για να αναγεννηθεί καλύτερο;
Το ότι η φυλή σέρνει μια κακοδαιμονία δεν οφείλεται στο μεταφυσικό DNA της φυλής, αλλά σε λάθος επιλογές, σε αναθέσεις σε λάθος ανθρώπους, στη τοποθέτηση που έχει κάποιος απέναντι στα μεγάλα ή στα μικρά, αυτά που θεωρεί μεγάλα ή μικρά, σημαντικά ή ασήμαντα, όμορφα ή άσχημα. Επομένως μια φράση τέτοια που μπορεί να διαχέεται μες στο κείμενο και να μην είναι αυτή καθεαυτή η φράση έτσι διατυπωμένη είναι η άποψη που έχει κάποιος για τον καθορισμό του τι σημαίνει Ελλάδα, τι σημαίνει Έλληνας.
Στην εποχή μας όροι όπως η «ελληνικότητα» τείνουν να παρεξηγούνται, καθώς ο πονηρός νους πάει σε ακραίες απόψεις περί εθνικοπατριωτισμού κ.λπ κ.λπ. Εσείς παίρνετε απόσταση από αυτό το σκεπτικό; Τι ορίζετε ως ελληνικότητα ή ρωμιοσύνη όπως λέτε;
Το κείμενο δεν είναι καθόλου σωβινιστικό, εθνικιστικό. Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται από τις αναφορές και στις σκοτεινές πλευρές του έθνους και στους πολίτες που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έβλαψαν την ελληνικότητα, τη ρωμιοσύνη, αρά είναι σαφές ότι δεν υπάρχει ένα σημείο που να χαρακτηρισθεί εθνικιστικό.
Το παρελθόν της Ελλάδας ένδοξο, το παρόν της δυσοίωνο. Το μέλλον της;
Αυτό εξαρτάται από το πόσα μαθήματα έχουμε εισπράξει την περίοδο αυτής της κρίσης. Θεωρώ πως η χώρα, οι άνθρωποι βασικά, θα βγούνε πιο σοφοί, θα βγούνε με πιο συγκεκριμένους στόχους, θα βγούνε με μια «κατάδυση» στην ουσία και όχι στην επίφαση των πραγμάτων.
Είστε ένας πολυπράγμων άνθρωπος που έχετε περάσει και από τον πολιτικό στίβο. Από ποιο «μετερίζι» αισθάνεστε ότι υπηρετείτε καλύτερα τα κοινά, αυτό του ηθοποιού ή του πολιτικού;
Και τα δύο έχουν τις δικές τους «όχθες», έχουν τους δικούς τους περιορισμούς! Σαφώς μια θεατρική σκηνή είναι πολύ μικρότερη από το βήμα μιας Βουλής. Διότι το βήμα μιας Βουλής δεν είναι μόνο το βήμα μιας χώρας, αλλά και ολόκληρου του πλανήτη, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η διαδικτυακή επικοινωνία. Δηλαδή μπορεί να πεις κάτι αυτή τη στιγμή και ταυτόχρονα στο Πεκίνο την ίδια στιγμή να έχουν μια δήλωσή σου, άρα το βήμα του πολιτικού είναι πολύ πιο ευρύ. Θεωρώ όμως, ότι η δουλειά που γίνεται στον μικρόκοσμο μιας πλατείας ενός θεάτρου είναι πολύ πιο ουσιαστική γιατί έχεις μια τελείως διαφορετική επαφή με τον κόσμο, έχεις μια άμεση επαφή, άρα ξέρουν πώς λες κάτι, πώς τονίζεις κάτι, ξέρουν με ποιο τρόπο απευθύνεσαι σε κάποιον. Ενώ το άψυχο κομμάτι ενός δελτίου τύπου μπορεί να παρεξηγήσει πάρα πολλά πράγματα. Κυρίως αυτήν τη περίοδο των πολιτικών ανακατατάξεων και του επαναπροσδιορισμού πολλών θεμάτων, τα περιθώρια του να πεις αυτό που θέλεις είναι πάρα πολύ στενά.
Πρόσφατα άκουσα μια δήλωσή σας ότι υπάρχει ένα ενδεχόμενο να μετοικήσετε στην Αυστραλία. Ισχύει;
Δε θα ξεκινούσα να πάω στην άλλη μεριά του πλανήτη. Μπορεί να αποφάσιζα κάτι με δεδομένη την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, ειδικά στο χώρο το δικό μου τον επαγγελματικό, παρά το γεγονός ότι είμαστε παρόντες σε σκηνές, είμαστε εν ενεργεία ακόμα! Αν λειτουργούσε στο μυαλό μου κάτι ως προς την όποια μετοίκιση σαφώς δε θα πήγαινα στην άλλη μεριά του πλανήτη! Θα προτιμούσα κάτι πολύ πιο κοντά, Ευρώπη ίσως, αλλά και πάλι όχι. Έγιναν ενδιαφέρουσες προτάσεις γι’ αυτό και κατέβηκα 3 μήνες το καλοκαίρι στη Μελβούρνη. Με αφορμή αυτό κατεβαίνω και προτίθεμαι να κατέβω ξανά στη Μελβούρνη, συν το ότι η «Ελλαδογραφία» έχει κληθεί να παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ του Σίδνεϋ, αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις, όπως Μελβούρνη, Ντάργουιν, Καμπέρα, Αδελαΐδα.
Η παράσταση «Ελλαδογραφία» σε κείµενο και ερµηνεία Γιάννη Βούρου και σκηνοθεσία Μανώλη Ιωνά παίζεται στο θέατρο Αλκµήνη (Αλκµήνης 8, Γκάζι, τηλ.: 210 3428650) κάθε ∆ευτέρα και Τρίτη στις 21:00.
