Πετύχαµε τον Τάκη Ζαχαράτο στη φάση του «οργασµού» προβών και προετοιµασιών. Η συνεργασία του µε το Γιώργο Θεοφάνους σε ένα ιδιαίτερο σχήµα είναι απαιτητική, αλλά παράλληλα και τόσο ευτυχής συγκυρία να βλέπουµε δύο τόσο διαφορετικούς αλλά ταλαντούχους ανθρώπους σε µια διαφορετική καλλιτεχνική συνύπαρξη!

Συνέντευξη: Μαρκέλλα Ρεπανέλη, Φωτογραφίες: Πάνος Γιαννακόπουλος (Studio Amynta 13)

Ο Τάκης Ζαχαράτος δεν είναι απλώς µίµος. Είναι showman µε όλη τη σηµασία της λέξης. Γεµίζει τη σκηνή, δίνεται µε όλο του το είναι, βρίσκεται εκεί για να σε κάνει να περάσεις καλά. Μιλήσαµε µαζί του και αυτό που προέκυψε είναι µια συνέντευξη ανθρώπινη, ζεστή, µε χιούµορ, µε συγκίνηση. Ο Τάκης Ζαχαράτος, πιο ώριµος από ποτέ, µας λέει «Έλα», όπως είναι ο τίτλος από το νέο του τραγούδι!

Πώς αισθάνεστε που συνεργάζεστε µε έναν τόσο καταξιωµένο συνθέτη όπως ο Γιώργος Θεοφάνους;

Αισθάνοµαι υπέροχα να συνεργάζοµαι µε έναν από τους σπουδαιότερους συνθέτες που υπάρχουν αυτή τη στιγµή, η χηµεία µας είναι εξαιρετική. Το τραγούδι «Έλα» είναι από τα ωραιότερα που έχω πει και αισθάνοµαι τροµερή χαρά και ενθουσιασµό που είναι το σήµα µιας συνεργασίας που θα έχει µέλλον.

«Να µετρήσω τι έχω χάσει» λέει ο στίχος του νέου σας τραγουδιού. Αν κάνετε έναν απολογισµό έχετε χάσει ή έχετε κερδίσει;

Πιστεύω ότι στη ζωή πάντα πληρώνεις ένα τίµηµα για τις επιλογές σου. ∆εν µπορείς να τα έχεις όλα! Εγώ είµαι πάρα πολύ ευτυχής που κάνω µία δουλειά που µε γεµίζει, µου δίνει χαρά, δίνει χαρά στον κόσµο και αισθάνοµαι πάρα πολύ ωραία. ∆ε νοµίζω ότι έχω χάσει πράγµατα.

Πόσο διαφορετικός είναι σήµερα ο Τάκης, το αγαπητό παιδί της Πάτρας, από τον Ζαχαράτo, το σπουδαιότερο ίσως σόουµαν της Ελλάδας;

Νοµίζω ότι ο Τάκης της Πάτρας πάντα υπάρχει µέσα µου, είναι η «άγκυρά» µου, είναι αυτός που µε κρατάει γειωµένο να απολαµβάνω όλο αυτό που συµβαίνει και να θυµάµαι πώς έβλεπα τη ζωή µέσα από το πατρικό µου σπίτι στην Πάτρα και τι ονειρευόµουν, πόσα από αυτά τα πράγµατα έχουν γίνει, πόσα έχουν γίνει καλύτερα από αυτά που είχα φανταστεί. Πάντα αυτός o Τάκης είναι µέσα µου, είναι το φυλαχτό µου, είναι η πλευρά µου που εµπιστεύοµαι περισσότερο από όλες.

Αν µπορούσατε να γυρίσετε πίσω στο παρελθόν θα αλλάζατε κάτι;

∆εν θα άλλαζα το παραµικρό γιατί αν δεν είχα περάσει από όλη αυτή τη διαδροµή µε τις Σειρήνες και τους Κύκλωπες, δε νοµίζω ότι θα ήµουν αυτός που είµαι, οπότε δεν θα ήθελα να αλλάξω το παραµικρό.

∆ιαβάζω στη Wikipedia ότι υπήρξατε αθλητής της ενόργανης. Πώς βρεθήκατε από το γυµναστήριο στη σκηνή;

Η ενόργανη γυµναστική είναι ένα άθληµα που λατρεύω. Ο µπαµπάς µου ήταν Μαραθωνοδρόµος, είχε ιδρύσει αθλητικά σωµατεία, οπότε ήµουν από µικρός στον αθλητισµό µε είδωλό µου την Νάντια Κοµανέτσι, µε σπουδαίους αθλητές στα παιδικά µου µάτια. Μεγάλωσα µέσα σε ένα αθλητικό κλίµα και µάλιστα ήθελα να σπουδάσω και να γίνω γυµναστής, να πάω στη Γυµναστική Ακαδηµία. Το έχω ξαναπεί ότι η Ρούλα Κοροµηλά ήταν αυτή που ήρθε και µε βρήκε στο κοµµωτήριό µου στην Πάτρα και αιφνιδιαστικά, χωρίς να έχουµε κάποιο ραντεβού, ήρθε και µου ζήτησε να βγω σε κάποια εκποµπή της. Αυτή ήταν η αρχή και µετά όλα πήραν το δρόµο τους.

Η Μαλβίνα Κάραλη είχε πει ότι είστε χαριτωµένο, ευλογηµένο παιδί γιατί συλλαµβάνετε το φευγαλέο. Πόσο επίπονη είναι όλη αυτή η διαδικασία όταν µελετάτε ένα πρόσωπο για να το µιµηθείτε;

Η Μαλβίνα Κάραλη ήταν ένα πλάσµα µοναδικό, αναντικατάστατο, ευλογηµένο, ιδιαίτερο, έξυπνο µε χιλιάδες καλά πάνω της και πραγµατικά λείπει από όλους µας. Ήταν σπάνια. Θεωρώ ότι είναι επίπονο όταν δεν είναι επιλογή σου. Εµένα είναι επιλογή µου. Εγώ λατρεύω τη δουλειά µου, λατρεύω αυτό που κάνω, το αγαπώ, όσο επίπονο και να ‘ναι. Ίσως κάποιος που το βλέπει απ’ έξω να το θεωρεί επίπονο, αλλά για µένα είναι δηµιουργία, είναι υγεία, είναι ακριβώς η ίδια αίσθηση που έχει µια µητέρα που κυοφορεί και που περιµένει να γεννήσει. Πάντα πριν από κάθε δουλειά αυτή είναι η αίσθηση. Λέµε «Άντε, καλή γέννα!»

Ποια είναι η δυσκολότερη µίµηση που έχετε κάνει ποτέ;

Η πιο δύσκολη µίµηση που έχω κάνει µέχρι τώρα είναι ο Αλέξης Τσίπρας διότι δε του µοιάζω καθόλου και ήµουν 7 ώρες στην καρέκλα για το µακιγιάζ. Επίσης είχε µια δυσκολία στο να βρω τη χροιά και τον τόνο της φωνής του.

Έχετε υπολογίσει ποτέ πόσα πρόσωπα έχετε µιµηθεί;

∆εν έχω υπολογίσει ποτέ. Γενικά δεν είµαι άνθρωπος του υπολογισµού. Φαντάζοµαι αρκετά, αλλά δεν τα έχω µετρήσει, όχι.

Όλοι σας έχουµε ταυτίσει µε το πιο ωραίο συναίσθηµα της ζωής, τη χαρά. Ένας άνθρωπος που σκορπίζει απλόχερα το γέλιο, όπως εσείς, τι σχέση µπορεί να έχει µε την εσωστρέφεια, τη µελαγχολία, τη  λύπη; 

Είναι υπέροχο να µε έχουν ταυτίσει µε τη χαρά γιατί είµαι χαρούµενος άνθρωπος και θέλω να εξαφανίζω τη δυστυχία, τη στενοχώρια, τη θλίψη γύρω µου διότι νοµίζω ότι έχω γεννηθεί για αυτό. Από την άλλη, όµως, είµαι κι ένας άνθρωπος που χρειάζοµαι να κάνω στροφή στον εαυτό µου, χρειάζοµαι την αποµόνωση για να σκεφτώ, να δηµιουργήσω, να εκφραστώ. Νοµίζω ότι ένας καλλιτέχνης πάντα χρειάζεται την απόσταση, οπότε γίνεται και εσωστρεφής και µελαγχολικός. Για να περάσεις στον κόσµο τη χαρά πρέπει να περάσεις µέσα και απ’ τη θλίψη και από τη µελαγχολία και από τη λύπη. Είναι σαν να κάνεις µια βουτιά στο βυθό για να βγεις πάλι πάνω. Είναι πώς λέµε ότι το νόµισµα έχει δύο όψεις; Κάπως έτσι!

∆ιάβασα σε µια δήλωση σε κυπριακή εφηµερίδα µια δήλωσή σας ότι «Εγώ δεν θα γεράσω ποτέ». Φοβάστε το χρόνο; Το γήρας; 

Με το «∆ε θα γεράσω ποτέ» εννοώ ότι δεν θα αφήσω τη σκέψη µου και την ψυχή µου να γεράσει. Θεωρώ ότι ο άνθρωπος δεν έχει γεννηθεί για να γερνάει, έχει γεννηθεί για να ωριµάζει. Άλλο γήρας άλλο ωριµότητα. Εγώ είµαι της άποψης ότι ο άνθρωπος πρέπει να εξελίσσεται, να βρίσκει συνεχώς πράγµατα να του αρέσουν να µη βαριέται και να είναι σε κατάσταση ενθουσιασµού και αναζήτησης.

Θα έχετε ακούσει συχνά το παράπονο ότι η Ελλάδα έχει στερέψει από προσωπικότητες-σύµβολα, όπως ήταν για παράδειγµα η Μελίνα Μερκούρη, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Μαλβίνα Κάραλη. Εσείς το πιστεύετε;

Πιστεύω ότι η γενιά της Μελίνας Μερκούρη, της Αλίκης Βουγιουκλάκη, της Μαλβίνας είχε σφραγίδα, είχε προσωπικότητα, είχε µοναδικότητα. Ήταν απαραίτητο να εκφράσεις τη διαφορετικότητά σου και τότε ήταν τραγικό να αντιγράφεις, να µιµείσαι. Θα έκανες ελάχιστη καριέρα. Τότε ήταν µια εποχή που τη σφράγιζαν οι προσωπικότητες. Τώρα ζούµε σε µια εποχή που πρέπει να µοιάζεις για να «χωρέσεις» κάπου και αν είσαι πολύ διαφορετικός ή ξεχωριστός υπάρχει κίνδυνος να µη «χωράς». Οπότε σηµαίνει ότι «στενεύουν» και οι προσωπικότητες. Εύχοµαι και πιστεύω να υπάρχουν δυνατές προσωπικότητες, να µη µπούµε στη λήθη του ίντερνετ και της τεχνολογίας. Νοµίζω ότι ενώ µπορεί να έχει κάνει καλό, έχει κάνει απίστευτο κακό στη δηµιουργία, στην έκφραση, στην επικοινωνία, στην αγάπη µεταξύ των ανθρώπων. Εύχοµαι, λοιπόν, να βγουν προσωπικότητες που να κάνουν αυτό το άλµα της εποχής, το άλµα µέσα από τη λήθη, µέσα από όλη αυτή τη δυσκολία που περνάει η χώρα και να θαυµάσουµε πραγµατικά ανθρώπους περισσότερο κι από τους παλιούς. Είναι µια ευχή µέσα από την καρδιά µου.

Μια συµβουλή από αυτές τις προσωπικότητες που άλλαξε την κοσµοθεωρία σας; 

Μια συµβουλή είναι της Αλίκης, που έλεγε ότι µέρα που δε γελάµε είναι µέρα που δεν την ζούµε. Γι’ αυτό πρέπει κάθε µέρα να βρίσκουµε αυτό το δώρο που µας δίνει ο Θεός µέσα από κάθε δυσκολία, να κοιτάµε τον ήλιο και να χαµογελάµε.

Η µίµηση είναι µια µορφή τέχνης; Είναι µέρος της σάτιρας;

Για µένα η µίµηση είναι υψηλή µορφή τέχνης. Φυσικά ο τρόπος που το κάνεις το τοποθετεί εκεί. Θεωρώ ότι όταν να παίξεις ένα ρόλο όπως τον έχει γράψει ένας συγγραφέας έχεις την ελευθερία να τον κάνεις περίπου όπως θες. Όταν όµως θέλεις να µιµηθείς έναν άνθρωπο που τον ξέρει όλος ο πλανήτης και θέλεις να είσαι ακριβής, είναι σαν να κάνεις ακροβασία πάνω σε µια τρίχα µαλλιών. Τότε εάν η οπτική είναι αυτή, δηλαδή το τέλειο, η τελειοµανία, το να πλησιάσεις το πρωτότυπο όσο γίνεται καλύτερα, τότε, ναι, είναι για µένα πραγµατικά µορφή υψηλής τέχνης. Και επίσης εµπεριέχει και τη σάτιρα. Από τη στιγµή που σκιαγραφεί ένα πρόσωπο, το φωτίζει, το παρουσιάζει. Σαφέστατα είναι µορφή σάτιρας.

Γιατί πιστεύετε ότι πολλά από τα πρόσωπα που µιµείστε αντιδρούν; Είναι θέµα κουλτούρας ή φοβούνται την υπερβολή;

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που είναι καλά µε τον εαυτό τους και έχουν χιούµορ και έχουν αποδεχτεί όλες τους τις πλευρές και είναι καλοί «γονείς» µε τον ίδιο τους τον εαυτό δεν έχουν να φοβηθούν κάτι. Οι άνθρωποι που έχουν δυνατή προσωπικότητα σατιρίζονται και µόνο αυτό είναι τροµερά κολακευτικό, δηλαδή να σε µιµούνται. Σηµαίνει ότι ξεχωρίζεις από τους υπόλοιπους, έχεις κάτι δικό σου, κάτι ιδιαίτερο καλό ή κακό το οποίο σε κάνει ξεχωριστό και δε νοµίζω ότι φοβούνται. Κάποιος µπορεί να φοβάται ο ίδιος τον εαυτό του. Εγώ απλά καθρεφτίζω στον άλλον τον εαυτό του. ∆ε νοµίζω ότι έχει πρόβληµα µε µένα αλλά µε τον εαυτό του θα έχει πρόβληµα.

Πώς αντιµετωπίζετε την κριτική; Σας επηρεάζει; Την υπολογίζετε;

Η κριτική είναι κάτι σπουδαίο, κάτι πολύ σηµαντικό και πιστεύω ότι ο κόσµος έχει την καλύτερη κριτική. Για µένα, σαφέστατα η γνώµη των ειδικών ανθρώπων είναι πολύ ουσιαστική, για τεχνικά πράγµατα, της δουλειάς, όµως ο κόσµος, ο θεατής, ο άνθρωπος που ξεκινάει από το σπίτι του να έρθει να σε δει για µένα κάνει την πιο σηµαντική κριτική και εγώ για αυτόν παίζω, για αυτόν αγωνιώ, για αυτόν είµαι εκεί. ∆ιότι εάν αυτός ο θεατής δεν είναι εκεί, δεν θα είµαι κι εγώ στη σκηνή.

Υπάρχει κάποια από τις µιµήσεις σας που είναι, ας πούµε, πασπαρτού, δηλαδή τη ζητάει πάντα ο κόσµος, είναι η πιο πετυχηµένη;

Νοµίζω ότι η Άντζελα ∆ηµητρίου είναι ένας ρόλος απίστευτος. Είναι τροµερό το πόσο ο κόσµος θέλει να τη βλέπει! Πολλές φορές που έχω σκεφτεί «φέτος δεν θα είναι στο πρόγραµµα» δε γίνεται να µην είναι, είναι απαίτηση του κοινού και πάντα προσπαθώ µε έναν διαφορετικό κι έξυπνο τρόπο να υπάρχει και να συνεχίζει να υπάρχει στις παραστάσεις µου.

Ας πάρουµε το αρχικό γράµµα του ονόµατός σας, το «Τ» και 3 λέξεις που ξεκινούν από αυτό: ταλέντο, τύχη, τόλµη. ∆ώστε µου µια δική σας ερµηνεία για το καθένα. 

Ταλέντο: νοµίζω ότι είναι ένα δώρο από το Θεό που αν δεν το αξιοποιήσεις, δεν καταλάβεις την αξία του µπορεί να είναι κατάρα και να σε καταστρέψει. Τύχη: Τι να πω για την τύχη; Είναι κάτι που στο δίνει ο Θεός και επιλέγεις σε ποια πόρτα θα µπεις για να ‘χεις τύχη. Πιστεύω ότι είναι δούναι και λαβείν. Εγώ λατρεύω την τόλµη, είναι µια λέξη που αγαπώ, που µε χαρακτηρίζει. Τολµώ πολλά πράγµατα που φοβάµαι, νοµίζω µόνο έτσι πας παραπέρα, µόνο αν τολµήσεις να µάθεις αλήθειες για σένα, για τους άλλους, για την τέχνη σου. Μόνο αν έχεις την περιέργεια να εξερευνήσεις τον κόσµο, τους άλλους… Η τόλµη είναι σπουδαίο πράγµα. Ό,τι έχω καταφέρει είναι λόγω τόλµης και τρέλας.

Πρέπει να σας πω ότι µε έχει σηµαδέψει τηλεοπτικά η εµφάνισή σας ως «Τερέζα Καραβοκύρη» στα «Εγκλήµατα». Ήταν ένας εξαιρετικός ρόλος για την ελληνική τηλεόραση! Τι θυµάστε από εκείνη τη συµµετοχή σας;

Η Τερέζα Καραβοκύρη… (γελάει). Ο ρόλος αρχικά ήταν γραµµένος για τη Μιµή Ντενίση, η οποία είχε ένα πρόβληµα µε τη µέση της και δεν µπορούσε να το κάνει κι εγώ µπήκα στο στούντιο… τελευταία στιγµή. Γι’ αυτό είπα για την τόλµη πριν. Καταρχήν χάρηκα τόσο γι’ αυτό το ρόλο! Λάτρεψα όλους τους ηθοποιούς που έπαιξαν εκεί και θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό µου που συνεργάστηκα µε τον Θοδωρή Πετρόπουλο, τα σπουδαία αυτά παιδιά που ο καθένας έκανε σπουδαία καριέρα! Πραγµατικά µε συγκινεί που τόσα χρόνια µετά ο κόσµος το βλέπει και µου λένε για την Τερέζα, για τα επεισόδια αυτά. Αισθάνοµαι λίγο όπως οι ηθοποιοί της Φίνος Φιλµ που τους λένε µετά από χρόνια ότι «έχουµε δει την ταινία σας» και όλα αυτά. Αισθάνοµαι πολύ ωραία γιατί δεν έχω κάνει σήριαλ, έχω κάνει γκεστ εµφανίσεις, οπότε είναι πολύ τιµητικό και πολύ ζεστό ο κόσµος να εκφράζεται έτσι και να µου λέει για την Τερέζα. Αγαπώ Τερέζα Καραβοκύρη! Νοµίζω ότι όλοι κουβαλάµε µια Τερέζα µέσα µας!

Τι λείπει αυτή τη στιγµή από τη ζωή σας;

Αυτό που λείπει αυτή τη στιγµή από τη ζωή µου είναι µόνο η µητέρα µου. Και ίσως µία σχέση ουσιαστική. Αυτό!

Στη σκηνή είστε µια έντονη παρουσία. Στην καθηµερινότητά σας είστε εξίσου έντονη προσωπικότητα ή ρίχνετε τους τόνους;

Στη σκηνή «φορτώνω» πολύ, έχω τροµερή ενέργεια, όρεξη, λύσσα, λατρεία γι’ αυτό που κάνω. Φεύγω πραγµατικά. Στη ζωή µου έχω ενέργεια αλλά όπως είπα και πριν υπάρχουν δύο όψεις σε κάθε άνθρωπο. Για να µπορώ να είµαι στη δουλειά µου τόσο εκρηκτικός και δυναµικός και µε ενέργεια χρειάζεται να υπάρχει ηρεµία και ανάπαυλα και διαλογισµός και γυµναστήριο και καλός ύπνος. Νοµίζω ότι κάνω µία ζωή λίγο ασκητική, είµαι «στρατιώτης» σε αυτό που κάνω.

Πώς ισορροπείτε και πώς ξεκουράζεστε µετά από έναν κύκλο παραστάσεων;

Βλέποντας πολύ θέατρο, κάνοντας γυµναστική, κάνοντας ταξίδια, διαβάζοντας βιβλία, φεύγοντας από ο,τιδήποτε έκανα για πολύ καιρό. ∆ηλαδή ουσιαστικά µε ξεκουράζει η αλλαγή παραστάσεων. Επειδή είµαι και άνθρωπος που πλήττω και βαριέµαι εύκολα, τα ταξίδια µε σώζουν.

Ποιο είναι το πιο αστείο περιστατικό που θα θυµάστε από τις εµφανίσεις σας;

Πάρα πολλά έχουν συµβεί! Θυµάµαι µια φορά που µου ‘χαν βάλει χειροπέδες για πλάκα, όταν ήµουν στη Θεσσαλονίκη για ένα πρόγραµµα, και µετά συνειδητοποίησα ότι αυτοί που µου τις έβαλαν είχαν µεθύσει και δεν είχαν το κλειδί! Όλο αυτό on stage, σε ένα µαγαζί στις αρχές της καριέρας µου! Μπήκαν οι χειροπέδες κι αυτοί είχαν πιει και είχαν ξεχάσει το κλειδί. Εντάξει, αυτό ήταν τροµερά αστείο! Επίσης άλλο ένα αστείο περιστατικό συνέβη µε τη Σία Κοσκινά όταν ήµασταν στην Ίντριγκα, ένα music hall στη Λεωφόρο Συγγρού. Αυτή φορούσε ένα υπέροχο ποστίς κι έκανε κούνια-είχαµε µια κούνια στο πρόγραµµα- και όπως έκανε κούνια, ήταν και πολύ ντίβα, σταµατάει το νούµερό της, κατεβαίνει και το ποστίς έµεινε καρφωµένο πάνω στην κούνια! ∆ηλαδή έφυγε όλη η περούκα κι έµεινε το ποστίς να χορεύει κι αυτή να είναι έντροµη και να χει βάλει και τα γέλια!

Κύριε Ζαχαράτο, τι ευχή κάνετε για το µέλλον;

Η ευχή που κάνω είναι να µπορέσουµε να δεχτούµε τη διαφορετικότητα, να µπορέσουµε να είµαστε όλοι οι άνθρωποι µαζί ευτυχισµένοι, να βοηθάµε ο ένας τον άλλον και να ‘χουµε καλή σχέση µε τον εαυτό µας, να είµαστε καλοί φίλοι, µε τον εαυτό µας πρώτα απ’ όλα, να ακούµε τα «θέλω» του, τι ζητάει, τι του αρέσει και εύχοµαι κάθε άνθρωπος να βρει τη δική του προσωπικότητα, να µη µιµείται κανέναν! Και το λέω εγώ που έχω µιµηθεί τόσους ανθρώπους! Να βρούµε την αυθεντικότητά µας, τη µοναδικότητά µας, την κρυµµένη οµορφιά µας, τα κρυµµένα µας ταλέντα να αναδειχτούν. Κι εύχοµαι η χώρα µου να ξαναλάµψει σαν τον ήλιο κι όλοι µαζί να είµαστε χαρούµενοι κι ευτυχισµένοι και να αισθανθούµε πόσο τυχεροί είµαστε που γεννηθήκαµε εδώ.

O Τάκης Ζαχαράτος εµφανίζεται στο πλευρό του Γιώργου Θεοφάνους στο Baraonda Music Hall.